Anissa’s dochter mist twee vingers: ‘Had ik maar een boek waarin ze zichzelf herkent’

‘Toen ik zwanger was van Pip (inmiddels 8 jaar) kregen we tijdens echo’s te horen dat alles erop en eraan zat. Ik hoor de gynaecoloog het nog zeggen: tien vingers, tien tenen.

Na ruim dertig weken zwangerschap werd ik heel erg ziek. Ik had het HELLP-syndroom en werd opgenomen in het ziekenhuis. De week die daarop volgde, was een rollercoaster. Uiteindelijk werd ik onder narcose gebracht en kwam Pip via een spoedkeizersnede op de wereld.

‘Ze mist twee vingers’

Ik herinner me nog goed dat ik ontwaakte uit de narcose en mijn man me vertelde dat het goed ging met Pip. En dat ze twee vingers miste. Eerst schrok ik, maar toen ik haar zag, verdween dat gevoel meteen. Ik was stapelverliefd op haar. O, oké, ze miste een ringvinger en pink, maar wat dan nog? Voor mij was ze perfect.

Natuurlijk hadden we het graag voor haar geboorte willen weten. Aan de andere kant speelde het in de eerste jaren van haar leven ook geen rol dat Pip twee vingers miste. Ze was een kerngezonde, lieve en vrolijke baby die zich goed ontwikkelde.

We hebben er bewust geen ding van gemaakt. Haar hand, die ze zelf soms een T-rex-hand noemt, is gewoon haar hand.

‘Krijg ik een vijfvingerhand?’

Toen ze naar de basisschool ging, veranderde er langzaam iets. Vlak voor haar 5e verjaardag vroeg ze ineens: ‘Mama, krijg ik dan ook een vijfvingerhand?’ Ze kreeg in de gaten dat haar hand anders was dan die van andere kinderen, en ook de andere kinderen merkten het op.

We zijn nogal een leesgezin, onze boekenkast telt wel 70 prentenboeken, dus vrijwel meteen wist ik dat ik haar aan de hand van een verhaal iets wilde leren over haar ‘anders-zijn’. Maar hoe goed ik ook zocht, ik vond op twee Engelstalige boeken na niets.

Lees ook: Ilse (38): ‘Had ik maar eerder de juiste woorden voor mijn eenoudergezin’

Een boek schrijven

Als er nog geen boek was, dan moest dat er komen. Dus volgde ik een cursus prentenboekschrijven en al snel vormde zich een verhaal over Pip. De uitgevers die ik benaderde waren allemaal enthousiast, maar haakten af omdat ze het idee commercieel niet interessant vonden. Volgens hen was de potentiële doelgroep te klein.

Dan maar in eigen beheer uitgeven, dacht ik. Totdat ik ontdekte dat ik daarvoor € 6.000 nodig had. Dat kunnen we als gezin dat leunt op één salaris helaas niet ophoesten.

Mijn cursusleider opperde om een crowdfundingactie te starten, en hoe ongemakkelijk ik dat ook vond, ik besloot het toch te doen. Veel mensen deden een donatie, waardoor we inmiddels ruim 3.000 euro hebben opgehaald. Dus we zijn al een heel eind op weg.

Lees ook: Deze prentenboeken helpen je kind bij het ontwikkelen van sociale vaardigheden

Pips verhaal kennen helpt

Dat het kennen van iemands verhaal helpt, zie ik in Pips klas. Laatst wilde een jongetje haar geen hand geven. Tot de juf zei: ‘Wil je anders even kijken en voelen?’ Daarna was het oké. Ze heeft veel vriendjes en vriendinnetjes, en zelfs verkering! Haar klasgenootjes nemen haar zoals ze is. Het zijn de kinderen uit hogere klassen die haar verhaal niet kennen, die gemeen doen. Haar uitschelden voor een alien, haar duwen, haar jas in de boom hangen.

Dat doet veel met haar. Pip kijkt op tegen buitenspelen of door de gang lopen, omdat ze bang is een pestkop tegen te komen. Steeds vaker zegt ze dat ze buikpijn heeft en niet naar school wil, terwijl ze altijd met zoveel plezier ging.

Ik denk echt dat een prentenboek waarin ze zichzelf herkent haar zelfvertrouwen geeft. Ook andere kinderen kunnen leren dat anders zijn normaal is. Dat je elkaar kunt accepteren, lief kunt zijn, in plaats van gemeen. Ik geloof echt dat het pesten daarmee afneemt, of zelfs helemaal verdwijnt. Had ik maar zo’n boek voorhanden. Ik hoop dat het boek er uiteindelijk gaat komen.’

Het prentenboek *Pip mist (n)iets* is bedoeld voor kinderen van 3 tot 7 jaar die zich net iets anders voelen dan de rest. Via crowdfunding probeert Anissa geld bij elkaar te krijgen om het boek uit te geven.