Spitsuur: ‘Met drie kinderen in een tiny house wonen is extreem goed voor de onderlinge band’

‘Als kind wilde ik al in een klein schattig huisje wonen. Je hebt precies wat je nodig hebt – het hoeft niet altijd groter en meer. Mijn man vond het idee ook helemaal tof. Toen onze oudste zoon 2,5 jaar was, kwamen we via via in contact met een christelijke tinyhousecommunity bij een boer op het land. We hadden al tekeningen liggen voor een dakopbouw op onze bovenwoning in Den Haag, toen dit op ons pad kwam.

Ongemakkelijk en fantastisch

We wonen dus niet alleen in een tiny house, maar hebben ook een communityleven met allemaal christenen. We zijn deel van elkaars leven. We werken samen in een voedselbos, draaien mee op de biologische boerderij en laatst hebben we met elkaar gekampeerd. Ook zitten we regelmatig samen bij het kampvuur.

We kennen allemaal de uitdrukking it takes a village to raise a child. Dat hebben we hier. Dat is soms ongemakkelijk – iemand anders bemoeit zich ook met jouw kind – maar tegelijk is het fantastisch. Onze kinderen hebben andere veilige volwassenen waar ze mogen zijn en geaccepteerd en geliefd worden. Het is een rijke plek om op te groeien.

Lees ook: It takes a village: moeten we opvoeden niet veel meer als gezamenlijke taak zien?

Dicht op elkaar

In een tiny house wonen heeft zijn uitdagingen, maar de kinderen zijn het gewend. We ontvangen ’s avonds gewoon gasten en spelen piano als de kinderen slapen. Het moeilijkste is als het een week lang regent, dan word je gek binnen. Maar dat heb je ook in een normaal huis.

Zo dicht op elkaar wonen is wel extreem goed voor de onderlinge band als gezin. Je moet gezond emotioneel gedrag vertonen – je kunt hier niet wegstormen naar een andere verdieping. Daar ben ik als moeder veel mee bezig geweest: hoe voed ik mijn kinderen op tot emotioneel gezonde volwassenen?

Je neiging is om gehoorzaamheid te eisen wanneer je kind bijvoorbeeld wegrent. Maar het is dan nodig om rustig te blijven en kalm het gesprek aan te gaan: ‘ik verwacht dat je bij me blijft en rustig tegen me spreekt’. Precies het gedrag wat je van je kind verwacht, moet je laten zien. Daarvoor moet je met je eigen emoties leren omgaan – dat is enorm confronterend.

Lees ook: Help, ik ontplof! Als het je even te veel wordt

Thuisonderwijs

Ik geef thuisonderwijs, omdat hier in de omgeving geen school is waar we qua levensovertuiging achterstaan. Daarnaast ben ik – als voormalig leerkracht – kritisch op het schoolsysteem. Ik geloof dat de vorming van onze kinderen het allerbelangrijkste is wat we mogen doen in het leven, en ik wil dat dat zorgvuldig gebeurt. Niet dat je alles zelf hoeft te doen, maar ik wil dat ze in rust over de wereld leren zonder dat het op school tegengesproken wordt.

Thuisonderwijs moet je ook zelf willen en kunnen doen. Het is mega-intens, want opvoeding en school lopen door elkaar. Maar het is ook heel waardevol: het is het mooiste en belangrijkste werk dat ik in mijn leven ga doen.

Duidelijke structuur

In de klas stuurde ik dertig kinderen aan, nu heb ik er maar drie. Vaak geef ik uitleg aan Joah – hij rondt nu groep 3 af – waarna hij aan de slag gaat, tussendoor lees ik boekjes voor aan de jongste twee. Of zij gaan bijvoorbeeld met waterverf aan de slag, of met DUPLO.

De bedoeling is dat het schoolwerk af is voor de lunch. Als Joah er met de pet naar gooit, moet hij het ’s middags afmaken of de dag erna. Een duidelijke structuur is belangrijk.

