Barend (40) miste informatie voor aanstaande vaders: ‘Bij de verloskundige lag welgeteld één folder’

‘Terugkijkend romantiseerde ik mijn aanstaande vaderrol. Ik dacht dat mijn vriendin en ik vanaf hetzelfde startpunt aan het ouderschap zouden beginnen. Ook keek ik uit naar mijn wekelijkse papadag, waarop ik met mijn zoon op mijn schouders zou rondhuppelen. In mijn hoofd was dat een zonnige middag in het park: hij lachend op mijn schouders, ik ontspannen op een bankje.

Dat mijn vriendin de baby droeg, was logisch. Zo werkt het nou eenmaal. Waar ik van opkeek, was wat er ondertussen in mijn eigen hoofd gebeurde. Daar had niemand me op voorbereid. Ikzelf al helemaal niet. Heel platgeslagen was de boodschap voor mij als aanstaande vader: je vrouw is 9 maanden zwanger, dan komt er een kind en pas dan ben je papa. Maar zo ervaarde ik dat helemaal niet.

Lees ook: Pieter (31): ‘Hadden maar meer mannen een ouderschapscursus gevolgd’

Er veranderde ook iets in mij

Vanaf het moment dat mijn vriendin zwanger was, kwamen er grote vragen bij me naar boven. Juist de belangrijkste vragen had ik aan mijn eigen vader willen stellen. Maar dat kon niet meer, omdat hij niet meer leeft. Op mijn werkkamer hangt de brief die hij schreef op de dag nadat ik werd geboren, onafgemaakt, want zo was hij. ‘Ik ben een echte onwetende jonge vader’, staat erin, ‘ik weet nog niet hoe ik je moet vasthouden.’ Een paar uur na onze positieve test stond ik die brief weer te lezen, met een kop koffie in mijn hand.

Ik besloot een dagboek bij te houden waarin ik nadacht over alles wat er op me afkwam. Dat hielp. Al schrijvend begon ik te reflecteren.

Waarom was er zo weinig informatie voor mij?

Maar ik had als aanstaande vader ook graag meer handvatten en informatie gehad over wat er allemaal gebeurde. Begrijp me goed: zij draagt negen maanden lang een heel mens met zich mee en incasseert alles wat daarbij hoort. Logisch dat de aandacht naar haar gaat. Maar het is te scheef verdeeld. Bij de verloskundige lag welgeteld een folder.

Ik kreeg het boek van Kluun cadeau, dat meer een gids is voor hopeloze mannen met de boodschap: je kunt je vrouw voorlopig niet volgen, ga bier drinken zolang het nog kan. Terwijl mijn vriendin een zwangerschapsbijbel van duizend pagina’s kreeg. Waarom was er niet zo’n boek voor mij?

Lees ook: De redactie tipt: de beste boeken voor (aanstaande) vaders

Voor de geboorte al op achterstand

Nog voor de geboorte voelde het al alsof ik op achterstand stond. Ja, we deden het samen en we waren een team. Maar we waren geen gelijken.

Toen onze zoon eenmaal geboren was, rolden we vanzelf in een verdeling. Handig, en tegelijk zag ik het gebeuren: zij dicht bij hem, ik ernaast. Ook mijn papadagen waren heel anders dan ik had voorgesteld. Om half elf keek ik vaak al op de klok, met een krijsende zoon op mijn arm en een doorgelekte luier. Geen collega’s, geen pauze, en niemand die vraagt hoe het met je gaat. Ik zou die dagen voor geen goud willen missen, maar ze waren zwaarder dan ik vooraf had bedacht.

Doei seksleven

Het had me geholpen als iemand me op mijn nieuwe rol had voorbereid. Door bijvoorbeeld vragen te stellen als: 'Je wordt straks papa, heb je weleens nagedacht over wat dat betekent?' Of: 'Hebben jullie al gepraat over de opvoeding?' Dat had me meer geholpen dan de boodschap dat ik moest wachten tot de baby er was, dat het daarna pas voor mij begon en dat mijn seksleven er trouwens aan ging.

Inmiddels heb ik antwoorden op de grote vragen die ik mezelf stelde en weet ik veel meer over wat er tijdens een zwangerschap gebeurt met de baby en mijn vriendin. Het boek dat ik had willen lezen toen ik wist dat ik vader werd, schreef ik uiteindelijk zelf.

Ik zou me minder laten overweldigen door alles wat er bij die nieuwe rol komt kijken. Vader word je met de dag. Een beetje meer, negen maanden lang, tot je op een ochtend merkt dat je het allang bent.’