Op de Grote Markt van Nijmegen duwen we de kinderwagen onhandig over kinderkopjes. Even staan we stil als mijn vriendin zich onder de kap buigt. Thorre en Lizzie slapen nog. ‘Is dat een tweeling?’, horen we achter ons. ‘Ach, wat lief.’ Een onbekende vrouw van middelbare leeftijd. Alsof ze ongevraagd onderdeel is van ons gezin, kijkt ze mee naar twee slapende hoofdjes. ‘Zwaar, hè, een tweeling?’
Als ze weg is, blijft haar opmerking hangen. ‘Dit is de zoveelste keer dat we dit horen’, zeg ik tegen Kayleigh, mijn partner. ‘Waarom vragen mensen niet gewoon hoe het voor óns is?’ Het lijkt alsof buitenstaanders alleen maar de nadruk leggen op negatieve kanten, terwijl wij helemaal geen referentiekader hebben.
Lees ook: Babyuitzet tweeling: dit heb je nodig
Warme start
Vanaf het moment dat de verloskundige zei: ‘Hé, ik zie er nog eentje’, kenden we sowieso geen twijfel. ‘Hoera!’, had ik geroepen. ‘Eentje zou toch ook maar saai zijn?’
Toch keerde die waarschuwing vaak terug. Misschien zat er een kern van waarheid in? Misschien moesten we onze reisambities parkeren en ons volledig richten op wat komen ging. ‘We gaan er iets moois van maken’, spraken we af.
Het begin van de zwangerschap was voor Kayleigh pittig. Ze was erg ziek en ging daardoor eerder minder werken. Daarna nam ze ook het volledige zwangerschaps- en bevallingsverlof op. Die rust gaf ruimte om vooruit te denken en zaken te regelen: opvang, hulp, ritme. Door die structuur en de nabijheid van familie voelde het nooit alsof het zwaar zou worden. Elke dag beseffen we hoeveel geluk we daarmee hebben.
Lees ook: Zwanger van een tweeling, zo verloopt je zwangerschap
In het ziekenhuis kregen we extra controles. Dat werkte ook geruststellend. Met een weekendkoffer meldden we ons na 38 weken bij de balie. Het personeel van het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis was warm en kundig. Het hele avontuur voelde voor ons allebei als het begin van een gezellig weekendje weg. Zowel mijn partner als ik kijken terug op een bijzonder warme start van ons nieuwe leven.
Stressvrij
Thuis hadden we een fijne kraamverzorgende. Van vrienden hoorden we dat we daar óók al mazzel mee hadden. Als de hulp weg was, hadden we nog ouders én schoonouders die dichtbij wonen. Is familie dan de sleutel tot een geslaagd tweelingouderschap? Misschien, maar werk en een stressvrij bestaan moeten leidend zijn. Thuis wordt de basis gelegd voor een fijn leven. Je kunt pas excelleren op het werk als thuis de boel lekker draait.
Kinderen houden je een spiegel voor. Ben jij gestrest? Dan reageren zij ook eerder geprikkeld. Kayleigh en ik staan er allebei open voor om bij dat soort signalen direct te handelen. We passen de agenda aan, zorgen dat we er altijd voor elkaar zijn. Daarna is het gauw weer goed. Waar komt dan de negatieve houding van andere ouders vandaan als ze oordelen over tweelingen?
Aan elkaar optrekken
Misschien is het verwachtingsmanagement. Als je kinderen krijgt, slaap je minder. Ik koos ervoor minder klussen aan te nemen in de eerste maanden. Door veel thuis te zijn, ontstond een ritme waar baby’s behoefte aan hebben.
En er zijn nog meer voordelen op te noemen. Samen spelen betekent samen leren. Taalontwikkeling, zindelijk worden, sociaal gedrag ... We zien dat onze kinderen zich aan elkaar optrekken en dat is prachtig.
Lees ook: Ontwikkelingpsycholoog en tweelingdeskundige Coks Feenstra over tweelingen
Keuzes maken
Toen we weer meer gingen werken, maakten we afspraken: twee dagen naar de ouders van Kayleigh, één dag opvang, de rest doen we zelf. Luxe misschien, maar vooral een keuze. Vier dagen werken voelt niet als minder, maar als genoeg. Het woord papa- of mamadag gebruiken we niet. Alsof je maar één dag echt aanwezig bent.
Natuurlijk is het soms wel vermoeiend. Wanneer Thorre naar links wil en Lizzie al naar rechts rent. Maar als je daar niet meer om kunt lachen, wordt het denk ik pas zwaar. Waar leg je dus de prioriteiten? Wie een tweeling opvoedt, moet keuzes maken. ‘We hebben overal gewoon geluk mee gehad’, concludeert Kayleigh vaak.
Geluksvogels
Drie jaar na de opmerking van een onbekende vrouw boven onze kinderen lopen we hetzelfde rondje in Nijmegen. De babytijd is voorbij. De brede wagen is verkocht en luiers gebruiken we alleen nog ’s nachts. Onze kinderen rennen rondjes over het plein.
Als ze pauzeren en een visje komen eten, komt er een man op ons af. Een veertiger, net als ik. ‘Ik heb ook een tweeling’, zegt hij. ‘Mooi, hè?’ De man loopt stevig door, maar zijn glimlach verraadt goede zin. ‘We zijn geluksvogels’, roep ik hem na.
