Een buik vol met Suzanne Brummel (32): ‘Zwemmen voelde vanaf het tweede trimester helemaal niet prettig in mijn buik’

‘Mijn vriend en ik vormen samen een samengesteld gezin met twee kinderen die hij al heeft uit een vorige relatie. Eigenlijk zijn we vanaf het begin, zelfs al in de datingfase, heel open naar elkaar geweest over hoe we onze toekomst voor ons zagen. Hij wilde heel graag dat we de opvoeding en het gezinsleven echt samen zouden doen en dat ging vanaf het begin heel natuurlijk. Daardoor wisten we ook vrij snel dat we samen nog een kinderwens hadden.

Tegelijkertijd was er voor mij niet direct haast. Ik was halverwege de 20 toen ik ineens een gezinsleven kreeg en had zelf nog veel persoonlijke doelen, zowel op werkgebied als in de sport. Mijn vriend is ouder dan ik en dat speelde ergens ook mee.

Lees ook: 11x sporten om samen met je kind te doen

Heel veel doelen stellen

Juist doordat ik wist dat ik graag moeder wilde worden, kreeg ik op sportief gebied steeds sterker het gevoel: dan moet ik nu alles eruit halen. Ik wilde bepaalde doelen nog behalen voordat ik zwanger zou worden. En daar zit achteraf gezien wel een bepaalde ironie in. Als coach weet ik heel goed dat harder en méér trainen niet automatisch beter is. Bij een ander zie ik heel gemakkelijk wanneer iemand over zijn grenzen gaat, maar bij mezelf kwam ik in een soort spiraal terecht. Ik wilde zó graag bepaalde dingen binnen een bepaalde tijd bereiken dat alles perfect moest gaan.

Daardoor ging ik juist te veel doen. Ik werd ontzettend vaak ziek, kreeg gordelroos en blessures terwijl ik daarvoor jarenlang nauwelijks geblesseerd was. Mijn lichaam gaf aan alle kanten aan dat ik over mijn grenzen heen ging. Iedere keer dacht ik vervolgens: zo wil ik mijn sportcarrière niet afsluiten, ik wil eerst nog dát doel halen. En daarmee schoven we onze kinderwens steeds opnieuw een stukje op.

Maar ondertussen werd die wens juist steeds sterker. Uiteindelijk ben ik heel spontaan en snel zwanger geraakt. Ik ben daar ook enorm dankbaar voor, maar het was tegelijkertijd ook een shock. Ik had nog nauwelijks de tijd gehad om te wennen aan het idee dat we er echt voor gingen en toen was ik al zwanger.

Lees ook: Sporten tijdens zwangerschap, wat mag wel en niet?

Moe en misselijk

In het eerste trimester ben ik behoorlijk misselijk en moe geweest. Maar afgezien van dat heb ik de hele zwangerschap doorgewerkt en doe dat nu, in mijn veertigste zwangerschapsweek, nog steeds.

Natuurlijk zijn er kwaaltjes. De laatste weken heb ik bijvoorbeeld veel last van wat ze 'lightning crotch' noemen: van die plotselinge scherpe steken laag in je bekken. Tijdens het wandelen moet ik daardoor soms echt even stilstaan. En ik ben behoorlijk aangekomen. Ik kom van rond de 50 kg en ga inmiddels richting de 75 kg. Dat extra gewicht voel ik natuurlijk ontzettend goed, vooral nu aan het einde.

Maar tegelijkertijd voel ik me gezond. Ik heb tot ruim in het derde trimester kunnen hardlopen, fiets nog steeds en wandel iedere dag meerdere malen met onze hond. Ik doe boodschappen, kook, stofzuig, was en werk nog. Dus als ik het zo opnoem, denk ik vooral: ik mag echt niet klagen.

Zwemmen voelde niet goed

Sporten lukt nog verrassend goed, maar ik heb gedurende de zwangerschap wel steeds moeten aanpassen en vooral moeten luisteren naar wat op dat moment goed voelde. Zo dacht ik vooraf bijvoorbeeld dat zwemmen dé sport zou zijn die ik tot het einde zou blijven doen. Ik kom uit het zwemmen, dus dat leek me logisch. Maar juist zwemmen voelde vanaf het tweede trimester helemaal niet prettig in mijn buik. Ik kan niet eens precies uitleggen waarom; het voelde gewoon niet goed. Dus daar ben ik mee gestopt. Hardlopen heb ik juist veel langer kunnen doen dan ik vooraf had verwacht. Daarnaast fiets ik nog steeds, wandel ik nog elke dag veel en doe ik aangepaste krachtoefeningen.

