Je was zeventien jaar samen met je jeugdliefde. Had je de scheiding zien aankomen?
‘Voor de buitenwereld kwam het als een verrassing, maar wij zaten er natuurlijk al langer middenin. Ik dacht altijd: met hem word ik oud. Dat was het plaatje in mijn hoofd. Waar onze verschillen elkaar eerst versterkten, zorgden ze er uiteindelijk voor dat we elkaar niet meer begrepen. We spraken niet meer dezelfde taal.’
Hoe hebben jullie de scheiding aangepakt?
‘Heel erg op gevoel. We wilden niet van de ene op de andere dag alles omgooien. We hebben bewust de tijd genomen om te wennen aan de nieuwe situatie, ook voor de kinderen. We gingen zelfs nog samen op vakantie en ik at regelmatig bij mijn schoonvader. Hij hielp me zelfs met klussen in mijn nieuwe huis. Achteraf denk ik dat die geleidelijke overgang voor ons allemaal prettig is geweest.’
Lees ook: “We gaan uit elkaar”: hoe vertel je je kind dat jullie gaan scheiden?
Hoe hebben jullie het de kinderen verteld?
‘De oudste twee voelden het eigenlijk al aankomen. Zij pikken spanningen natuurlijk feilloos op. De jongste was zes en begreep het minder goed. We hebben geprobeerd het zo eenvoudig mogelijk uit te leggen en blijven er tot op de dag van vandaag met ze over praten. Er zijn nog steeds momenten waarop emoties oplopen, bijvoorbeeld rond feestdagen of verjaardagen. Dan geven we daar ruimte aan.’
Was het moeilijk om je kinderen niet meer elke dag te zien?
‘Dat vond ik het allerergste. Ik dacht: hoe ga ik dat ooit trekken? In het begin vluchtte ik ook. Als de kinderen bij hun vader waren, zorgde ik dat ik onder de mensen was, omdat ik ze anders te veel miste. Inmiddels is dat veranderd. Ik weet dat ze in goede handen zijn en ik heb geleerd om ook van de rust te genieten. Sterker nog: ik denk dat ik daardoor een leukere moeder ben geworden.’
Lees ook: Spitsuur: ‘Mijn hart is niet compleet als mijn twee oudste kinderen er niet zijn’
Waarom?
‘Ik laad op tijdens de dagen dat de kinderen er niet zijn. Daardoor heb ik meer geduld, ben ik rustiger en heb ik een minder kort lontje. Als de kinderen bij mij zijn, ben ik er ook echt. Dat had ik vroeger minder.’
Je zegt dat de echte klap pas later kwam. Hoe ging dat?
‘Na de scheiding zat ik volledig in de overlevingsmodus. Ik was bezig met een nieuw huis te vinden en dat zo perfect mogelijk maken. Achteraf zie ik dat als compensatiegedrag. Ik dacht: ik haal de kinderen uit hun vertrouwde huis, dus dit nieuwe huis moet fantastisch worden. Toen alles eenmaal af was en ik eindelijk stilviel, kwam de klap. Ik was helemaal op.’
Wat gebeurde er toen?
‘Er kwam niets meer uit mijn handen. Ik had geen creativiteit meer, geen plezier meer in mijn werk en wilde alleen nog maar in bed liggen als de kinderen er niet waren. Dat gevoel kende ik helemaal niet. Ik ben altijd iemand geweest die doorging. Stilzitten voelde ontzettend ongemakkelijk.’
Ben je bang geweest dat er meer aan de hand was?
‘Ja. Ik heb zelfs gedacht: ben ik depressief, heb ik medicijnen nodig? Dat vond ik best eng. Uiteindelijk ben ik naar de huisarts gegaan. Zij zei iets wat me enorm hielp: “Wat jij voelt, is heel normaal. Alleen heb je het zo lang weggestopt.” Dat besef gaf rust. Ik moest niet nóg harder gaan vechten, maar juist gaan voelen.’
Hoe ben je daarmee omgegaan?
‘Ik ben met een coach gaan praten en heb familieopstellingen gedaan om uiteindelijk écht te kunnen voelen. Ook ben ik langs ons oude huis gaan wandelen. Daar liet ik alle emoties toe die ik zo lang had weggeduwd. Het voelde als rouwen om een leven dat er niet meer was. Vanaf dat moment kon ik langzaam weer vooruitkijken.’
Lees ook: Co-ouderschap: 12 tips voor gescheiden ouders
Ook je werk veranderde behoorlijk.
‘Ja. Instagram draaide jarenlang om fashion, beauty en haar. Dat is nog steeds een stukje van mij, maar niet meer alles. Ik merkte dat ik behoefte kreeg aan meer diepgang en persoonlijke ontwikkeling. Alleen dacht ik altijd dat mensen daar niet op zaten te wachten. Door de scheiding ben ik eerlijker gaan delen. Dat voelt veel meer als wie ik nu ben.’
Wil je influencer blijven?
‘Niet op de manier waarop ik het deed. Ik hoef mijn inkomen er niet meer volledig uit te halen. Die druk wil ik niet meer voelen. Het lijkt me juist fijn om deels voor een vaste werkgever te werken en daarnaast creatieve projecten op te pakken. Die combinatie van zekerheid en vrijheid past nu veel beter bij mij.’
Wat heeft de scheiding je gebracht?
‘Rust. Dat klinkt misschien gek, maar ik was altijd onrustig. Ik wilde continu weg, was altijd bezig. Nu kan ik oprecht genieten van een avond thuis. Ik ben ook veel meer naar mezelf gaan kijken. Waarom reageer ik zoals ik reageer? Waar komen bepaalde patronen vandaan? Dat proces heeft me zoveel gebracht.’
Inmiddels heb je ook weer een nieuwe liefde.
‘Ja, en dat had ik totaal niet zien aankomen. We ontmoetten elkaar op een netwerkevent en raakten eigenlijk niet uitgepraat. De kinderen hebben hem ook ontmoet, maar we doen alles heel rustig. Er is de afgelopen jaren al zoveel veranderd voor hen. Juist daarom willen we niets overhaasten. Dat de jongste nu zelf vraagt wanneer zij hem weer ziet, voelt voor mij als een heel goed teken.’
Lees ook: Nieuwe partner voorstellen aan je kinderen, hoe doe je dat?
Wat hoop je dat je kinderen uiteindelijk meenemen van alles wat er is gebeurd?
‘Dat je altijd naar je onderbuikgevoel moet luisteren. Vaak weet je diep van binnen allang wat de juiste beslissing is, maar durf je die niet te nemen omdat je bang bent voor wat anderen ervan vinden. Ik heb uiteindelijk voor mezelf gekozen. Natuurlijk was dat moeilijk, maar ik hoop dat onze kinderen later ook weten dat ze, in welke situatie dan ook, altijd voor zichzelf mogen kiezen.’
