‘In eerste instantie wilde ik een week vrij nemen na de geboorte van onze dochter (die inmiddels is geboren, in april 2026). Ik had wat navraag gedaan in mijn omgeving en hoorde van de meeste mannen dat ze na een paar dagen weer aan het werk gingen. Dus ik dacht, ik neem een volle week, dat is lang zat.
Lees ook: Geboorteverlof (partnerverlof) na de bevalling
Drie weken verlof
Gaandeweg de zwangerschap veranderde dat. De buik van mijn vriendin groeide, ik voelde en hoorde de baby. Ik voelde me steeds meer betrokken. En een week verlof leek me ineens erg kort.
Dus ik had het erover met mijn vriendin en een collega die in dezelfde periode vader werd. Hij nam drie weken verlof. Dat leek me mooi. Ik gaf het op mijn werk aan en het was snel geregeld.
Mijn verwachting was dat het ons als nieuwbakken gezin rust zou geven en dat we in die periode samen volledige zorg zouden bieden en konden genieten. Er gebeuren zoveel dingen in die eerste weken, dat wilde ik niet missen.
Team effort
Onze dochter had een moeilijke start, waardoor we de eerste week in het ziekenhuis moesten blijven. Ik weet nog goed dat ik toen dacht: stel je voor dat ik volgende week alweer aan het werk zou gaan?! Ik moest er niet aan denken, wilde ervoor zorgen dat het goed ging met mijn dochter en wilde niet dat mijn vriendin er alleen voor stond.
Eenmaal thuis vonden we al snel een ritme. Ik verschoonde onze dochter en legde haar mij mijn vriendin neer voor het voeden, zij gaf de borst. Ik maakte kruikjes, ging hele stukken wandelen met de wagen. Het was een team effort. Ik genoot van iedere minuut.
Terugkeren naar werk maakte somber
Het laatste weekend van mijn verlof kwam ineens het besef: ik moet maandag weer aan de bak. Ik werd er somber van, wilde het nog helemaal niet. Het ging net zo goed.
Die maandagochtend verschoonde ik mijn dochter en leverde haar af bij mijn vriendin voor een voeding. Daarna stapte ik in de auto. Dat was een heel vreemd ritje. Ik vond het onwerkelijk om mijn gezin achter te laten en dat het werkleven weer begon.
Lees ook: Romario (35): ‘Had ik maar geweten wat het krijgen van een kind met je relatie doet’
Wat doe ik hier?!
Die eerste dagen was ik er niet helemaal bij op werk. Ik dacht dingen als: Wat hier allemaal gebeurt, het zal me wat. Wat doe ik hier?, ik wil naar huis! Laat het snel vier uur worden, dan kan ik weg.
Dat haast onverschillige gevoel bleef de eerste weken bij me. Dat ik weer werkte, had ook z’n weerslag op de persoon die ik was als ik thuiskwam. Ik wilde alles doen, overal bij zijn, omdat ik het idee had dat ik veel had gemist. Dat zorgde weer voor een verschuiving tussen mijn vriendin en mij. We moesten op zoek naar een nieuwe balans, gelukkig vonden we die snel.
Lees ook: Ouderschapsverlof: wat zijn je rechten rondom dit verlof?
Ik wilde bij mijn dochter zijn
Als ik aan het werk was, miste ik mijn dochter heel erg. Dat had ik totaal niet verwacht en ik was er niet op voorbereid. Je hoort van veel vaders: als het klein is, dan kun je er niets mee. Het huilt, het poept, het plast, het drinkt.. later wordt het leuk. Dat was totaal niet wat ik ervaarde. Ik wilde voor haar zorgen, bij haar zijn.
Had ik maar langer verlof genomen en volledig gebruik gemaakt van wat er is, denk ik nu. Want ook drie weken verlof was veel te kort. Ook had het me geholpen als ik andere verhalen kende over vaderschap, ik denk dat de realiteit dan minder verwarrend was geweest.
Tegen alle andere aanstaande vaders zou ik willen zeggen: maak gebruik van verlofregelingen die er zijn en geniet ervan. Laat je niet te veel aanpraten door anderen en neem de negatieve verhalen met een korrel zout. De babytijd is fantastisch, ook voor vaders.’
We publiceren iedere zondagavond een nieuwe aflevering in deze rubriek, eerdere interviews lees je in ons dossier Had ik maar. Heb je ook een levensles over het ouderschap die je wilt delen met andere ouders? Mail oproep@oudersvannu.nl
