Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 
door

Mirjam werkte overuren in de covidzorg: ‘Ik heb veel van Eva’s babytijd gemist, te veel, denk ik weleens’

Nu al twee jaar lang bikkelen in de covidzorg: deze moeders verdienen een lintje, als je het ons vraagt. En het is niet alleen voor henzelf zwaar, maar trekt ook een wissel op hun gezinsleven. Dit keer het verhaal van Mirjam: 'De eerste covidperiode ben ik weken nauwelijks thuis geweest.'

Advertentie

Doordat Mirjam (38) met haar adviesbureau in de ouderenzorg vanaf maart 2020 non-stop in verzorgingshuizen was, werd haar vrouw Mirjam (35) een soort alleenstaande moeder voor Simon (4) en Eva (2), toen nog een peuter en een baby.

Enorme klus

‘Als ik in die eerste drukke periode, toen covid net was uitgebroken en hele verzorgingshuizen besmet raakten, tussen de bedrijven door even thuis was, moest van mijn vrouw mijn telefoon weg. Anders had ze liever dat ik wegbleef. Ik begreep dat heel goed, maar ik kon niet anders dan werken, werken, werken, van zes uur ’s ochtends tot soms middernacht.

Ik hielp verzorgingshuizen, die compleet waren overvallen door corona, om de uitbraken in bedwang te houden. Dat was een enorme klus, van de ene op de andere dag moesten afdelingen in quarantaine, medewerkers in blauwe pakken en kon familie niet meer naar binnen. Ik probeerde dit proces zo goed mogelijk te begeleiden. De eerste covidperiode, vanaf maart 2020, ben ik weken nauwelijks thuis geweest.

Lees ook: Sanne was zwanger en verpleegkundige op de corona-afdeling: ‘Uitvallen was geen optie’

Helemaal alleen

Voorheen verdeelden Mirjam en ik de zorg voor onze peuter en baby fiftyfifty; nu kwamen de meeste zorgtaken op haar terecht. Zij had welgeteld één dag gewerkt na haar zwangerschapsverlof toen de eerste lockdown begon. Ze vond het helemaal prima om voor de kinderen te zorgen, ze voelde dezelfde maatschappelijke plicht als ik. Bovendien dachten we dat het tijdelijk zou zijn. Met een maand of drie zouden we er wel vanaf zijn, toch?

Advertentie

Maar naarmate de tijd verstreek, raakte ons gezin enigszins in disbalans. Mirjam was een soort alleenstaande moeder geworden, met ook gewoon een baan van 32 uur. Die deed ze thuis, grotendeels ’s avonds. In eerste instantie wilde ze niet dat de kinderen naar de noodopvang zouden gaan, maar dat heb ik erdoor gedrukt, ze kon niet álles opvangen.

Lees ook: Terugblik op corona-dilemma’s: mocht jouw kind opa en oma knuffelen?

Teveel gemist

We hebben het voor elkaar gebokst met z’n tweetjes, daar zijn we supertrots op! Ik vind wel dat ik te weinig oog heb gehad voor de gevolgen die mijn werk had voor Mirjams leven. Ik probeerde overeind te blijven en wilde de tijd die ik nog over had, naast mijn werk en een verbouwing, bij de kinderen zijn. Het bad- en bedritueel deed ik, als ik er was. Gelukkig sliep Eva al met zes weken door; goede nachten waren wel essentieel in deze tijd, haha.

Ik heb veel van Eva’s babytijd gemist, te veel denk ik weleens. Ze kon vroeg praten en toen ze een aantal maanden geleden “Mama werken niet?” begon te zeggen zodra ik mijn jas aantrok, wist ik dat het anders moest. Er zijn rustigere periodes geweest, maar eigenlijk heb ik twee jaar lang meer dan fulltime gewerkt. Nu ben ik teruggegaan naar 36 uur, met flexibele werktijden. Ik waak ervoor dat dat zo blijft. Covid of niet, nu is Mirjam aan de beurt.

Lees ook: Twee jaar thuiswerken verder: ‘Ik hou van mijn kinderen. Ze combineren alleen niet zo goed met m’n werk’

Geen spijt

De kinderen moeten eraan wennen dat ik meer thuis ben, ze zitten eigenlijk continu boven op me, alsof ze bang zijn dat ik weer moet werken. En dat snap ik ook. Ik heb er geen spijt van dat ik er minder was. Ik heb de afgelopen twee jaar heel waardevol werk gedaan waar ik veel voldoening uit haalde, en het is belangrijk dat de kinderen dat ook meekrijgen. Bovendien worden ze niet aan hun lot overgelaten, maar liefdevol opgevangen door hun andere moeder.

Advertentie

We zouden het bij een nieuwe crisis daarom zo weer doen, dat kunnen we en dat willen we. Maar ik ga dan wel eerder ‘nee’ verkopen. Voor de kinderen, voor Mirjam en vooruit, ook voor mezelf.’

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Interview: Neeltje Huirne. Fotografie: Kim Krijnen

Artikelen van Ouders van Nu ontvangen in je mailbox? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.

Lees ook:
Moeder-van-drie Suzanne heeft long covid: ‘Mijn leven staat al een jaar stil’
Terugblik op corona-dilemma’s: liet je je vaccineren tijdens je zwangerschap?
Terugblik op corona-dilemma’s: liet jij je kind testen?
Muk leidt zes GGD-testlocaties: ‘Al ben ik niet altijd fysiek thuis, ik laat de kinderen elke dag weten dat ik er voor ze ben’
Terugblik op corona-dilemma’s: mocht jouw kind opa en oma knuffelen?