Andrea kreeg een moeder-geassisteerde keizersnede: ‘Ik tilde hem zelf uit mijn buik’

‘Ik ben bewust alleenstaande moeder, al vind ik dat een verkeerd gekozen term. Bij gebrek aan een partner heb ik als alleenstaande vrouw bewust gekozen om een gezin te starten. Dat traject heeft jarenlang geduurd. Toen de IUI-pogingen mislukten, ben ik overgegaan op IVF. Uit de eerste poging zijn meerdere embryo’s ontstaan, en bij de eerste terugplaatsing werd ik zwanger van Vera.

Vliezen gebroken

Toen ik bijna 42 weken was, werd ik ingeleid met een ballonnetje. Een dag later bleek ik 3 centimeter ontsluiting te hebben. Mijn vliezen werden gebroken met het idee dat die dag mijn kindje geboren zou worden. Maar niets was minder waar.

Spoedkeizersnede

Ik kreeg een weeënstorm door de weeënopwekkers. Maar de ruggenprik werkte niet goed, dus de anesthesist moest steeds bijspuiten. Zestien uur later was ik nog geen 2 centimeter verder. ‘Doe maar een keizersnede, ik red het niet meer’, riep ik. Maar ze wilden nog van alles proberen zodat de baby verder zou indalen. Uiteindelijk werd het een spoedkeizersnede.

Op dat moment was ik daar blij mee. Ik had niet het gevoel dat ik had gefaald. Maar alles eromheen ervaarde ik als heel negatief. Zo heb ik de eerste 24 uur helemaal geen huid-op-huidcontact gehad met Vera en hebben ze me niet geholpen bij de borstvoeding. Mocht ik dit ooit nog een keer meemaken, dacht ik, dan wil ik het helemaal anders – en niet meer in dat ziekenhuis.

Lees ook: Berby’s bevallingsverhaal: ‘In het ziekenhuis hebben ze mijn leven gered, en dat van mijn dochter’

Moeder-geassisteerde keizersnede

Twee jaar later werd ik opnieuw zwanger. Julian kwam voort uit dezelfde IVF-poging als Vera. Dat is wel heel bijzonder. Ik wilde dit keer een geplande keizersnede, het liefst een moeder-geassisteerde keizersnede. Mijn verloskundige was heel enthousiast en verwees me door naar gynaecoloog Koen Deurloo van het Diakonessenhuis in Utrecht. Het viel net buiten onze regio, maar gelukkig kon ik er terecht.

Welkom

De eerste afspraak was telefonisch, omdat het op die dag code oranje was vanwege de sneeuw. Na een kwartier bellen voelde ik me al zó gehoord en gezien. Eindelijk was er echt aandacht voor wat ik belangrijk vond. Ik voelde toen al dat ik een goede keuze had gemaakt.

Ook de afspraken erna waren heel warm. Ik werd gezien als persoon, niet als een nummer. In dit ziekenhuis noemden me bij mijn naam en ze vroegen ook hoe het met mijn dochter Vera ging. Mijn moeder was mijn geboortepartner, net als bij Vera – ook zij werd er helemaal in meegenomen. We voelden ons zo welkom. Een wereld van verschil met het ziekenhuis waar Vera is geboren.

Lees ook: Bevallen via een moeder-geassisteerde keizersnede: zo werkt dat

Geen zenuwen

Met 38+4 weken stond de keizersnede gepland. Ik had totaal geen zenuwen van tevoren, ik vond het alleen spannend of de baby wel lang genoeg zou blijven zitten. Op de geplande datum zijn we heel relaxed naar het ziekenhuis gegaan. ‘Ik heb zelden zulke relaxte mensen op de OK gezien’, zei de gynaecoloog.

Familiegevoel

Vanaf het eerste moment was er weer dat fijne gevoel. Eerst gingen we naar de voorbereidingsruimte, waar alles werd uitgelegd. Op de OK waren er naast de gynaecoloog een anesthesist, een anesthesiemedewerker, een OK-assistente en een verpleegkundige. Ondanks de steriele ruimte voelde het warm.

Eerst kreeg ik een ruggenprik, daarna werden mijn handen ontsmet. Ik moest een tijdje mijn handen in de lucht houden, terwijl ze mijn buik en borst ontsmetten. Daarna kreeg ik een schort en steriele handschoenen aan. Continu werd gecheckt hoe het met me ging. Ze namen echt de tijd voor me, en ik hield de regie.

Mijn handen werden in het steriele veld op mijn buik gelegd en het doek werd opgetrokken. De gynaecoloog raakte steeds mijn handen even aan en vroeg: “Gaat het, ben je er klaar voor?” Hij keek over het doek om te checken hoe het met me ging.

Lees ook: Gentle sectio: zo gaat een natuurlijke keizersnede

Zelf uit de buik tillen

Toen mijn buik open was, werd het doek weggehaald en werden mijn handen ‘begeleid’ naar de snede. Daar voelde ik het hoofdje al. Heel rustig werd het hoofdje geboren in mijn handen. De gynaecoloog moest even helpen om het eerste schoudertje geboren te laten worden, daarna kon ik zelf mijn baby uit mijn buik tillen. ‘Neem je tijd’, zei hij.

Ondertussen werd mijn schort opengescheurd, zodat ik Julian meteen huid-op-huid op mijn borst kon leggen. Toen zag ik ook dat het een jongetje was. “Vera had gelijk!” riep ik. Iedereen had al die tijd een meisje verwacht, maar Vera zei steeds dat het een jongetje zou worden.

Genieten van dit moment

Die eerste minuten met Julian op mijn borst waren heel bijzonder. Met een grote glimlach lag ik te genieten van dat moment. Dat was wat ik zó gemist had bij de geboorte van Vera.

Toen de navelstreng was uitgeklopt, mocht mijn moeder deze doorknippen. Julian heeft een tijdje bij me gelegen. Daarna werd hij gecheckt in het wiegje naast mijn bed. Ik heb hem al die tijd kunnen zien en contact met hem kunnen houden. En de rest van de dag lag hij weer in mijn armen.

Magisch

Het was bizar, maar zo mooi. Magisch. Ik kan het niet eens in woorden vatten. Ik heb me geen seconde een nummer gevoeld. Zo’n moeder-geassisteerde keizersnede past niet bij iedereen, en dat hoeft ook niet. Maar voor de vrouwen die het wel graag willen, is dit een mooie optie. Ik hoop dat dit in meer ziekenhuizen in Nederland mogelijk wordt, omdat ik iedereen zo’n bijzondere ervaring gun bij een geplande keizersnede.’