‘Toen ik zwanger was van de oudste (inmiddels 6 jaar) dacht ik dat mijn bevalling net zo zou gaan als bij mensen in mijn omgeving: vaginaal, en thuis. Ik hield geen rekening met andere scenario’s en zat er heel relaxed in.
Na 39 weken braken mijn vliezen, maar daarna gebeurde er helemaal niets. Dus na 24 uur stuurde mijn verloskundige me naar het ziekenhuis voor een inleiding. Wat ze daar ook probeerden, de bevalling kwam niet op gang.
Teleurstellingen
Uiteindelijk werd mijn zoon drie dagen later via een spoedkeizersnede gehaald. Die bevalling was een aaneenschakeling van teleurstellingen: mijn lijf werkte niet mee, ik was overvallen door het medische circus dat op me afkwam en ziek van alle medicatie.
De eerste paar maanden na de geboorte, waren als een waas. Ik was aan het overleven en totaal uit balans. Ik wist niet meer wie ik was en wat ik nodig had. Vaak voelde ik me nerveus en gespannen, ik kende depressieve periodes en viel heel snel af.
Lees ook: Zo kun je een traumatische bevalling verwerken
Werd ik gek, of was dit normaal?
Na zes maanden stopte ik met het geven van borstvoeding. Toen pas begon ik voorzichtig een link te leggen tussen wat er allemaal gebeurd was, en de klachten die ik had.
Mijn cyclus kwam terug en ik kwam weer aan. Daarnaast ontstonden er cyclusklachten en had ik gewrichtspijn. Wat gebeurde er toch met me? Ik kon het niet bijbenen en vroeg me af of ik gek aan het worden was, of dat dit normaal was. Vergelijkbare verhalen kende ik niet in mijn eigen omgeving.
Hormoontesten
Ik las het boek The Postnatal Depletion Cure (over postnatale uitputting en matrescentie) van de Australische arts Oscar Serrallach en alles viel op zijn plek.
Ondertussen was ik bij de huisarts geweest, die me anticonceptie aanraadde voor mijn cyclusklachten en kalmeringsmedicatie of antidepressiva voor mijn depressieve periodes. Maar ik voelde heel sterk dat dit niet het pad was dat ik wilde bewandelen, ik wilde dieper kijken naar wat er echt speelde.
Uiteindelijk vond ik hulp bij een natuurdiëtist en deed ik hormoontesten waaruit bleek dat mijn progesteron te laag was. Vanaf het moment dat ik die slikte, ging het snel beter.
Lees ook: Postnatale depletie: als je als moeder oververmoeid bent
De juiste zorg
De bevallingen van de tweede (inmiddels 4 jaar oud) en de derde (1 jaar oud), en de daarop volgende post-partumperiodes waren totaal anders dan mijn eerste ervaring. Ik lette op mijn voeding, deed een bevalcursus en bereidde me voor op verschillende scenario’s.
Inmiddels weet ik dat het herstel niet bij iedereen even makkelijk gaat en dat daar verklaringen voor zijn. Naast tijd, is ook de juiste zorg van belang in de periode na de bevalling.
Voeding, steun en rust spelen ook een belangrijke rol in hoe je je fysiek en mentaal voelt. Het is niet een kwestie van gewoon negen maanden op, negen maanden af en je bent er weer.
Beter voorbereid
Had ik me maar beter voorbereid op die eerste bevalling, denk ik achteraf. Als ik beter had stilgestaan bij wat ik wilde en nodig had, dan denk ik dat ik minder uit balans was geraakt. Dat zit ’m ook in heel praktische dingen zoals zorgen voor een vriezer vol gezonde maaltijden en anderen vragen om te helpen of wat eten mee te nemen.
Lees ook: Bevalling voorbereiden: waar moet je allemaal aan denken?
Nu, na de geboorte van de derde, kan ik echt zakken in het moederschap. Daar heb ik een hele weg voor af moeten leggen, maar ik ben er en ik haal er veel plezier en voldoening uit.’
Volg Martine, die zelf diëtist is zich specialiseerde in de post-partumperiode, op Insta @Martineridderhof
We publiceren iedere zondagavond een nieuwe aflevering in deze rubriek, eerdere interviews lees je in ons dossier Had ik maar. Heb je ook een levensles over het ouderschap die je wilt delen met andere ouders? Mail oproep@oudersvannu.nl
