Je denkt dat je alleen kinderen krijgt, maar in werkelijkheid krijg je er ook een heel nieuw sociaal leven bij. En dat nieuwe sociale leven begint op het schoolplein.
Lees ook: Deze 14 oudertypes kom je zéker op het schoolplein tegen
Hetzelfde schuitje
Wat bij mij ooit begon met vlugge gesprekjes en een paar ongemakkelijke routinevragen (‘In welke klas zit die van jou?’ of ‘In welke wijk wonen jullie?’) groeide na een paar jaar uit tot iets heel anders. Een vaste ochtendontmoeting tussen ouders die allemaal in hetzelfde schuitje zitten.
Elke ochtend weer. Altijd een beetje gehaast, altijd een beetje hetzelfde. Om 08.25 uur rennen we het schoolplein op. Iedereen kust zijn kind gedag, duwt nog snel een broodtrommel in een tas of roept: ‘Vergeet je gymtas straks niet!’
Vaste cast
Daarna ontstaat er een kort moment als ouders nog even blijven hangen. Niet lang, niemand heeft daar tijd voor, maar wel lang genoeg voor een paar zinnen. Mijn oudste zit inmiddels in groep 4 en mijn middelste in groep 2. Dat betekent dat ik ondertussen al een paar jaar meedraai op dit plein.
Na een tijdje ken je de halve school, tenminste, qua ouders dan. Het schoolplein heeft een vaste cast gekregen. Ik weet wie altijd te laat is. Wie er altijd als eerste staat. En wie zijn SUV standaard half op de stoep parkeert.
Lees ook: Dááág bakfiets: dit zijn 3 slimme en snelle alternatieven
Opvallend opgewekt
Er zijn ouders die nog snel een boterham in de mond proppen van een kind dat eigenlijk al binnen had moeten zijn. Ouders die standaard in een ultrahippe sportoutfit verschijnen. Ouders die naast hun eigen kinderen ook nog twee buurkinderen uit een bakfiets tillen.
En ouders die opvallend opgewekt doen om 08.27 uur, wat bij mij meteen de verdenking oproept dat zij óf al koffie hebben gehad óf een wonderlijk rustig huishouden runnen.
Half op mijn fiets
Bij de ingang speelt zich meestal ook wel ergens een klein ochtenddrama af. Een kind dat weigert naar binnen te gaan en demonstratief op de grond gaat liggen gillen bijvoorbeeld. Niemand kijkt er echt van op. De andere ouders werpen hooguit een korte blik die ongeveer zegt: I feel you; ik had dit gisteren.
De gesprekken tussen ouders duren zelden langer dan een paar minuten. Ik sta meestal al half op mijn fiets terwijl iemand vertelt dat er weer een kinderfeestje aankomt of dat er thuis niemand sokken wil aantrekken. Toch voelt dit moment inmiddels verrassend vertrouwd en zou ik het niet meer willen missen.
Lees ook: 5x tijd- en strijdbesparende tips voor de ochtend
Mijn kantoortuin
Waarschijnlijk komt dat ook doordat ik als freelancer toch een beetje een eenzame werknemer ben. Ik heb geen vaste koffiemomenten, geen kantoortuin, geen collega’s die je elke ochtend ziet. Het schoolplein is in zekere zin mijn kantoortuin geworden. Een onverwachte plek waar je elkaar even treft, voordat iedereen weer zijn eigen kant op gaat.
Soms vraag ik me af waarom er nog nooit iemand op het briljante idee is gekomen om een koffiekar naast het schoolplein te parkeren. Ik weet vrij zeker dat je tussen 08.30 en 08.45 een flinke omzet kunt draaien. Een hele rij ouders die hun kind net naar binnen hebben geduwd en nog even moeten bijkomen voordat de dag echt begint.
Goede vrienden
Gek eigenlijk dat die ouders – naast mijn kinderen en mijn man – misschien wel de mensen zijn die ik het vaakst zie. En soms, kom je er ineens achter dat iemand van het schoolplein een heel goede vriend is geworden.
Meer columns van Lauren lezen? Dat kan hier.
