Dirk Lotgerink (1985) schrijft, doceert Spaans en werkt als tolk in de internationale voetbalwereld. Hij woont samen met Kayleigh in Beek (bij Nijmegen). Thorre en Lizzie, hun driejarige tweeling, vormen de inspiratie voor zijn columns.
‘Waar is N.E.C. nou?’ Mijn zoon staat op een meter afstand van de televisie als zijn zusje hem komt helpen. ‘Daar, Thorre, kijk’, zegt Lizzie terwijl ze naar het juiste logo van de juiste club wijst. Ik vind het leuk dat ze mijn favoriete voetbalclub herkennen, maar voel zowel trots als schaamte. Momenten waarop de televisie bij ons aanstaat, zijn schaars. Ik kijk thuis het liefst geen tv als de kinderen wakker zijn. Vandaag ben ik onverwacht alleen met de kinderen en deze belangrijke wedstrijd wil ik niet missen. Voetbal breekt de wet.
Lees ook: Kindertherapeut: ‘Dit is gezonde beeldschermtijd per leeftijd’
Geen schermen
Moet ik de tv uitzetten of me schuldig voelen omdat ik 90 minuten lang niet de vader ben die de rest van de dag tijd heeft voor de kinderen? Thuis hebben we afgesproken dat er de eerste jaren een zerotolerancebeleid geldt. Geen filmpjes van Woezel en Pip, geen PeuterTV en geen Juf Roos. Een videobelletje naar opa of oma mag wel, maar daarom denken ze nu bij het zien van een telefoon altijd dat we meteen iemand gaan videobellen.
Het kost misschien meer energie omdat ze de eerste drie jaar extra hulp nodig hebben bij de vraag hoe ze zich kunnen vermaken, maar ik geloof erin. Ik denk aan een interview met de directrice van het Baby and Child Research Lab in Nijmegen. Ze vertelde hoe de interactie tussen kind en ouder bruut wordt verstoord als de ouder is afgeleid door een scherm. Volgens haar hebben kinderen tot 2 jaar grote moeite om informatie van een scherm te vertalen naar de echte wereld en leren ze trager van een film dan van een fysiek aanwezige persoon.
Vanwege dit ‘video deficit effect’ hebben we besloten de peutertijd zonder schermen door te komen. Bovendien vroegen we ons af wat het belangrijkste argument is om hun wél een scherm te geven. ‘Ze zijn dan even rustig’, horen we vaak. Kan kloppen, maar hoort een kind niet sowieso een kind te zijn?
Lees ook: De 2-jarige zoon van Eveline (38) mag geen filmpjes meer kijken: ‘Zonder schermen was hij ineens een ander kind’
Schuldgevoel
Mijn gedachten worden opgeschrikt door Thorre die zichzelf op de achtergrond ineens tot beste analist van Nederland bombardeert. ‘Die meneer rent heel hard achter de bal aan en die meneer ook.’
Op tv scoort N.E.C. Ik juich, maar niet zo uitbundig als ik normaal zou doen. Thorre en Lizzie besteden er gelukkig niet veel aandacht aan. Aan tafel zijn ze inmiddels bezig met een puzzel. ‘Heeft N.E.C. een doelpunt gescoord?’, vraagt Lizzie. Over een minuut is de wedstrijd afgelopen en ben ik weer alleen. Alleen met mijn blijdschap vanwege de overwinning en alleen met mijn schuldgevoel. Was dit potje voetbal belangrijker dan de regel over schermtijd?
Lees ook de vorige column van Dirk: Dirk (40) wil geen lelijke trampoline in zijn tuin: ‘Ben ik een slechte vader als ik mijn tweeling dit ontzeg?’
Meer lezen van Dirk? Dat kan in zijn dossier.
