Natalie probeert via de ROPA-methode zwanger te worden van haar vriendin: ‘We hopen dat poging vier lukt’

‘Ik wist al heel lang dat ik moeder wilde worden. Als lesbische vrouw wist ik dat ik daarvoor een fertiliteitstraject zou moeten doorlopen. Toen ik me ging oriënteren op die kinderwens, had ik geen relatie. Ik merkte dat ik weinig herkenning vond in mijn zoektocht. Veel vrouwen waren ouder dan ik en bevonden zich in een andere levensfase.

Dat is ook een van de redenen waarom ik er online over ben gaan delen. Inmiddels krijg ik regelmatig berichten van vrouwen van midden of eind twintig die zeggen: ik wil heel graag een kind en ik wil daarvoor niet wachten op een relatie. Dan denk ik: dat is precies het gevoel dat ik had.

Om moeder te worden heb ik negen IUI-pogingen gedaan en daarna IVF. Bij die eerste IVF-poging werd ik zwanger van Bodi. Persoonlijk heb ik IVF niet als heel zwaar ervaren. Misschien lag dat aan het traject zelf, misschien ook aan hoe ik ermee omging. Ik ben iemand die snel denkt: schouders eronder en door. Vooraf was ik behoorlijk bang gemaakt dat IVF intensief zou zijn, terwijl het mij uiteindelijk meeviel. Als ik dat online vertelde, kreeg ik soms reacties als: waarom maak je het nou zo klein? Voor mij was het gewoon niet groter.

Lees meer: Alles over de ivf-behandeling (in-vitrofertilisatie)

Daten kun je wel vergeten

Dat ik bewust alleen moeder werd, betekende niet dat ik de liefde had afgeschreven. Toch hoorde ik regelmatig: 'Daten kun je nu wel vergeten' of: 'Daar heb je straks helemaal geen tijd meer voor.' Dat vond ik altijd zo negatief. Een half jaar na de geboorte van Bodi had ik eigenlijk best tijd om te daten. Ze was een makkelijke baby. Ik moest vooral wennen aan haar thuislaten. Een date zelf is uiteindelijk ook gewoon maar twee uur van je tijd. Toen ontmoette ik Bo.

Bo wilde helemaal geen kinderen

Er was alleen één vrij groot ding: Bo had geen kinderwens. Ze had er überhaupt nooit bij stilgegestaan dat er een kind in haar leven zou komen. Laat staan op dat moment. Toch bloeide de liefde op en kreeg Bo een steeds grotere rol in ons gezin. Dat was voor mij trouwens óók wennen. Als je alleen moeder bent, doe je alles precies zoals je het wilt. Ineens is er iemand die zich ook met de opvoeding gaat bemoeien.

Er was nog iets waar ik vanaf het begin heel duidelijk over ben geweest: ik wilde een tweede kind. Ik wilde niet jarenlang emotioneel investeren in iemand om vervolgens te ontdekken dat we totaal anders naar onze toekomst kijken.

Voor Bo was dat nogal een ontwikkeling. Ze ging van: 'Ik wil helemaal geen kind', naar: 'Oké, dit kind is eigenlijk heel leuk.' Daarna werd het: misschien wil ik nog een kind. Inmiddels kan ze niet wachten tot het zover is. Dat vind ik heel bijzonder om te zien. Haar kinderwens is gegroeid door ons leven samen en door haar band met Bodi.

Lees ook: Zo bouwen solomoeders hun eigen dorp: ‘We passen op elkaars kinderen en gaan zelfs samen op vakantie’

Samen voor ROPA

Toen we besloten om samen voor een tweede kind te gaan, kozen we voor de ROPA-methode. Bij deze methode levert de ene vrouw de eicellen en draagt de ander de zwangerschap. Bo heeft zelf geen behoefte om zwanger te zijn. Dat is niet omdat ze bang is voor een zwangerschap of omdat het medisch niet kan. Ze voelt die wens niet.

Bo doet het IVF-gedeelte en haar eicellen worden bevrucht met donorsperma. We hebben dezelfde donor als bij Bodi. Daarna krijg ik een embryo teruggeplaatst. Voor mij is een deel van het traject inmiddels vertrouwd. Ik heb het natuurlijk al eerder meegemaakt. Het grote verschil is dat ik mijn eerste fertiliteitstraject altijd alleen deed en we dit nu samen doen.

Dat betekent niet dat we het hetzelfde ervaren: Bo vond het spuiten verschrikkelijk en deed er elke dag twintig minuten over. Ik ben het tegenovergestelde. Op een gegeven moment dacht ik: kom op, één, twee, drie, hoppatee.

