‘Onze oudste dochter liep vast in het reguliere basisonderwijs. Het speelde midden in de coronaperiode. Omdat mijn partner en ik allebei een vitaal beroep hebben, ging ze naar de noodopvang. Daar viel pas echt op hoe moeilijk ze het had.
Ze bleek ADHD te hebben, maar dat wisten we toen nog niet. Ze kon haar concentratie niet vasthouden in de klas. Op school deden ze wel hun best, maar de ondersteuning die ze inhuurden was niet toereikend. Het liep volledig mis.
Lees ook: Symptomen van ADHD en ADD bij je kind: hoe herken je het?
Speciaal basisonderwijs, of thuiszitten
Omdat ze nog niet leerplichtig was en er een lockdown was, besloten we haar thuis te houden terwijl we zochten naar een andere school. Uiteindelijk zat ze een halfjaar thuis. We vonden een plek bij een organisatie die thuiszitters ondersteunt en dat ging zo goed dat zij zeiden dat ze prima naar het regulier onderwijs kon.
Dus vonden we een fijne school in de buurt. Dat ging een paar weken goed, maar toen stagneerde het weer. Ze had simpelweg een-op-eenbegeleiding nodig die daar niet was.
Veel gemist
Toen kwam de keuze: speciaal basisonderwijs (sbo) of weer thuiszitten. Thuiszitten was geen optie meer, dus kozen we voor het sbo, ook al voelde dat niet als de perfecte match. Samen met die school hebben we anderhalf jaar gebouwd aan een nieuw dossier. Inmiddels zit ze in groep 5 op een plek die wél past, maar ze heeft effectief ontzettend veel leertijd gemist.
Uitputtingsslag
Zelf werk ik in het sociaal domein en mijn partner in de jeugdzorg. Wij hebben contacten, kennen de weg naar leerplichtambtenaren en de jeugdconsulenten. Alle informatie lag voor het grijpen en zelfs voor ons was dit proces een enorme uitputtingsslag. Hoe moet dat zijn voor ouders die die weg niet kennen of de taal niet machtig zijn?
Vanuit die ervaring ben ik Onderwijskompas begonnen. Ik bied ouders overzicht en structuur. Ik help ze een plan van aanpak te maken en breng ze in contact met de juiste gesubsidieerde instanties. Wat ik terugzie bij ouders die bij mij aankloppen, is dat ze vaak al een heel traject hebben doorlopen.
Ze hebben gesprekken gevoerd, adviezen opgevolgd en geduld gehad. Maar ondertussen verandert er weinig en tikt de tijd door. Kostbare tijd als we het in het perspectief plaatsen van de basisschooltijd, die acht jaar duurt.
Lees ook: Speciaal onderwijs voor je kind, hoe werkt dat?
Gebrek aan regie
De grootste valkuil is niet onwil, maar gebrek aan regie. Zolang ouders afhankelijk blijven van het tempo en de koers van school, blijft beweging vaak uit. Pas wanneer er duidelijkheid komt over wat nodig is en waar op gestuurd wordt, verandert de dynamiek.
Een ouder die met kennis, structuur en een helder doel aan tafel zit, wordt anders gehoord. Er ontstaat focus, en daarmee ruimte voor echte oplossingen.
In het onderwijs wordt vaak gewerkt met tijdelijke oplossingen; nog een periode aankijken. Terwijl er vaak al signalen zijn dat het niet klopt. Dat kost tijd. En die tijd werkt tegen een kind.
Had ik maar
Had ik maar eerder zelf de regie gepakt. Ik ging uit van de beste intenties van de school. Zij zouden het wel weten, dacht ik. Maar afwachten op verslagen of afstemming is geen optie. Je verliest kostbare leertijd.
Pak direct na elk gesprek de pen en bevestig de afspraken zwart-op-wit. Zorg dat je altijd een plan B hebt, want een thuiszitter krijg je niet zomaar weer terug in de schoolbanken.’
We publiceren iedere zondagavond een nieuwe aflevering in deze rubriek, eerdere interviews lees je in ons dossier Had ik maar. Heb je ook een levensles over het ouderschap die je wilt delen met andere ouders? Mail oproep@oudersvannu.nl
