‘Zolang ik me kan herinneren, wilde ik moeder worden. Dat ik kinderen zou krijgen, was een soort gegeven. Ik dacht er verder totaal niet over na. Ik werkte met kinderen en dat ging me goed af, dus met het moederschap zou het vast ook goedkomen.
Chronisch moe
De realiteit was anders. Goed zijn met kinderen bleek iets totaal anders dan een goede moeder zijn. Ik worstelde met het 24/7 aanstaan, werken en het gezin draaiende houden. Omdat ik deels vanuit huis werkte, was het thuis een totale chaos. Alles liep door elkaar heen, er waren altijd mensen over de vloer en er was nooit rust.
Ergens wist ik dat dit moest stoppen, dat er íets moest veranderen, maar ik wist niet hoe ik de sneltrein waarin ik zat, kon stoppen. Dus denderde ik maar door. Met chronische vermoeidheid, paniek en stress als gevolg.
Borstkanker en donkere gedachten
Toen de jongste 1,5 jaar oud was (Carolien en haar man hebben 3 kinderen van inmiddels 13, 10 en 7 jaar, red.), kreeg ik borstkanker. Ik stelde de standaard vragen, volgde keurig alles op wat de artsen zeiden, onderging de behandelingen en operaties en werd twee jaar later genezen verklaard.
In plaats van de draad weer op te pakken viel ik in een zwart gat. Verdergaan waar ik gebleven was, kon niet: alles was anders. Ik kreeg depressieve gevoelens en had donkere gedachten. En niet veel later, kwam de ziekte terug.
Behoefte aan regie
Gek genoeg zorgde juist dat ervoor dat de knop omging. Het gaf me een drive om de regie over mijn leven terug te pakken. Want die regie had ik sinds het ouderschap en de eerste diagnose niet meer gevoeld.
Ik stond stil bij mezelf, in plaats van alleen bij mijn ziekte. Mijn houding veranderde en ik begon vragen te stellen als: ‘Waarom doen we het zo?’ en ‘Kan het niet anders?’ Die nieuwe instelling gaf me een gevoel van regie over mijn ziekteproces en daarnaast veel kracht.
Ook thuis pakte ik dingen anders aan. Met behulp van allerlei therapieën (van acupunctuur tot systeemtherapie) begon ik in te zien dat ik behoefte had aan duidelijkheid, structuur en richting. Ik kwam erachter dat de houding die ik altijd had (‘Leuk, gaan we doen, komt wel goed, we zien wel hoe’) me nekte. In plaats daarvan wilde ik dingen uitdenken en bewust keuzes maken. Kijken naar wat ik wil, kan en wat ik belangrijk vind. Voor mezelf, maar ook zeker voor ons gezin.
Dichterbij elkaar
Ik ontdekte dat ik iets belangrijks miste in mijn ziekteproces. Aandacht voor mij als mens in plaats van patiënt, en aandacht voor de impact die de ziekte had op ons gezin. Er waren ontelbaar veel folders en bijeenkomsten over de ziekte zelf, maar zoiets was er niet.
Dus ik maakte zelf de Beterschap! Kleur&DoeBoeken voor gezinnen waarin iemand ziek is. Het gaat over de mens achter de ziekte én het hele gezin. Samen erover praten hielp mij en mijn gezin om door middel van kleurplaten, spelletjes en oefeningen die ik bedacht stil te staan bij wat de ziekte met ons deed. Het bracht ons dichter bij elkaar en gaf rust. Hadden we maar eerder zoiets aangereikt gekregen, want daar hadden we allemaal behoefte aan.
Ik werd opnieuw genezen verklaard en ging daarna niet onderuit. Inmiddels zitten we niet meer in een sneltrein, maar in een boemeltje. Er is meer rust en ruimte in ons gezin, waardoor wij als ouders de kinderen veel meer zijn gaan zien. Ons leven is geen brij van aan elkaar geschakelde situaties, er is overzicht. Dat maakt een verschil van dag en nacht.’
De boeken die Carolien heeft gemaakt, staan symbool voor de manier waarop ze de tweede keer met de ziekte is omgegaan: kleurrijk en positief. Ze zijn te bestellen via www.uitgeverijstudiosay.nl
We publiceren iedere zondagavond een nieuwe aflevering in deze rubriek, eerdere interviews lees je in ons dossier Had ik maar. Heb je ook een levensles over het ouderschap die je wilt delen met andere ouders? Mail oproep@oudersvannu.nl
