‘Ik begon vrij onbevangen aan het ouderschap, zo van: leuk, we gaan ervoor, en straks zien we wel hoe we dat allemaal gaan doen.
Over wat het doet met je tijd, je relatie en je carrière, met hoe je leeft en wat de impact is op jezelf als persoon, dacht ik niet na. Terugkijkend denk ik dat ik het behoorlijk onderschat heb.
Heftige eerste jaren
Aan de andere kant betwijfel ik of ik me had kunnen voorstellen hoe groots en ingrijpend het zou zijn.
Vooral die eerste jaren waren heftig. Voeden, verschonen, slapen, wassen, je hebt je handen vol aan de taken van de dag. Als ik naar de wc wilde, moest ik daar bij wijze van spreken al over na denken. Tel daar de gebroken nachten en werken tot laat bij op.
Lees ook: Aanstaand ouderschap, wat is belangrijk om nu al met je partner te bespreken?
Grote vragen
Ik geloof dat ik een jaar of drie geleden pas begon na te denken over grote vragen. We woonden toen nog in agrarisch gebied, dat ineens totaal veranderde door de boerenprotesten. Overal hingen omgekeerde vlaggen, en dat gaf een heel nare sfeer, vond ik.
Ineens werd ik me bewust van het feit dat de wereld om me heen anders is dan ik zou willen, de voorlaatste verkiezingen deden daar een schepje bovenop. In wat voor wereld groeit mijn dochter op?
Wereldproblematiek
Ik maak me grote zorgen, maar het is een angst waarmee ik niks kan. Ik bedoel, als ik bang ben dat mijn dochter in het kanaal fietst en verdrinkt, dan doe ik haar op zwemles. Maar geopolitiek en klimaatverandering, daar kan ik weinig aan veranderen.
Dat is een reden waarom ik er in mijn shows en radiocolumns over praat, zodat ik mensen erover kan vertellen.
Lees ook: 10x hartverwarmende prentenboeken voor als je kind angstig is
Ogen niet sluiten
Inmiddels is mijn dochter 12 jaar oud en gaat ze naar de middelbare school. Ze ontdekt de wereld steeds meer en meer zonder mij en mijn vrouw. Ik kan de wereld niet meer bij haar weghouden en worstel over hoe ik met haar praat over wat ze ziet.
Je ogen sluiten is niet goed, maar 24/7 bang in een hoekje kruipen heeft ook geen zin. Dus ik probeer de balans te vinden tussen bewustzijn, anderen bewustmaken en me er zo min mogelijk van aantrekken.
Beter voorbereid
Voorheen keken we altijd samen naar het Jeugdjournaal. Nu leg ik uit waarom ik bepaalde keuzes maak en probeer ik de gevolgen van bepaald gedrag uit te leggen zonder dat ik haar mijn mening opleg. Dat is een uitdaging, omdat niemand je vertelt hoe je dat doet.
In die zin had ik graag beter voorbereid willen zijn. Mijn vrouw, die in het onderwijs werkt, leert het op haar werk. Waarom krijgen alle ouders niet zo’n handleiding?
Lees ook: Zo praat je over een ramp of oorlog met je kind: ‘Houd het kort en simpel’
Vertrouwen
Ik hou mijn hart vast, want ik weet dat mijn dochter later leeft in een wereld die compleet anders is dan die van nu. Toch voel ik veel vertrouwen, omdat ze sterk in haar schoenen lijkt te staan en weet wat ze wil. Wat er ook te gebeuren staat in de wereld, ik denk en hoop dat dat haar helpt.
Ondertussen blijf ik mijn best doen haar uit te leggen dat er mensen zijn met andere meningen, dat dat kan en mag, dat je daarover kunt praten en discussiëren. Mocht ze er (ooit) een heel andere mening op nahouden, dan hoop ik dat ze weet dat ze dat kan en mag uitdragen - ook bij mij.’
In zijn nieuwe theatervoorstelling ‘Met blokjes’ zoekt Wouter overzicht in een wankele wereld. Met zijn 12-jarige dochter in gedachten stelt hij de vraag die steeds urgenter voelt: in wat voor wereld groeit zij op?
We publiceren iedere zondagavond een nieuwe aflevering in deze rubriek, eerdere interviews lees je in ons dossier Had ik maar. Heb je ook een levensles over het ouderschap die je wilt delen met andere ouders? Mail oproep@oudersvannu.nl
