Spitsuur: ‘Op zaterdag mogen de kinderen naar bed wanneer ze willen, al is het na middernacht’

‘Wij zijn geen gestructureerd gezin. Ik sta niet om 17.00 uur in de keuken een fantastische maaltijd in elkaar te draaien. Koken vind ik sowieso niet leuk: het is zo weer een rotzooi in de keuken en er wordt hier thuis toch vooral geklaagd als er te veel groente in zit. We zitten ook niet elke avond om 18.00 uur netjes met het gezin aan tafel.

We vliegen en rennen erop los en zijn altijd druk. Maar we genieten van elke minuut, met volle teugen. Mensen vragen weleens of we nooit moe of chagrijnig zijn. Dat zijn we heus weleens, maar ik houd niet van klagen en bovendien krijg ik bakken vol energie van alle leuke dingen die we doen.

De Graafschap

De wekker gaat elke dag vroeg, zo rond 06.30 uur, behalve op zondag. Aankomend weekend heeft Chaz een belangrijk toernooi en afgelopen weekend heeft hij veel getraind. Hij voetbalt op hoog niveau bij De Graafschap. Hij is moe, wil niet naar school en huilt.

Ik begrijp het, en mijn moederhart heeft het er moeilijk mee. Het liefst laat ik hem thuis, maar hem ziek melden omdat hij moe is van voetbal vind ik niet eerlijk. Gelukkig herpakt hij zich binnen vijf minuten. June is heel zelfstandig en vind ik al snel achter haar kaptafel om zich klaar te maken voor school.

Lees ook: 9x levenslessen die je kind kan leren van een sport

Naar de zaak

Als ik aangekleed ben, ga ik naar beneden om fruit te snijden en Narin maakt de boterhammen. Dat doen we met een gezellig muziekje op de achtergrond. Daarna stappen we samen in de bakfiets en brengen we de kinderen naar school.

Narin en ik gaan vaak eerst samen sporten en rijden daarna door naar de zaak. We starten samen in de winkel, en later werkt Narin verder vanuit zijn eigen kantoor in het pand. Rond 14.00 uur haal ik de kinderen uit school, doe een wasje, ruim wat op en klets met de kinderen. Als de kids lekker spelen, ga ik verder met werken vanuit huis.

Sporten

Samen met June breng ik Chaz om 17.00 uur naar voetbaltraining en ga dan weer naar huis. Narin gaat vanuit de zaak, zo rond 18.00 uur, richting Chaz en samen komen ze rond 19.30 uur weer thuis. Omdat het soms passen en meten is in onze planning, kookt de schoonmaakster die twee dagen per week een aantal uur bij ons komt ook voor ons.

Sporten is belangrijk in ons gezin. Op maandag, dinsdag en donderdag staat voetbal centraal. Woensdag draait om boksen en donderdag gaat June nog naar dansles. Vrijdag is de enige dag waarop er eigenlijk niets op de planning staat. Dan wordt er buiten gespeeld met kinderen uit de buurt of gaat June mee naar de zaak om te helpen.

Geborgenheid

Rond 19.30 uur zijn we terug van de voetbaltraining en eten we nog wat samen. We mikken erop dat de kinderen rond 20.30 uur op bed liggen, maar dat lukt niet altijd. Chaz moet nog topografie leren en ik verlies snel de tijd uit het oog. We slapen met het hele gezin in één kamer.

De kinderen hebben wel hun eigen kamers, maar vragen om die geborgenheid en dat willen we ze geven tot ze er niet meer om vragen. We slapen op deze manier allemaal heel goed. Als de kinderen op bed liggen wil ik eigenlijk op de bank ploffen met een serie, maar uiteindelijk ben ik toch weer aan het werk en kijk ik met één oog mee. Rond 23.00 uur taai ik af.

Lees ook: Gezellig in het familiebed: is samen slapen met je kind een goed idee?

Betrokken blijven

Ik vind het belangrijk dat mijn kinderen leren dat niets vanzelf komt. Hard werken hoort erbij. Dat geldt voor onszelf ook. Dat betekent niet dat alles draait om presteren. We vinden het belangrijk om dingen te kunnen doen voor anderen, hoe druk ons leven ook is.

Met kerst krijgen onze kinderen mooie cadeaus, maar we kopen ook een hele lading cadeaus voor kinderen uit een gezin dat het minder goed heeft. Betrokken blijven bij je omgeving en delen vinden we cruciaal.

Frikandel speciaal

Ik ben 36 weken zwanger en werk nog steeds met veel plezier. Ik probeer wat minder te doen en zou ook rustiger aan moeten doen, maar ik zit nooit stil en heb geen rust in mijn kont.

Omdat het vrijdag is, halen we ’s avonds eten af. Iedereen wil Chinees, maar ik wil patat speciaal met een frikandel speciaal. Gelukkig zit de snackbar naast het Chinese restaurant en komt iedereen aan zijn trekken. Daarna kruipen we met een bak chips op de bank voor The Voice. Chaz gaat als eerste naar bed, zodat hij uitgerust is voor de wedstrijd van morgen.

Niet perfect

Ook op zaterdagochtend gaat de wekker vroeg. June heeft soms totaal geen zin om mee te gaan naar een voetbaltoernooi. Dan blijft ze liever thuis. Ze krijgt een telefoon mee zodat ze me altijd kan bereiken en sluit later weer aan. Ik ben zelf een enorme voetballiefhebber en retetrots op mijn zoon en support hem graag.

Daarna ga ik met het gezin naar de markt voor brood en fruit en natuurlijk loempia’s, terwijl Narin op de zaak werkt. Ik werk vaak nog een paar uur aan socialmediacontent. Dat vind ik leuk om te doen, en ik houd het graag puur en echt.

Tot over een uur

Je ziet online zoveel perfecte plaatjes. Daar geloof ik niet in. Ik deel net zo makkelijk dat ik de balharen van mijn man uit het doucheputje moet halen omdat hij het zelf vertikt en vies vindt, en ik met mijn 36 weken dikke buik het er wel uit mag peuteren.

Gelukkig pakt hij weer andere klussen op in huis waar ik een hekel aan heb. En we hebben ook heus weleens ruzie. Dan fietst Narin na een discussie boos weg en zeg ik: ‘Doei, tot over een uur’. Dat hoort ook bij het echte leven.

Zaterdagavond is opblijfavond. De kinderen mogen naar bed wanneer ze willen, al is het na middernacht. We gaan uitgebreid uit eten (sushi!) en als we thuis zijn maken we een borrelplank en kijken samen televisie. Ik hou ervan.

Lees ook: ‘Met drie kinderen in een tiny house wonen is extreem goed voor de onderlinge band’

Zondag is heilig

De enige dag waarop er niets hoeft, is zondag. Al heeft Chaz om de week een uur privétraining voetbaltechniek. Maar vandaag slapen we uit, halen verse broodjes en maken geen plannen. Vaak gaat de barbecue aan en blijven we gewoon thuis. Dat is echt onze favoriete dag van de week.

Weinig mensen begrijpen hoe wij dit tempo volhouden. Soms snap ik dat zelf ook niet. Maar stilzitten past gewoon niet bij ons. We halen misschien weinig adem, maar we zijn dolgelukkig.’