Een buik vol met Kim: ‘Morris wist eerder dat ik een baby in mijn buik had dan wij’

‘Zwanger worden van ons eerste kind Morris ging niet vanzelf. Het duurde lang, en we zijn uiteindelijk in een fertiliteitstraject terechtgekomen. Richting het einde van de zwangerschap kreeg ik zwangerschapsvergiftiging en werd ik ingeleid. Het was geen zorgeloze bevalling. Sterker nog: het was best spannend allemaal. Dus toen alles goed ging met mij en Morris, genoten we enorm van ons kind. Een eventuele tweede zwangerschap was niet iets waar we mee bezig waren.

Gijs en ik zijn onlangs getrouwd. Eigenlijk moest ik op mijn trouwdag ongesteld worden: niet handig met een witte jurk. Daarom vroeg ik aan mijn huisarts of er iets was om de menstruatie mee uit te stellen. Ik kreeg een hormoonpil mee. Die werkte goed, want ongesteld werd ik niet. Ik slikte de pil door op onze huwelijksreis en bij thuiskomst stopte ik. Een week later was ik nog steeds niet ongesteld. Toch dacht ik niet aan een zwangerschap. Zelfs niet toen Morris tijdens onze huwelijksreis zei: “Mama, je hebt een baby in je buik!” We vonden het vooral een hele gekke opmerking.

Zeven weken zwanger!

Omdat mijn menstruatie maar niet doorzette, raadpleegde ik het internet om te kijken wat ik kon doen. Daar las ik vooral dat ik een zwangerschapstest moest doen. Toen ik ‘m deed, schrok ik me rot: ik was zwanger! Zeven weken, al. Ik voelde van alles: dankbaarheid, ongeloof, shock.

Achteraf zijn er eigenlijk zoveel signalen geweest. Morris wist het gewoon direct. En onze hond werd plots heel fel tegen vreemden. Toen we aan Morris vertelden dat hij grote broer zou worden, zei hij ook: “Mama, baby meisje.” En ondanks dat ik mezelf altijd als jongensmoeder zag, kreeg hij gelijk: we krijgen een meisje.

We waren dolgelukkig en hadden de naam meteen klaarliggen. Toen we het nieuws deelden, zeiden mensen in onze omgeving: “Ik wist het.” Zo gek! Hoe kon het dat iedereen het wist, behalve wijzelf?

De babykamer moet nog even wachten

Recent hebben we ons huis verkocht. Ons nieuwe huis gaan we helemaal verbouwen. Tot dat af is wonen we daarom in een chalet op een camping. Hartstikke knus, maar het is wel even schakelen. Zeker ook toen we ons realiseerden dat de baby daar ook de eerste periode gaat wonen. Voor iemand die van interieur haar werk heeft gemaakt, is het bijna ironisch: mijn tweede baby komt straks ter wereld in een chalet waar niet eens plek is voor een babykamer.

Maar het is geen echt probleem, dus ik maak er ook geen probleem van. Ondanks dat mijn handen jeuken om een mooie babykamer te maken, richt ik mijn energie op wat er wel mogelijk is: een mooi babyhoekje. Ook leuk toch! En die babykamer komt er nog, later in ons echte huis.

Geen zorgeloze zwangerschap

Ook deze zwangerschap verloopt niet helemaal zorgeloos. Ik moet mijn bloeddruk goed in de gaten houden vanwege de eerdere zwangerschapsvergiftiging. Daarnaast slik ik bloedverdunners in combinatie met calcium. Ik ben daardoor niet volledig ontspannen en zit niet in een echte zwangerschapsbubbel.

Daar komt bij dat ik ontzettend moe ben. Al is dat niet zo gek natuurlijk. Er loopt nog een peuter rond en we zitten midden in een verbouwing. Gelukkig voel ik de baby vaak bewegen. Dat stelt me gerust. Wat blijft dat toch een magisch gevoel.

Lees ook: ‘Toen bleek dat ik het HELLP-syndroom had, raakte ik in paniek’

Bevallingswensen

Toen ik zwanger was van Morris, wilde ik graag thuis bevallen. Dat is toen niet gelukt. De grootste les die ik daaruit trok, is dat je absoluut niet kunt sturen hoe een bevalling verloopt. Je kunt wel wensen hebben, maar daar blijft het bij. Deze keer zal ik in het ziekenhuis bevallen en laat ik alles maar op me af komen. Veel meer kan ik toch niet doen.

Een gezin van vijf

Boris, onze hond, voelt voor mij ook als mijn kind. Nog even en we zijn dus een gezin van vijf. Zo bijzonder. En ondanks dat we bezig zijn met ons droomhuis is het allerbelangrijkste dat we als gezin gezond en gelukkig zijn. We zijn net zo gelukkig in een chalet als in een groot huis. Zo’n mooi huis is hartstikke leuk, maar het is bijzaak. Ons geluk en onze gezondheid zijn het allerbelangrijkst.’

Lees ook: Een buik vol met Noël van Kleef