Sarah (32) beviel in de parkeergarage van het ziekenhuis: ‘Op de bijrijdersstoel, in m’n strandjurk’

‘Bij 39+5 weken werd ik wakker met licht bloedverlies. Mijn man Rick Jan was al naar z’n werk, ik appte hem dat er iets aan het rommelen was. Rond 09.00 uur belde ik ook mijn moeder; mijn ouders waren achtervang voor ons zoontje Siem. Ik wist dat ze die ochtend een begrafenis hadden, dus ik zei: zet je telefoon maar uit.

Afleiding zoeken

Op de geboortecursus had ik geleerd dat je zoveel mogelijk in beweging moet blijven en afleiding moet zoeken zodra het is begonnen, dus ik ben nog blaadjes gaan vegen met Siem. Ondertussen was de schilder er om de buitenboel te verven.

Ik zou met een vriendin naar het strand gaan. Toen ik haar appte dat het rommelde, stelde ze voor om naar ons te komen. Maar ik vond het juist fijn om afleiding te hebben, en het strand is niet ver. Bij Siem was ik met 3 centimeter al in het ziekenhuis, en die bevalling heeft lang geduurd. Dus nu wilde ik zo lang mogelijk in de ontspanning blijven.

Lees ook: 10 tips om op een natuurlijke manier weeën op te wekken

Krampen in de auto

Om 11.45 uur hadden we afgesproken. Op de heenweg voelde ik wel wat krampen, en ik zag op het dashboardkastje dat er steeds 4 of 5 minuten tussen zaten – soms zelfs 3. Alleen duurde het iedere keer maar 20 seconden, terwijl de doula in de geboortecursus had gezegd: ‘Pas als ze minstens een minuut aanhouden creëren ze ontsluiting.’ Dus ik dacht: we zijn er nog lang niet. Achteraf gezien was dat misschien een beetje naïef.

Mijn vriendin stelde voor om een weeëntimer erbij te pakken. Er zat regelmaat in, maar het was heel goed te doen. Ik heb de verloskundige gebeld, die zei: ‘Neem maar twee paracetamol, als het inderdaad oefenweeën zijn trekken ze wel weg. Anders merk je zelf of het doorzet.’ Zo heb ik het wat uurtjes volgehouden.

Tijdens de geboortecursus zei de doula nog letterlijk: ‘Geloof mij, je eigen bevalling, die mis je niet.’ Maar voor mij scheelde dat niet veel.

Lees ook: Wanneer moet je de verloskundige bellen? De 3 alarmsignalen die je niet mag negeren

‘Niet aanstellen’

Ik wilde me niet te snel aanstellen, maar op een gegeven moment heb ik toch mijn ouders ingeschakeld. Mijn moeder was aan het werk, m’n vader was onderweg naar zijn zeilclub en had zijn telefoon nog op stil staan. Die zeilclub is toevallig naast de strandtent waar wij zaten. Mijn moeder heeft het zeilmaatje van mijn vader gebeld, en die heeft mijn vader meteen hierheen gestuurd. Ondertussen appte ik Rick Jan dat hij maar niet naar de vrijmibo moest gaan.

Rond 15.30 uur bracht mijn vader mij en Siem thuis. Zelfs toen voelde ik me bezwaard: nu kan hij niet gaan zeilen! Achteraf had hij me beter naar het ziekenhuis kunnen brengen, want tijdens die autorit voelde ik dat het flink doorzette. Siem vroeg naast mij: ‘Gaat de baby nu geboren worden? In de auto?’ Tijdens het puffen door zei ik: ‘Nee, maar ik denk wel dit weekend.’

Bevalling!

Eenmaal thuis was de actieve fase al aangebroken, denk ik. Ik moest naar de wc en wilde meteen de tuindeuren opendoen, want ik had lucht nodig. Daar hoorde ik: ‘Sarah?!’ Oh nee, de schilder was er nog. Ik roep terug: ‘Bevalling!’

Rond 16.00 uur belde ik de verloskundige: het is écht begonnen. Zij stelde voor om meteen naar het ziekenhuis te gaan. Ik dacht: moet ze niet eerst mijn ontsluiting meten? Maar het was bijna spits en we moesten dwars door Den Haag rijden, en ze hoorde aan me hoe ver ik was.

Lees ook: De 4 fases van een bevalling: van de eerste wee tot beschuit met muisjes

Drukste wegen van Den Haag

Om 16.15 uur was Rick Jan thuis. Ik zat al helemaal in een bubbel en maakte inmiddels oergeluiden. Hij sprong nog snel even onder de douche, stopte de laatste dingen in mijn koffer en om 16.30 uur zaten we in de auto.

Toen we over een van de drukste wegen van Den Haag reden, dacht ik het hoofdje al te voelen. Heel even stond mijn man op het punt om 112 te bellen. Achteraf bleken dit mijn vliezen te zijn die op breken stonden.

Persdrang

Ik voelde persdrang. De verloskundige zei aan de telefoon dat ik het moest proberen weg te puffen: ‘We wachten op jullie bij de hoofdingang.’

Toen we de parkeergarage inreden, denk ik dat mijn brein aangaf: nu kan het, nu is het veilig. Ik kon het persen niet tegenhouden, het moest er nú uit. Dat vond ik wel cool: mijn lijf wist wat het moest doen.

Lees ook: Jessies bevallingsverhaal: ‘Ik had volledige ontsluiting en persdrang, maar moest anderhalf uur wachten op de verloskundige’

Bevalling op de bijrijdersstoel

Rick Jan reed naar de beste plek dicht bij de rolstoelen. ‘Maar ik kan niet zitten!’ riep ik. Hij rende de auto uit, ik gooide zelf mijn deur open. ‘Ze moeten hierheen komen!’ riep ik. Toen is Rick Jan naar de hoofdingang gaan rennen. Maar halverwege dacht hij: nee, ik moet terug naar Saar. Gelukkig maar, want toen hij terugkwam, had ik het hoofdje al. Op de bijrijdersstoel, in mijn strandjurk.

Rick Jan heeft de rest van het lijf eruit zien komen. Hij pakte het meteen aan en heeft de navelstreng, die twee keer om haar nekje zat, eraf gehaald. Hij legde de baby bij mij.

Ondertussen volgde de verloskundige ons via de telefoon. Mijn man riep: ‘Ze is geboren!’ De verloskundige vroeg meteen of de baby huilde. Dat was niet het geval, al zagen we vrij snel dat het goed zat. Ze zag er een beetje beduusd uit. Ook wij waren in shock: was dit werkelijk al de hele bevalling? Ik ben nog nooit zo blij geweest als toen ik vier witte jasjes aan zag komen rennen. Het eerste wat ik zei: ‘Doe met haar wat nodig is, ik ben oké!’

Bloedspoor

Terwijl de placenta nog niet geboren was ben ik in de rolstoel geholpen, op de jasjes van het medisch personeel. Ook de baby kreeg een jasje om haar heen. We moesten via de lift, over een groot plein, door de gang – ondertussen lieten we een heel bloedspoor achter. Maar ik voelde me helemaal de bom. Ik heb een kind gebaard!

Noortje is om 16.55 uur geboren, de placenta even later in de verloskamer. Iedereen was heel lief en ook trots op hoe we hadden gehandeld, ook Rick Jan. Het was de laatste dienst van deze verloskundige – deze bevalling vergeet ze nooit meer.

Droombevalling in tl-licht

Ik stelde me een droombevalling voor met geurkaarsen en lampjes rondom een bad – maar het was onder het tl-licht in een garage. En toch noem ik dit een droombevalling. We zijn zo dankbaar dat het zo is gegaan.’