Kraamwerk: ‘Ik viel bijna flauw toen de placenta werd geboren’

‘Mijn eerste bevalling maakte ik mee toen ik 25 jaar was. Ik was nog helemaal bleu en had zelf geen kinderen. Tijdens mijn opleiding leerde ik natuurlijk van alles over bevallingen, maar erover lezen is iets heel anders dan er middenin staan. Ik had er eerlijk gezegd ook niet echt bij stilgestaan toen ik me inschreef voor de opleiding. Ik ging van mensen begeleiden in de schuldsanering naar vrouwen die in de meest intieme positie van hun leven lagen. En dat terwijl ik zelf alleen wist hoe een bevalling eruitzag uit films.

Vol verwachting

Nog voordat mijn opleiding begon, schreef ik me in om mee te mogen kijken en assisteren bij bevallingen. Op een middag werd ik gebeld: er was een thuisbevalling en ik mocht komen. Het was hun eerste kind. Ik reed er enthousiast naartoe, met mijn notitieboekje in mijn tas en geen idee wat me te wachten stond.

De moeder zat in een bevalbad, met kaarsjes eromheen. Het was prachtig om te zien. Er hing een enorme rust in de kamer. De vader deed de deur open en was blij dat ik er was. De moeder had inmiddels acht centimeter ontsluiting. Ik kon rustig acclimatiseren, kreeg uitleg van de kraamverzorgende en verloskundige en schreef alles op wat ik zag. Waar lagen de medische spullen? Wat gebeurde wanneer? Ik wilde alles onthouden.

Iets te enthousiast

En toen werd de baby geboren. De moeder pakte haar baby zelf aan. Ik stond aan de rand van het bad en was zo onder de indruk dat ik zei: ‘Gefeliciteerd!’ Ik kreeg direct een por in mijn zij en een dodelijke blik van de verloskundige. Dat mocht ik dus nog helemaal niet doen.

We hielpen de moeder daarna uit het bad en op bed. Ze zei dat ze kramp kreeg. Ik dacht: oké, dat zal erbij horen. Totdat ik zag wat er gebeurde. De placenta kwam erachteraan. Ik had werkelijk geen idee.

Bijna weggevallen

Ik schrok zo dat ik licht in mijn hoofd werd. Ik ben naar beneden gelopen en dacht alleen maar: hoort dit? Wat gebeurt hier? Uiteindelijk heb ik mijn polsen onder de koude kraan gehouden en stak ik een Dextro in mijn mond. Tegen het team zei ik dat ik iets in mijn tas was vergeten. Ik moest mezelf natuurlijk even bij elkaar rapen.

Lees ook: Alles wat je moet weten over de placenta (moederkoek)

Achteraf moest ik er vooral om lachen. Maar ik was overrompeld. De energie in een kamer verandert tijdens een bevalling enorm. Eerst is er spanning en concentratie, dan ineens de ontlading wanneer de baby er is. En ondertussen heb je de geur van vruchtwater, bloed, alles wat erbij komt kijken. Daar had ik vooraf absoluut niet bij stilgestaan.

Die eerste keer heeft me in ieder geval één belangrijke les geleerd: wat je in films ziet, is maar een heel klein deel van een bevalling. Daar is het drie keer persen en ligt er een baby op de borst. Niemand vertelt je dat er daarna nog een placenta geboren moet worden.

Lees ook: Alles over de navelstreng doorknippen

Een hecht team

Na die bevalling belde ik mijn leidinggevende om 02.00 uur ’s nachts. Ik moest het even kwijt en alles van me afpraten. En ik wist dat dat altijd mag. En dat het helpt om zo'n intense ervaring een plek te geven. Op dat soort momenten realiseer ik me maar al te goed hoe belangrijk een goed team is. Je maakt zulke bijzondere en soms heftige momenten mee, maar je staat er nooit helemaal alleen voor. Die steun van je collega's is onbetaalbaar.

De tweede keer dat ik een placenta geboren zag worden, wist ik in ieder geval wat me te wachten stond. Ik ben niet meer flauwgevallen. Gelukkig.’