Miranda’s bevallingsverhaal: ‘Ik ging in een uur van 5 naar 10 centimeter ontsluiting’

‘Met 37 weken begon het voor het eerst te rommelen in mijn buik. Misschien heb ik te veel gedaan, dacht ik toen nog. Tijdens een controle bij de verloskundige kreeg ik te horen dat het mogelijk voorweeën waren, maar dat het nog wel even kon duren voordat de bevalling zou beginnen.

De harde buiken kwamen steeds vaker terug. Maar als ik ging slapen en de volgende ochtend wakker werd, waren ze weer weg. Toch heb ik tot drie keer toe gedacht: het zal me niets verbazen als het nu écht is begonnen.

Lees ook: Harde buiken tijdens je zwangerschap: dit moet je weten

‘Het gaat beginnen’

Met 39 weken kreeg ik het zwaar. In de nacht van zondag op maandag werd ik rond 04.00 uur wakker met heftige menstruatieachtige krampen. De pijn trok na een kwartier weer weg en ik viel weer in slaap.

Lang sliep ik niet, want ongeveer een half uur later werd ik opnieuw wakker van de pijn. Ik begon de weeën te timen: ze kwamen om de twee minuten. Dat was het moment dat ik mijn vriend wakker maakte. ‘Schat, volgens mij gaat het beginnen’, zei ik.

Hij zat meteen rechtop in bed. Op de een of andere manier had hij altijd gedacht dat de bevalling zou beginnen als hij op het werk was, niet midden in de nacht als hij lag te slapen.

5 centimeter ontsluiting

Mijn vriend belde de verloskundige, zij zei dat ze volgens het protocol nog twee uur moest afwachten. Maar op de achtergrond hoorde ze dat ik hard mijn best deed om de weeën weg te puffen. Daarom was ze twintig minuten later bij ons.

Op dat moment kwamen de weeën om de minuut en zat ik al op 4 tot 5 centimeter ontsluiting. Dat ik al zo ver was, vond ik chill. Maar ik zat ook in een overlevingsmodus omdat ik geen tijd had om op adem te komen.

De verloskundige belde meteen het ziekenhuis om te vragen of er plek was. Gelukkig konden we er meteen naartoe. Maar het was nog best lastig om ernaartoe te gaan: mijn vriend en ik wonen in een appartement en ik kon bijna niet lopen. Ik moest ook echt op mijn ademhaling letten, zodat ik de buren niet wakker zou schreeuwen.

Lees ook: Bevallen: de eerste fase (ontsluiting)

Naar het ziekenhuis

De autorit van vijftien minuten naar het ziekenhuis was hels. Het was 05.00 uur, maar er was al best veel verkeer en veel stoplichten stonden op rood. Ik had al eens gelezen en gehoord over een weeënstorm, dus ik wist wat het was. Maar ik dacht altijd: dat overkomt mij niet. Nu zat ik er middenin. Ik had pijnlijke rugweeën en zat met een kruik in de auto, maar die kruik hielp niet.

Aangekomen in het ziekenhuis, ging ik meteen naar een bevalkamer. Het leek me vooraf fijn om in bad te bevallen, maar ik veranderde toch van gedachten toen ik dat bad zag.

Steun tijdens bevalling

Ik had zo veel pijn dat ik vroeg om een ruggenprik. Het was nog vroeg en vrij rustig in het ziekenhuis, dus ik hoopte dat de anesthesist snel kon komen. Ondertussen kwam de verloskundige de ruimte in om wat spullen klaar te leggen en om me een paar dingen uit te leggen. Maar ik kon me totaal niet concentreren op wat er werd gezegd.

Meerdere keren moest ik het gesprek stoppen om een wee weg te puffen. De weeën kwamen nog steeds om de minuut. Mijn vriend bleef gelukkig al die tijd rustig en was mijn grote steun. Hij week niet van mijn zijde, gaf me kusjes op mijn voorhoofd en hield mijn hand vast.

Lees ook: 12 tips voor jou als partner tijdens de bevalling

Nagel verloren

Er lag een bevalkam in mijn vluchtkoffer, maar het kostte me te veel moeite om mijn vriend te vragen hem voor mij te pakken. Ik gebruikte daarom maar mijn lange nagels als kam door ze heel hard in mijn handpalm te drukken. De pijn van de weeën werd helaas niet minder. Wel ben ik een nagel verloren, haha.

De weeënstorm duurde bijna een uur. In dat uur heb ik wel drie keer aangegeven dat ik het niet meer trok. ‘Houd nog even vol’, kreeg ik dan te horen. Tot ik op een gegeven moment zei dat ik moest poepen.

Volledige ontsluiting

Mijn ontsluiting werd gecontroleerd: 10 centimeter! Ik was in een uur van 5 centimeter naar volledige ontsluiting gegaan. ‘Sorry, die ruggenprik gaat hem niet meer worden. Je kleintje komt eraan’, zei de arts. Ik was in shock: hoe moet ik dit kind er nu uit persen?

Maar het ging allemaal vanzelf. Ik kon de persweeën niet tegenhouden. Ik lag op mijn linkerzij en had de meest heftige pijn die ik ooit heb gevoeld. ‘Je moet nu alles geven, anders moet ik je helpen’, zei de verloskundige. Ik dacht op dat moment: ik wil absoluut geen knip!

Lees ook: Hoeveel pijn doet een bevalling?

Ring of fire

Ik schreeuwde het uit, maar kreeg het advies om zo min mogelijk geluid te maken en mijn kracht te sparen. Toen de verloskundige tegen me zei dat ze Liams haartjes zag, heb ik even aan zijn hoofd gevoeld. Het voelde een beetje glibberig.

De ring of fire was naar en ik was bang dat Liam geen lucht kreeg. Met een soort oerkracht perste ik hem eruit. Liam werd meteen op mijn borst gelegd en was lekker hard aan het krijsen. Ik was in shock: hij was er!

Lees ook: De ring of fire tijdens de bevalling: hoe valt dat precies?

Op eigen kracht

Mijn vriend moest huilen en daardoor kwamen ook bij mij de tranen. Omdat we de navelstreng wilden laten uitkloppen, heeft mijn vriend een paar minuten gewacht met het doorknippen ervan.

Ik ben er trots op dat ik de bevalling helemaal op eigen kracht heb gedaan. De pijn was hels en het voelde als overleven, maar ik ben heel blij dat het allemaal zo snel is gegaan.’