Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 
door

Kraamwerk: 'Ik liet de vader de tafel dekken en was te close met het kind'

In de rubriek Kraamwerk lees je bijzondere verhalen uit de kraamzorg. Deze keer het verhaal van Karina (27), die sinds vijf jaar in de kraamzorg werkt. Ze is zwanger van haar eerste kind. Totaal onverwachts krijgt ze een negatieve en nogal bijzondere beoordeling.

Als kraamverzorgende moet je niet alleen verstand hebben van baby’s, een flinke dosis mensenkennis is ook wel handig.

Advertentie

Kritiek

Ik weet dat mensen het vaak moeilijk vinden om kritiek te uiten, hoewel ik vaak vraag of ze nog opmerkingen hebben. Ook benadruk ik regelmatig dat ze om een andere kraamverzorgende mogen vragen als ze mij niet prettig vinden. Het laatste wat ik wil, is dat iemand met gemengde gevoelens op de kraamweek terugkijkt doordat ik er was.

Geen opmerkingen

Bij de meeste gezinnen voel ik meteen aan: dit zit wel goed. En ook bij het gezin waar ik nu aan het werk ben, zeggen de ouders de hele tijd dat ze geen opmerkingen hebben. Toch merk ik dat ik om een of andere reden vaker dan anders benadruk dat wanneer dat wel zo is, ik het graag wil weten. Kan ik iets beter doen? Kan ik iets anders doen? Hebben jullie ergens hulp bij nodig?

Liever zelf

Maar nee, alles gaat goed. De kraamvrouw is net bevallen van haar tweede dochter en is wat op zichzelf. Borstvoeding lukt wel, zegt ze, daar hoef ik niet bij te helpen. Voor de verzorging van de baby geldt hetzelfde. Hoe vaak ik het ook aanbied, ze laat duidelijk merken dat ze liever haar eigen gang gaat.

Dweilen en spelen

In plaats daarvan richt ik me wat meer op het huishouden, want met een hond en vier katten, is stofzuigen en dweilen een dagtaak. Daarnaast bak ik koekjes met het oudste meisje, speel met poppen, barbies en prinsessen en betrek haar bij haar nieuwe zusje, aan wie ze duidelijk nog moet wennen.

Goed afscheid

“Wat fijn dat ze even op jou kan terugvallen,” zegt de moeder na een paar dagen. “Dat geeft mij veel rust.” Aan het einde van de week krijg ik een doos chocola en vele bedankjes en dan loop ik, na een dikke knuffel van het oudste dochtertje, de deur uit.

Negatief

Vier dagen later gaat mijn telefoon: mijn leidinggevende. “Je hebt een negatieve beoordeling gekregen,” zegt ze, en ik schrik me kapot. Dan noemt mijn leidinggevende de naam van dat gezin. “Weet je hoe het komt?” vraagt ze. Ik sta met mijn mond vol tanden. Mijn leidinggevende kent me al langer en weet dat ik echt altijd positieve beoordelingen krijg en ook dat ik juist veel nadruk leg op de evaluaties.

Hele waslijst

“Zal ik even voorlezen wat je allemaal verkeerd hebt gedaan?” zegt ze, en het blijkt een hele lijst te zijn. Ik heb geen hulp gegeven bij de borstvoeding en de verzorging van de baby, ik was veel te close met het oudste dochtertje en dat vond de moeder niet prettig, ik kreeg knuffels en kusjes van dat meisje en dat vond de moeder niet professioneel, ik hield het huis te goed schoon en nu zou haar man dat ook van haar verwachten en voor de lunches liet ik haar man tafeldekken.

Te hard gewerkt

“Maar dan was ik boven de was aan het doen,” stamel ik, als antwoord op dat laatste punt, terwijl de andere kritiekpunten na suizen in mijn oren. “En hij deed het uit zichzelf.” “Trek het je niet aan,” zegt mijn leidinggevende. “Je bent een topper en eigenlijk lees ik hierin dat je te hard je best hebt gedaan.”

Leuk bedankje

Ik ben blij dat zij er niet zwaar aan tilt. Hoewel ik weet dat deze kritiek echt niet terecht is, doet het me toch pijn. Die avond zit ik op de bank en zeg tegen mijn man: “Nu gaan we die hele doos chocola in één keer opeten ook.” Maar zodra hij het eerste chocolaatje in zijn mond stopt, kijkt hij mij met een moeilijk gezicht aan. Dan pakt hij de doos erbij en barst in lachen uit. “Deze is vier jaar over de datum.”

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Mariëtte Middelbeek. Beeld: Duivelseiland

Artikelen van Ouders van Nu ontvangen in je mailbox? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.