Sabrina’s bevallingsverhaal: ‘Toen bleek dat ik het HELLP-syndroom had, raakte ik in paniek’

‘Vanwege een eerdere miskraam en het verlies van mijn baan was ik sinds het begin van de zwangerschap angstig en gestrest. Lichamelijk voelde ik me gelukkig goed, op vermoeidheid na.

Tijdens de controles bij de verloskundige en de echo’s was steeds alles goed. Mijn bloeddruk was ook altijd in orde. Soms wat laag, maar niet zorgwekkend.

Vage klachten

Ik was precies 30 weken zwanger toen ik ’s nachts opeens klachten kreeg. Alles vanaf halverwege mijn buik naar boven deed pijn: mijn armen, schouders, hoofd. Het deed zo veel pijn, dat ik er niet van kon slapen.

De pijn verdween, maar kwam twee dagen later weer terug. Dat vond ik vreemd en ik begon me af te vragen of er iets mis was.

Spoedafspraak bij de verloskundige

Een paar dagen daarvoor voelde ik me namelijk ook al niet goed. Ik was supermoe, kon niets tillen en had Mila al een tijd niet gevoeld.

Ik belde de verloskundige met de vraag of ik langs kon komen voor een spoedafspraak. Dat kon gelukkig. Omdat mijn vriend nog aan het werk was, ging mijn schoonmoeder met me mee. Ik hield er rekening mee dat er iets niet goed was.

Lees ook: Wanneer moet je de verloskundige bellen? De 3 alarmsignalen die je niet mag negeren

Te hoge bloeddruk

Bij de verloskundige bleek dat mijn bloeddruk te hoog was. Daar schrok ik zo van, dat ik meteen in huilen uitbarstte.

Mijn verloskundige belde het ziekenhuis in Heerlen, waar ze in eerste instantie lieten weten dat het niet nodig was om mij te zien. Maar de verloskundige wilde per se dat ik werd nagekeken.

Uiteindelijk mocht ik er toch naartoe. Eenmaal in het ziekenhuis raakte ik in paniek, want ik voelde Mila nog steeds niet.

Zwangerschapsvergiftiging

Ik werd uitgebreid onderzocht. Zo werd ik aangesloten op het CTG en werden mijn bloeddruk en urine gecontroleerd. Niet veel later kwam de arts terug met de boodschap: ‘Je hebt zwangerschapsvergiftiging en je moet hier blijven. Met 37 weken gaan we je inleiden.’ Dat vond ik heftig om te horen. Opnieuw raakte ik in paniek en begon ik weer te hyperventileren.

Ik had veel pijn in mijn buik; het voelde alsof iemand mijn lever had verdraaid. Tegen die pijn kreeg ik ibuprofen.

Lees ook: Vocht vasthouden of wazig zien: wanneer is er sprake van zwangerschapsvergiftiging?

Aanvallen

Twee dagen later ging het zó slecht met mij, dat ik per ambulance moest worden overgeplaatst naar het ziekenhuis in Maastricht. Ik kreeg een katheter en een magnesiuminfuus om te voorkomen dat ik stuipaanvallen kreeg.

Maar die eerste avond in Maastricht begon de echte ellende. Ik had zo veel pijn, dat ik niet meer kon praten. Het enige dat ik kon, was wijzen naar mijn lever en ‘au’ mompelen.

Toen de verpleegkundige bij me kwam kijken, reageerde ik nergens op. De linkerkant van mijn lichaam schokte. En hoewel ik mijn ogen open had, was het niet mogelijk om contact met mij te krijgen.

HELLP-syndroom

Mijn urine en bloed werden opnieuw onderzocht. De artsen zagen toen dat ik het HELLP-syndroom had.

Elke dag pijn, elke dag pijnstillers en een magnesiuminfuus. Altijd weer die CTG en bloeddrukmeter. Ik was extreem moe en voelde me steeds slechter en slechter.

De arts wilde niet meer wachten met de bevalling tot 37 weken. De baby moest eerder gehaald worden.

Lees ook: HELLP-syndroom: een van de ernstigste vormen van zwangerschapsvergiftiging

Weeënopwekkers

Op 25 maart kreeg ik een ballonkatheter en daarna weeënopwekkers in tabletvorm. Daar reageerde de baby niet goed op. Mila’s hartslag schoot omhoog.

Twee dagen later kreeg ik opnieuw een tablet. Op dat moment had ik 2 cm ontsluiting. Ik had al twee dagen niet gedoucht en voelde me vies. Maar ik mocht vanwege de CTG niet douchen. Daardoor raakte ik geïrriteerd. Bovendien was ik nog steeds angstig en paniekerig.

Ondertussen kreeg ik steeds pijnlijkere weeën. En mijn lijf deed al zo veel zeer! Ik schreeuwde en huilde van de pijn en kwam maar niet verder dan 2 centimeter ontsluiting.

Keizersnede

De gynaecoloog adviseerde me een keizersnede. Wéér raakte ik in paniek, wéér ging ik hyperventileren, maar het ziekenhuispersoneel was gelukkig heel lief voor me.

Rond 21.00 uur werd ik naar de OK gereden. Een verpleegkundige zat naast me om mijn hand vast te houden en ook anderen deden hun best om mij gerust te stellen.

Lees ook: Keizersnede: dit kan je verwachten en alles over het herstel

Traumatisch

Om 21.34 uur werd Mila geboren, na 31 weken en 3 dagen zwangerschap. Ze ademde meteen zelfstandig. Zo sterk.

De bevalling was een heftige rollercoaster. Ik moet eerlijk toegeven dat ik me veel niet meer kan herinneren, mede doordat het voor mij traumatisch was.

Ik ben blij dat ik aan de bel heb getrokken bij de verloskundige toen ik mij zorgen maakte, want het had zomaar verkeerd kunnen aflopen.’