Een buik vol met Kim van der Veer: ‘We krijgen steeds te horen dat we mogelijk één van de baby’s gaan verliezen’

‘Jochem en ik hebben samen al drie mooie kinderen: Miki (8), Moos (5) en Donna (3). We hebben lang getwijfeld over een vierde, maar de wens voor nog een kind bleef heel sterk. Toen we besloten ervoor te gaan, was ik in één keer zwanger.

Zwanger na miskraam

Maar al snel had ik een voorgevoel dat het niet goed zou gaan. Dat gevoel klopte. Met zes weken kreeg ik een miskraam. Ik was er kapot van, maar gelukkig kreeg ik veel steun van mijn lieve vriendinnen.

Na zo’n anderhalve week voelde ik me mentaal en lichamelijk weer oké. Sindsdien heb ik geen menstruatie meer gehad, want twee weken later bleek ik weer zwanger te zijn.

Lees ook: Spontane miskraam: verlies van je zwangerschap

‘Het zijn er twee!’

Inmiddels ben ik 18 weken zwanger. Ik voel me nu heel goed, maar dat is in het begin wel anders geweest. De eerste weken was ik compleet uitgeput. Wat voelde ik me slecht! Ging ik om 20.00 uur naar bed, dan werd ik om 08.00 uur toch nog vermoeid wakker. Zouden het er misschien twee zijn?, dacht ik soms.

Ik was 8 weken zwanger toen we op de echo één hartje zagen. ‘Het is er één’, zei de echoscopiste. Om daar een paar minuten later toch op terug te komen. Jochem en ik waren compleet verrast door deze plottwist.

Rollercoaster

Sinds dat moment zitten we in een emotionele achtbaan, een soort twilight zone. Want we kregen tijdens die echo meteen te horen dat het verstandig is om ons niet te veel aan beide baby’s te hechten. Omdat de ene baby een stuk kleiner is, zouden we er rekening mee moeten houden dat we die gaan verliezen.

Ik ben blij met de zwangerschap en ik geniet van het zwanger zijn. Maar ik voel me ook onzeker. Mijn onbezonnenheid is weg en ik ben meer op mijn hoede.

Lees ook: Een van Romy’s tweelingbaby’s vocht voor zijn leven: ‘Als dit voor 08.00 uur niet verbetert, stoppen we’

Vertrouwen

Tot nu toe horen we nog altijd bij elke echo dat het mogelijk niet goed zit. Een dag voordat we op vakantie gingen naar Canada, moest ik voor een controle naar het ziekenhuis. Dat de afspraak zo kort voor de vakantie werd ingepland, vond ik niet zo handig maar daar werd geen rekening mee gehouden. ‘Als de echo niet goed is, kun je sowieso niet op vakantie’, kreeg ik te horen.

Tijdens onze vakantie voelde ik beide baby’s bewegen, zo fijn! Dat geeft mij het vertrouwen dat het goed zit. Ik vertrouw op mijn eigen gevoel en lichaam, maar als ik steeds in het ziekenhuis hetzelfde te horen krijg, dan word ik daar wel zenuwachtig van. De woorden van de artsen gaan dan tussen mijn oren zitten.

Grote buik

Tijdens mijn eerste zwangerschappen had ik nooit een grote buik. Maar nu er twee kinderen in mijn buik groeien, vind ik dat zo mooi. Ik ben trots op mijn lijf en vind het leuk dat iedereen kan zien dat ik zwanger ben.

Mijn man heeft een enorme eetlust en kan als hij veel honger heeft een hele zak chips naar binnen proppen. Ik was altijd het tegenovergestelde en vergat soms om te eten. Maar nu ben ik net als Jochem. Ik wil de hele tijd eten en ben nu gek op eieren.

Lees ook: Dit zijn gezonde tussendoortjes tijdens de zwangerschap

Genoeg plek

De meestgestelde vragen die wij krijgen, zijn misschien wel: hebben jullie genoeg plek in huis voor een tweeling en hoe moet dat straks in de auto? Daar moet ik altijd om lachen. We moeten inderdaad een grotere auto kopen of achter elkaar aan rijden, haha.

En wat betreft ons huis: ik heb veel gereisd en veel gezien. Moeders die met hun kinderen op een matras in een hutje slapen, bijvoorbeeld. Jochem en ik zijn zo bevoorrecht: we hebben een fijn huis met drie slaapkamers en dus genoeg ruimte. Wat ik me wel afvraag: hoe moet dat straks met vijf pubers?!

Goed georganiseerd

Voor de tweeling heb ik zakken vol kleding klaarliggen. Ik bewaar alles van Miki, Moos en Donna en ben super georganiseerd. Alles zit in vacuümzakken die ik heb gelabeld met kledingmaat en of het jongens- of meisjeskleding is.

Het enige wat we nog nodig hebben, is een tweelingkinderwagen en eventueel een co-sleeper voor twee baby’s.

Lees ook: Spitsuur: ‘De overgang van één naar drie kinderen vond ik pittig’

Drie namencombinaties

Sinds een week weten Jochem en ik hoe de tweeling gaat heten. We lagen op het strand en hebben er bijna ruzie over gehad. Bij de vorige zwangerschappen liet Jochem het vooral aan mij over, maar nu was hij on fire, haha. ‘Maar schat, ik moet ze dragen hè’, zei ik dan voor de grap.

Omdat we het geslacht niet willen weten, hebben we nu drie combinaties gemaakt: meisje-meisje, jongen-jongen en jongen-meisje. Ik denk zelf dat we een zoon en een dochter krijgen. Ik noem hen nu ook bij hun naam als ik tegen ze praat.

We betrekken Miki, Moos en Donna zo veel mogelijk bij de zwangerschap. Ze zijn meegeweest naar echo’s en weten dat één van de baby’s kleiner is.

Lees ook: Een broertje of zusje op komst: tips om je kind hierop voor te bereiden

Nooit alleen

Ik kijk uit naar mooie reizen maken met z’n allen. Een bus vol kinderen is altijd al een grote droom van mij geweest.

Maar waar ik het allermeeste naar uit kijk is de liefde aanschouwen tussen de baby’s. Op een van de echo’s die ik online heb gedeeld zie je de tweeling met de ruggen tegen elkaar aan liggen. Op een gegeven moment pakten ze zelfs elkaars hand vast.

Ze zitten nu met z’n tweeën in mijn buik en maken samen deze reis. Mijn baby’s zijn nooit alleen. Dat vind ik een onbeschrijfelijk mooie gedachte.’