Mijn grootste uitdaging is mentaal: accepteren dat mijn lichaam per dag een beperkte hoeveelheid belasting aankan. We hebben een hond die minimaal drie keer per dag naar buiten moet. Als mijn vriend 's ochtends vroeg naar kantoor gaat en pas 's avonds thuiskomt en ik drie wandelingen heb gedaan, kan het zijn dat mijn lichaam daarna zegt: dit was het voor vandaag. Terwijl ik in mijn hoofd misschien ook nog wilde fietsen.

Lees ook: Buikspieroefeningen na de bevalling: een stappenplan

Jongetje of meisje?

Voor ik zwanger was, dacht ik altijd: als ik ooit zelf een kind krijg, is het vast een jongetje. Geen idee waarom. Maar vanaf het moment dat ik daadwerkelijk zwanger was, was dat gevoel compleet omgedraaid. Ik was er ineens van overtuigd dat het een meisje was. Dat was nergens op gebaseerd. Puur onderbuikgevoel. Maar het zat zó sterk in mijn hoofd dat ik haar eigenlijk al als meisje zag.

We hebben samen met de kinderen een geslachtsecho gedaan en daar bleek inderdaad dat het een meisje is. Dat was heel bijzonder. Mijn vriend barstte in tranen uit toen we het hoorden.

Cravings

In het eerste trimester wilde ik alleen maar vet en zout eten: friet, chips, kroketten, frikandellen en vlees. Ik kreeg zelfs enorme trek in McDonald’s, terwijl ik daar normaal nooit kom. Zoetigheid wilde ik niets van weten, terwijl ik normaal echt wel van chocolade, taart, koek of ijs houd.

Rond de 20 weken kwam dat langzaam een beetje terug en vanaf ongeveer 33 à 34 weken sloeg het ineens compleet om. Toen dacht mijn lichaam blijkbaar: doe mij maar vooral taart en suiker. Ik heb mijn vriend de afgelopen weken al een aantal keer 's avonds nog taart laten halen als we op de bank *B&B Vol Liefde* keken.

Bevalplan

Mijn bevalplan ligt uiteraard al klaar. Zoals mijn verloskundige zei: 'Het zal mij verbazen dat iemand zoals jij die topsport gewend is én nogal een controlfreak kan zijn, geen bevalplan heeft gemaakt.' Tegelijkertijd ben ik me er erg van bewust dat een bevalling waarschijnlijk een van de slechtst planbare dingen is die je kunt meemaken. Het gaat me er vooral om dat ik weet welke mogelijkheden er zijn en dat ik vooraf heb nagedacht over wat ik in verschillende situaties belangrijk zou vinden.

Ik hoop heel graag thuis en zo natuurlijk mogelijk te bevallen. Er staat bijvoorbeeld een bevalbad klaar. Maar misschien vind ik dat bad op het moment zelf wel verschrikkelijk. Misschien loopt alles totaal anders en eindigen we uiteindelijk in het ziekenhuis. Dat weet je simpelweg niet. En daar ben ik ook oprecht helemaal oké mee.

Ik ben heel benieuwd hoe ik omga met het gebrek aan controle. Of ik op het moment zelf daadwerkelijk kan loslaten en accepteren wat er gebeurt. Ik hoop van wel. Maar dat gaan we zien.

Een lijstje met namen

Ik heb sinds de middelbare school een notitielijstje in mijn telefoon met kindernamen. Volgens mij begon ik daar rond mijn 14e of 15e al mee. Als het een jongetje was geweest, waren we er samen ook meteen uit. De naam die op mijn lijstje stond vond mijn vriend ook heel mooi. Alleen is het een meisje.

Lees ook: Een buik vol met Noël van Kleef: ‘Ik ben dankbaar dat we op dit punt zijn gekomen’

En toen kwamen we er dus totaal niet uit. Op mijn eeuwenoude namenlijst staan allerlei namen die nu in de top 10 of top 20 staan. Emma, bijvoorbeeld. En hoewel we absoluut niet op zoek zijn geweest naar een extreem unieke of ingewikkelde naam, wilden we liever geen naam uit de top 20 kiezen.

Met bijna 39 weken hebben we de knoop doorgehakt. En inmiddels ben ik daar helemaal blij mee en voelt de naam ook echt als háár naam. Maar welke het is? Die houden we nog heel even voor onszelf.’