‘De bevalling van mijn dochter verloopt probleemloos. Alles lijkt in orde. De eerste nacht slaapt ze zelfs opvallend goed. Mijn partner en ik zijn helemaal gelukkig. Maar vanaf de tweede nacht verandert alles. Mijn baby huilt onafgebroken. En we kunnen haar op geen enkele manier troosten.
Lees ook: Een huilbaby: wat is de oorzaak en hoe ga je ermee om?
Door merg en been
Mijn partner zoekt informatie op internet en leest dat sommige baby’s in de eerste dagen veel huilen. We komen die nacht door op ons tandvlees, maar het huilen stopt niet. Het gaat door merg en been. En zodra de kraamzorg vertrekt, slaat de onzekerheid toe. Mijn dochter huilt vrijwel de hele dag en nacht. Niets lijkt haar te kalmeren.
Tijdens het eerste bezoek aan het consultatiebureau begint ze direct te huilen zodra ik haar uit de kinderwagen haal. Ze stopt niet meer. Ik moet er zelf ook van huilen. Uiteindelijk lukt het de arts om haar even in een houding te krijgen waarin ze rustig wordt. Ik denk alleen maar: ga alsjeblieft met ons mee naar huis.
Lees ook: Mijn baby huilt: de 10 meest voorkomende oorzaken met advies
Een temperamentvolle baby
Mijn baby wordt onderzocht, maar er wordt niets gevonden. Het advies is om mijn voeding aan te passen, want misschien heeft ze krampjes. Het helpt niet. Bij een volgende afspraak wordt gezegd dat het waarschijnlijk haar karakter is. Een temperamentvolle baby. Nou, lekker dan.
Elke dag voel ik paniek opkomen zodra het huilen begint. Het is pure overlevingsstand. Ik ga naar een osteopaat, maar ook daar wordt geen oorzaak gevonden. Het gevoel blijft: ik schreeuw om hulp, maar niemand ziet het. Ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld.
Baby’s huilen nou eenmaal
Als ik het deel met anderen, krijg ik opmerkingen die me alleen maar verder onderuit halen. ‘Baby’s huilen nou eenmaal.’ Of: ‘Het komt door jouw energie’. Soms krijg ik opmerkingen als: ‘Van wie zou ze dat hebben?’ Ook van mensen die me nauwelijks kennen. Je wordt dan toch beoordeeld op je kleur en dat doet iets met je. Het maakte me kapot vanbinnen.
Ik doe alles om rustig te blijven en haar te helpen, maar het voelt alsof haar huilen in mijn schoenen wordt geschoven. Ook het advies om haar maar te laten huilen kan ik niet verdragen. Dat lukt me niet. Ik draag haar liever de hele dag dan dat ik haar laat huilen. Hoe zwaar het ook is.
Weinig hulp
Echte hulp is er nauwelijks. Mijn schoonmoeder komt af en toe om een wandeling te maken zodat ik even kan douchen. Eén keer per week eten we bij haar, zodat ik daar in elk geval niet over hoef na te denken. Als vriendinnen aanbieden om een keer op te passen, sla ik het af. Het voelt alsof ik anderen belast. Ik krijg mijn eigen kind niet eens rustig, waarom zou ik dat een ander aandoen?
Zelfs mijn partner krijgt haar niet stil. Als hij haar ’s nachts overneemt, denk ik alleen maar: geef haar terug aan mij. Niet omdat ik het beter kan, maar omdat ik anders de controle helemaal kwijt ben. Bij mij voelt het nog alsof ik iets kan doen, hoe klein ook.
Na vier maanden huilt ze nog elke dag. Ik gebruik al mijn vrije dagen en verlof om thuis te kunnen blijven. Als ik met de moeders uit mijn zwangerschapsyogaklas afspreek en mijn verhaal deel, zegt iedereen hetzelfde: je moet hulp zoeken.
Lees ook: ‘Help, ik heb een huilbaby’: 11x tips en ervaringen van andere ouders
Overspannen
Via de huisarts word ik doorverwezen naar de praktijkondersteuner. De huisarts noemt me overspannen en geeft aan dat ik mogelijk een post-partumdepressie heb. Ondertussen zoek ik zelf een psycholoog, maar de wachtlijsten zijn lang.
Als mijn dochter 5 maanden is, lijkt er iets te veranderen. Ze wordt rustiger en het huilen neemt af. Maar ze blijft veel nabijheid nodig hebben. Pas als ze 7 maanden is, kan ik terecht bij een psycholoog. Ik kom in de ziektewet terecht en daar zit ik nog steeds in.
Hulp durven vragen
Inmiddels is mijn dochter 1 jaar en is het huilen echt wel gestopt. Er is meer rust. Ze is een vrolijk en lief kind en brengt me elke dag veel blijdschap. Ze gaat inmiddels naar de opvang, wat helpt om weer wat lucht te krijgen. Maar ik leef nog op reserves.
Ik heb mezelf het afgelopen jaar structureel op de laatste plek gezet om het vol te houden. De impact van een huilbaby wordt in mijn ogen zwaar onderschat. Mensen zeggen het snel dat baby’s nou eenmaal huilen, maar het gaat veel verder dan dat. De machteloosheid en de paniek die erbij komen kijken, zijn heel impactvol. Het maakte mij in elk geval helemaal kapot vanbinnen.
Wat ik mezelf vooral kwalijk neem, is dat ik te weinig hulp heb gevraagd. Misschien durf ik dat nu wel meer te doen.’
