Yoni’s bevallingsverhaal: ‘Volgens ChatGPT zat ik al in de persfase. Ik dacht: die is niet goed wijs’

‘Met 40+5, op een donderdagmiddag, was ik voor een controle bij de verloskundige. Dat ik al voorbij de 40 weken was, vond ik helemaal niet erg. Bovendien had ik dat door mijn drie eerdere zwangerschappen, die ook lang duurden, wel verwacht.

Maar omdat ik de 41 weken naderde, bespraken we mogelijke vervolgstappen, zoals strippen. Eigenlijk wilde ik het allemaal afwachten en mijn lijf het werk laten doen, maar omdat ik graag een geboortefotograaf bij de bevalling wilde hebben die op Cyprus woont en nog maar een paar dagen in Nederland was, voelde ik tijdsdruk.

Strippen

Daarom mocht de verloskundige mij strippen. Maar alleen als zij voelde dat het echt kon. Ik had nog geen centimeter ontsluiting, maar mijn baarmoedermond was al week geworden.

Het strippen deed geen pijn, in tegenstelling tot de strippoging bij mijn vorige bevalling. Dat voelde toen vreselijk. Daarom zag ik er dit keer tegenop, maar het ging gelukkig heel gemakkelijk.

Lees ook: Strippen voor de bevalling: wat is het en hoe werkt het?

Chillen

Meteen na het strippen kreeg ik lichte kramp. Dat vond ik logisch, want de verloskundige had mij getoucheerd. Ik dacht er daarom niet veel van en heb de rest van de dag lekker gechild.

Die avond verloor ik een slijmprop, maar daarna dacht ik: hoe groot is de kans dat het strippen heeft gewerkt? Ik ben naar bed gegaan en heb die nacht goed geslapen.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd, verloor ik nog een deel van de slijmprop en wat bloed. Ik kreeg een heel sterk voorgevoel: vanavond tussen 23.00 uur en 00.00 uur wordt onze baby geboren.

Lees ook: De slijmprop verliezen: wat is het en wanneer verlies je hem?

Onregelmatige weeën

Terwijl mijn man het allemaal heel spannend vond en steeds vroeg of de bevalling al begonnen was, was ik juist heel relaxed. Ik voelde me goed en was lekker actief: het hele huis heb ik van boven naar beneden schoongemaakt.

Af en toe ving ik een wee op. Ze deden geen pijn en het waren er zo weinig dat ik ze prima kon opvangen. De ene keer kwam de wee om het kwartier, dan weer om de 20 minuten.

Oxytocine

Dat ging de hele avond zo door en toen we 's avonds klaar waren met eten, stelde mijn man voor om het bevalbad op te zetten en te vullen. Volgens mij was dat toen nog niet nodig. Maar blijkbaar zag mijn man al aan me dat het zover was.

Hij was bezig met het bad toen ik een warme douche nam. Op die manier wilde ik mijn lichaam oxytocine laten aanmaken, zodat de bevalling zou doorzetten. Van 21.30 uur tot 22.00 uur heb ik drie weeën opgevangen. Dit keer waren ze intenser, waardoor ik zachtjes grommend onder de douche stond.

Mijn man kwam bij me om te controleren of het goed met me ging. Het ging goed en het lukte me om een gesprek met hem te voeren. Na het douchen heb ik nog even op de bank tv gekeken.

Overleg met verloskundige

Rond 22.30 uur ging ik naar bed. Ik weet niet in wat voor wereld ik leefde, maar ik dacht dat ik nog een paar uur kon slapen. Maar ik lag er net een kwartier in toen ik druk voelde bij mijn kont. Niet lang daarna begon ik te trillen.

‘Yoni, ik denk dat je nu de verloskundige moet bellen’, zei mijn man. Maar dat wilde ik liever niet. Ik was bang dat ik nog maar 5 cm ontsluiting had. Maar mijn man stond erop dat ik zou bellen, al was het maar om even met haar te overleggen over de situatie.

Ik vertelde de verloskundige dat de weeën intenser waren geworden, maar dat ik er in een half uur maar drie had gehad. ‘Ik kom eraan, want ik denk dat je verder bent dan je zelf denkt’, zei ze. Ze hoorde aan mijn stem dat het niet lang meer duurde en adviseerde me om alvast in bad te gaan.

Lees ook: De 4 fases van een bevalling: van de eerste wee tot beschuit met muisjes

ChatGPT

Inmiddels had ik ook al even kort appcontact gehad met de geboortefotograaf. Ik had haar om 23.00 uur een bericht gestuurd om haar te vertellen hoe het met me ging en dat ik twijfelde of ze al moest komen.

Volgens ChatGPT, dat ik om raad had gevraagd, was ik al in de persfase. De persfase? Die is niet goed wijs, dacht ik.

Om 23.10 uur ging ik in bad; vijf minuten later kwamen de verloskundige en een stagiaire binnen. Ik liet meteen weten dat ik niet wilde dat mijn ontsluiting werd gemeten, omdat ik bang was voor teleurstelling.

Vliezen gebroken

Ook vertelde ik dat mijn vliezen nog intact waren, maar precies op het moment dat ik dat zei, braken ze. Ik voelde iets knappen en zag meteen daarna vliesjes in het water. De persdrang kwam direct. Toen pas besefte ik: Zeki gaat nu komen.

De geboortefotograaf, die uit eigen initiatief was gekomen, rende ondertussen de trappen van ons flatgebouw op. We wonen op de achtste verdieping en volgens mij heeft ze niet eens gewacht op de lift. Ze rende voor haar leven om op tijd te zijn.

Toen zij om 23.25 uur volledig buiten adem bij ons aankwam, was ik al aan het persen. Ze pakte meteen haar camera en begon blind te fotograferen.

Lees ook: Vliezen gebroken? Hier moet je op letten

Shock

Twee keer perste ik. Na de eerste pers was Zeki’s hoofdje er, na de tweede zijn lijf. Om 23.32 uur is hij geboren, precies zoals ik had voorspeld. Ik haalde de navelstreng, die om zijn nek zat gewikkeld, los. Daarna hield ik hem meteen tegen me aan.

Ik was in shock. ‘What the fuck’ was het eerste wat ik zei. Het was allemaal zo snel gegaan dat ik niet kon bevatten wat er allemaal was gebeurd. Als ik erop terugkijk, heb ik geen idee wanneer de bevalling precies is begonnen.

Droombevalling

De geboorte van Zeki was een droombevalling: bijzonder, gemakkelijk, pijnloos en precies zoals ik het wilde, hands-off en zonder interventies.

Wat misschien extra bijzonder was geweest: dat de verloskundige en de stagiaire net niet op tijd waren en ik de bevalling helemaal zelf had gedaan. Maar zo is het niet gegaan, ik klaag niet en mag in mijn handen knijpen dat de bevalling op deze manier is verlopen.’

Lees ook: Zelf de regie in handen: is een hands-off bevalling iets voor jou?