Jarenlang leek haar leven op het plaatje waar veel jonge gezinnen naartoe werken. Een vaste baan, een huis, kinderen en een toekomst die grotendeels al uitgestippeld leek. Totdat haar online platform uitgroeide van een passieproject naar een bedrijf dat steeds meer ruimte innam. Haar vaste baan opzeggen was de logische vervolgstap. ‘Ik ben altijd wel een beetje tegendraads geweest’, zegt ze lachend. ‘Ik onderzoek liever wat wél kan dan waarom iets niet zou kunnen. Daarom reis ik met mijn man en kinderen sinds 2024 de wereld over.’
Leven op een andere plek
Dat betekent overigens niet dat alle grote beslissingen die ze met haar gezin in de afgelopen tijd heeft genomen, haar moeiteloos afgaan. ‘Ook wij hebben vaak gedacht: zijn we nou compleet delulu of is dit echt de juiste keuze?’ Juist doordat ze door haar werk niet langer gebonden was aan één plek, ontstond langzaam een nieuwe vraag. ‘Mijn man en ik vroegen ons steeds vaker af: kunnen we ergens anders een leuker leven opbouwen? En als je dat nooit probeert, zul je dat ook nooit weten.’
Die nieuwsgierigheid bracht het gezin uiteindelijk in 2024 naar Noorwegen. Op papier leek Noorwegen de ideale plek om hun kinderen groot te brengen. Rust, ruimte, natuur en een samenleving waar kinderen alle vrijheid krijgen om buiten op te groeien. Alles waar ze naar verlangden, leek daar samen te komen. Veel van die verwachtingen kwamen ook uit. ‘We vonden er precies wat we zochten. De rust, de natuur en de veiligheid waren geweldig. Noorwegen is echt een fantastisch land om als kind op te groeien.’
Lees ook: Manon (37) woonde een half jaar met haar gezin in Noorwegen: ‘Ik leerde hoe je een relaxed gezinsleven kunt hebben zonder haast’
Een droom in duigen
Toch begon er na een paar maanden opnieuw iets te knagen. ‘Dat vond ik misschien nog wel het lastigst. Eigenlijk was er niets mis. We voelden alleen dat het niet helemaal onze plek was. Op papier was Noorwegen perfect, maar dat voelde niet zo.’ Dankzij Noorwegen leerde Nira wel een belangrijke les. ‘Sommige beslissingen kun je niet met je verstand nemen. Je gevoel laat zich nu eenmaal niet wegredeneren.’
Dat betekende opnieuw loslaten. Nira en haar man besloten weer naar Nederland te gaan. Maar eenmaal terug besloten ze opnieuw alles open te gooien. Ze gingen reizen. Dit keer niet voor een paar maanden, maar voor onbepaalde tijd. ‘Dat vond ik doodeng. Echt met veel angst, onzekerheid en tranen hebben we dat besluit genomen. We wilden altijd al reizen. Op een gegeven moment vroegen we onszelf af: als we het nu niet doen, wanneer dan wel?’
Lees ook: Ellen (43) woonde met haar gezin in dertien landen: ‘Telkens na drie maanden afscheid nemen is niet leuk’
Los van Nederland
Doordat ze allebei remote konden werken, leek de stap van buitenaf misschien kleiner dan hij werkelijk was. Hun huis in Nederland bleef van hen en ook hun inkomen liep door. Maar ondertussen gaven ze wel de school van hun kinderen op en namen ze afscheid van de vanzelfsprekendheid van familie en vrienden om de hoek. ‘Je merkt dat sommige vriendschappen langzaam vervagen. De mensen die echt belangrijk zijn, blijven. Maar je raakt wel los van Nederland.’ Dat is volgens haar misschien wel de grootste prijs van zoveel vrijheid. Relaties hebben onderhoud nodig en afstand helpt daar niet bij.
Onderweg veranderde ook de keukentafel in een klaslokaal. Nira zag vooraf behoorlijk tegen thuischoling op. ‘Ik dacht: kunnen we dit wel? Wat als we het helemaal verpesten?’ Die angst bleek achteraf onnodig. Juist doordat ze haar kinderen dagelijks zag leren, ontdekte ze hoe bijzonder het is om daar als ouder zo dicht bovenop te zitten. ‘Ze hebben zulke grote sprongen gemaakt. Dat had ik van tevoren nooit verwacht.’
Van buitenaf lijkt hun leven soms één grote vakantie. Zon, stranden en elke paar weken een nieuwe bestemming. Nira moet daar regelmatig om lachen. ‘Mensen zien vooral de mooie foto’s. Ze zien niet dat je ondertussen ook moet werken, les moet geven, de was moet doen en soms doodmoe bent.’ Op reis is Nira tegelijkertijd moeder, ondernemer, juf, planner en degene die ervoor zorgt dat alles blijft draaien. Een opa of oma die de kinderen een middag meeneemt, bestaat niet. Even spontaan samen uit eten of een middag alleen is eerder uitzondering dan regel. ‘Me-time en relatietijd bestaan niet op reis’, zegt ze eerlijk. ‘Dat halen we gelukkig weer in als we in Nederland zijn of als familie ons komt opzoeken.’
Lees ook: Denk je aan thuisonderwijs voor jouw kind? Dit zijn de voor- en nadelen
Stabiele basis
Volgens haar zit de grootste waarde van reizen in de blik waarmee haar kinderen straks naar de wereld kijken. Ze zien dat mensen overal anders leven. Dat een andere cultuur, een andere manier van opvoeden of een andere invulling van geluk niet vreemd is, maar simpelweg anders. ‘Ik hoop dat ze later begrijpen dat er niet één juiste manier is om te leven. Dat je zelf keuzes mag maken, ook als die afwijken van wat de meeste mensen doen.’
Toch is er één vraag waar Nira soms wakker van ligt. Uiteindelijk wil ze haar kinderen een plek geven die ze echt ‘thuis’ kunnen noemen. ‘Is dat in Nederland? Of ergens anders? We weten het nog niet. Maar ze verdienen wel een stabiele basis.’ Daarom is het gezin na hun reis door onder andere Indonesië, Japan en Zuid-Korea, nu even terug in Nederland. Ze gaan weer weg, dat staat vast, maar wanneer en voor hoe lang, weet ze nog niet precies.
Waar Nira vroeger vooral vooruit wilde plannen, durft ze nu meer te vertrouwen op wat onderweg ontstaat. ‘Reizen was een lang gekoesterde droom en als ik over tien jaar terugkijk, is dit avontuur nu al geslaagd. Omdat ik oprecht kan zeggen dat ik alle kansen heb gepakt die op mijn pad kwamen.’ Juist dat hoopt ze uiteindelijk ook haar kinderen mee te geven: dat het leven soms mooier wordt op het moment dat je durft af te wijken van de route die je ooit voor jezelf had uitgestippeld.
Lees ook: Stephanie (36) en haar gezin emigreerden naar Australië: ‘Volg je hart, dat wil ik mijn kinderen meegeven’