Drie terugplaatsingen

Inmiddels hebben we drie terugplaatsingen gehad. De eerste was niet raak. Bij de tweede was ik wel zwanger, maar die zwangerschap eindigde in een miskraam. Ook de derde terugplaatsing lukte niet.

De miskraam was heel verdrietig en kwam onverwacht. Pas bij de eerste echo hoorden we dat het embryo was gestopt met ontwikkelen. Wat ik vooral lastig vond, was dat ik totaal geen grip had op wat er daarna gebeurde. Dat vind ik sowieso een van de lastigste dingen aan zo’n fertiliteitstraject. Je weet niet wanneer je zwanger wordt. Soms weet je niet eens wanneer je weer een volgende poging kunt doen.

Na mijn miskraam werd bijvoorbeeld gezegd dat ik binnen vier tot zes weken weer ongesteld zou worden. Vervolgens waren die zes weken voorbij en gebeurde er nog steeds niets. Daar kan ik slecht tegen. Als iemand tegen mij zegt: over vier maanden kun je verder, vind ik dat bijna makkelijker. Dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben.

Lees ook: Lotte’s miskraamverhaal: ‘Het voelde alsof ik mijn vruchtbaarheid verloor’

Weinig controle over het traject

De wachtweken ervaar ik nu heel anders dan tijdens mijn eerste traject. Toen zat ik weleens ’s avonds alleen op de bank en ging ik malen. Voor je het weet, zit je te googelen: moet ik sokken aan? Wat kan ik nog doen om de kans op een zwangerschap groter te maken? Daarmee kun je jezelf behoorlijk gek maken. Nu heb ik Bodi, Bo, werk, een verhuizing en een huis waar nog van alles moet gebeuren. Ik heb simpelweg veel minder tijd om er de hele dag mee bezig te zijn.

Door mijn eerste traject heb ik ook geleerd dat ik er uiteindelijk weinig controle over heb. Ik ben zwanger of ik ben niet zwanger. Daar erg mee bezig zijn verandert niets. Zes keer testen ook niet. Dat betekent niet dat ik nooit pieker. Natuurlijk. Ik weet alleen inmiddels dat het me niets brengt.

Met Bodi gaat het goed. Dat we proberen een broertje of zusje te krijgen, weet ze nog niet echt. Zo’n traject kan lang duren. Daarom willen we haar niet maandenlang laten wachten op iets waarvan we zelf ook niet weten wanneer het gebeurt. Maar zodra het zover is, zullen we Bodi in alles meenemen. Zij heeft het al vaker over een baby in huis gehad.

Herkenning

Ik vind het heel leuk om mijn leven online te delen. Het influencerschap bevalt me goed: de vrijheid, zelf mijn tijd kunnen indelen en veel keuzes kunnen maken. Ik vind het leuk om reacties en berichten te krijgen en probeer daarin toegankelijk te zijn. Het mooie is dat mensen zich soms herkennen in wat ik deel. Dat merkte ik al toen ik begon te vertellen over bewust alleenstaand moederschap. Tegelijkertijd vergeten mensen soms dat ze maar een klein stukje van je zien.

Zo krijg ik reacties van mensen die zeggen: 'Ik voel dat je zwanger bent.' Dat gebeurde ook in de periode waarin ik een miskraam had gehad en dat nog niet online had gedeeld. Dan denk ik: je voelt niets. Je kent mij niet eens. Dat is wel een pijnlijke plek geworden. Meestal kan ik dat soort reacties goed naast me neerleggen, maar soms raakt iets me toch.

Ik merk ook dat er veel interesse is in ROPA. Mensen sturen me bijvoorbeeld berichten met vragen over waar je zo’n traject kunt doen. Er is nog niet zo veel duidelijke informatie over te vinden.

Over het delen van Bodi denk ik inmiddels meer na dan toen ze nog een baby was. Zij vindt het vooral heel leuk om filmpjes van zichzelf terug te kijken. Dat andere mensen die beelden ook zien, begrijpt ze natuurlijk nog helemaal niet. Nu ze ouder wordt, denk ik daar bewuster over na.

Voor nu richten we ons vooral op ons gezin, het huis en het traject. We hopen natuurlijk dat er nog een kind bij komt. Binnenkort staat poging vier voor de deur, dus we zien wel wat die brengt.'

Lees ook: Wel of niet online beelden delen van je kind? 'Iedereen kan die foto downloaden'