Lees ook: Denk je aan thuisonderwijs voor jouw kind? Dit zijn de voor- en nadelen

Mijn man moet twee keer in de week om 07.00 uur weg, drie keer om 08.00 uur. ’s Ochtends ontbijten we met z’n allen. Ik zorg dat iedereen met gekamde haren aan tafel zit, hij maakt het ontbijt. Ook voor mezelf vind ik het belangrijk om er verzorgd uit te zien, ook al hoef ik vaak nergens naartoe.

’s Ochtends hebben we school, na de lunch gaat Juda naar bed. Soms doet Sefanja ook nog een dutje, en Joah luistert vaak een luisterboek of ik lees hem voor. Soms mag hij filmpjes kijken, zoals Pieter Post of nijntje. Twee dagen in de week heeft Joah ’s middags zwemles, daar gaan we met z’n allen heen. Op de andere dagen doen we boodschappen, gaan we naar de bibliotheek of naar opa en oma, of spelen de kinderen lekker buiten.

Drukste dag

Twee dagen in de week is Jan Willem om 15.00 uur thuis, en op donderdag om 21.00 uur ’s avonds. Op die dag doe ik in principe alles zelf. Dan heeft Joah ook zwemles, en kom ik om 17.30 uur thuis met drie kinderen die honger hebben. Ik probeer dan van tevoren het eten al klaar te hebben. Op dat soort dagen loopt het sneller in de soep, omdat je alles alleen moet opvangen.

Dan ben ik blij met alles wat ik heb geleerd over rustig opvoeden. Rustig, duidelijk, vreugdevol aanwezig zijn. Als moeder heb je zoveel invloed op de sfeer in huis. Als die goed is, loopt alles zoveel beter.

Lees ook: Meer rust met mindful ouderschap: tips en tricks van een expert

Vliegende keep

Ik focus me vooral op de basis, Jan Willem houdt zich bezig met de ‘vliegende keep-zaken’ zoals de water- en gastanks bijvullen. Als ik kook, zorgt hij dat de kinderen met gewassen handen aan tafel zitten, en we doen altijd samen het bedritueel voor de kinderen. Vaste routines zorgen ervoor dat alles soepel loopt, en dat geeft ruimte om ook dingen spontaan te doen.

Opgeruimd

We zorgen elke dag dat het huis is opgeruimd voor we naar bed gaan, daar heb ik een ijzeren discipline in ontwikkeld. Als ik dat niet doe, heb ik de volgende ochtend altijd spijt. Ook tussendoor zorgen we dat de ruimte even gereset wordt: als je spullen op de eettafel laat liggen, ligt het meteen in de weg hier.

Ik ben opruimcoach, en ik vertel altijd aan mijn klanten: zorg ervoor dat wat je in je huis hebt, jou en je gezin dient. Iets is er met een reden. Het is nuttig, of het is mooi – niet dat je in een kale bak met alleen maar praktische spullen moet wonen. Het weghalen van ruis voorkomt chaos. Dat heb ik zelf ook echt nodig, anders raak ik sneller overweldigd en geïrriteerd.

Lees ook: Spitsuur: ‘Ik word doodongelukkig als ik beneden kom in een huis waar het een troep is’

Geen prachtige taarten

Ik heb minder tijd voor mezelf dan de gemiddelde moeder, denk ik. Ik krijg ook vaak de vraag hoe ik het allemaal volhoud. Die kracht krijg ik van God. En ik probeer actief dankbaar te zijn en te genieten van mijn leuke gezin, daardoor kan ik de uitdagende momenten beter aan.

Er zijn overigens ook genoeg ballen die ik niet oppak: sommige mensen sporten een paar keer in de week, dat doe ik niet. En ik ben een gemiddelde kok en bak geen prachtige taarten. Als moeder weet je het beste wat werkt voor jou en je gezin.’