Spitsuur: ‘Terwijl ik probeer te koken, hangt mijn tweeling letterlijk aan mijn been’

‘Vrijdag is mijn vaste mamadag en mijn favoriete dag van de week. We beginnen rustig met een ontbijtje, springen daarna op de fiets richting Nijntje-gym en drinken vervolgens vaak nog een kop koffie bij mijn moeder, schoonmoeder of een vriendin. ’s Middags gaan we naar de speeltuin, doen we boodschappen of blijven we thuis. Zodra Jozef thuiskomt, neemt hij de meiden vaak even mee naar buiten.

Lees ook: Dirk (40): ‘Zwaar, een tweeling? Helemaal niet, wij zijn geluksvogels’

Voeten masseren

Vrijdagavond koken we bijna nooit. Dan bestellen we iets lekkers. Patat, sushi, pizza of Surinaams. Voor mij bestaat er geen betere manier om het weekend te beginnen. Als de meiden rond zeven uur in bed liggen, begint ons weekend eigenlijk pas echt. De ene keer spreek ik af met vriendinnen, de andere keer gaat Jozef golfen of varen met vrienden. En als we allebei thuis zijn, ploffen we samen op de bank en masseren we elkaars voeten. Dat is inmiddels ons moment om de drukte van de week achter ons te laten.

Doordeweeks kan ik werken doordat mijn schoonmoeder op dinsdag oppast, mijn moeder op woensdag en de meiden op donderdag naar de opvang gaan. Daardoor heb ik zo'n twintig uur per week om aan mijn socials te werken. Toch lopen werk en privé door elkaar. Soms zit ik op zondagmiddag of donderdagavond alsnog achter mijn laptop, omdat het werk af moet.

Twee peuters, twee meningen

Waar ik vroeger vooral fysiek bezig was, merk ik dat opvoeden nu steeds meer een mentale uitdaging wordt. De meiden worden ouder, hebben allebei een uitgesproken karakter en weten precies wat ze wel en niet willen.

Ik hoef ze bijna niet meer te tillen. Ze kleden zichzelf aan, willen overal mee helpen en worden steeds zelfstandiger. Dat maakt het lichamelijk een stuk makkelijker. Maar daar komt ook iets anders voor terug. Ze gaan de discussie aan, luisteren minder goed en kunnen non-stop tegen me praten. Soms vraag ik me af hoe vaak ik op een dag het woord ‘mama’ hoor. Volgens mij zou ik daar best van schrikken als ik het eens zou tellen.

De drukste momenten van de dag zijn voor mij de ochtend, wanneer we haast hebben terwijl zij uitgebreid willen ontbijten. Oh, en het einde van de middag. Dan probeer ik te koken terwijl ze allebei aandacht willen, honger hebben en letterlijk aan mijn been hangen.

Zindelijk

Op dit moment draait veel binnen ons gezin om zindelijkheid. Leah en Bobby kampen al van kleins af aan met verstoppingsklachten en daarom gaan we vaak naar het ziekenhuis. Ze worden in oktober vier en er is nog weinig vooruitgang.

Wat ik soms misschien nog wel moeilijker vind dan het proces zelf, zijn de vragen uit de omgeving. ‘Zijn ze al zindelijk? Ze gaan toch bijna naar school?’ Mensen bedoelen het vaak lief, maar je gaat toch aan jezelf twijfelen. Gelukkig krijgen we in het ziekenhuis juist steeds bevestigd dat ieder kind zijn eigen tempo heeft. Dat geeft veel rust.

Lees ook: De must-haves van zindelijkheidsexpert Debby Mendelsohn: ‘Een oefenbroekje is duur en gaat je kind niet helpen’

Loslaten

Voordat ik moeder werd, had ik allerlei ideeën over hoe ik het later zou doen. Inmiddels weet ik dat je soms vooral moet kiezen voor wat werkt. De meiden beginnen iedere avond in hun eigen bed. Worden ze 's nachts wakker, dan mogen ze bij ons komen liggen. Eerst bracht ik ze steeds terug. Dan zat ik soms een half uur naast hun bed voordat ze weer sliepen. Daar werd ik echt geen leuker mens van. Nu kiezen we voor nachtrust. Iedereen slaapt beter.

Ook eet ik op een drukke ochtend eens een boterham met de meiden op de bank voor de televisie. Mijn vriend is daar minder fan van, maar soms wint gemak.

Opladen

Zodra de meiden op bed liggen, moet ik echt opladen. Soms doe ik dat door af te spreken met vriendinnen, soms door bij mijn moeder langs te gaan en mijn hart te luchten. Maar als ik eerlijk ben, besteed ik ook veel tijd aan mijn telefoon. Natuurlijk hoort dat bij mijn werk, maar ik zou soms een week zonder willen. Gewoon om meer in het moment te leven en bewuster te genieten van hoe klein de meiden nu nog zijn.

Lees ook: Waarom onze eigen schermtijd schadelijker is voor onze kinderen dan we denken

Waar ik uiteindelijk het meest trots op ben? Op mijn gezin. Dat onze meiden gezond zijn. En dat Jozef en ik, ondanks de tropenjaren, na tien jaar nog steeds zoveel liefde voor elkaar hebben. Je leeft dag in dag uit voor je kinderen en daardoor verlies je elkaar soms uit het oog. Juist daarom ben ik er zo dankbaar voor dat we elkaar steeds weer weten terug te vinden.

Dus als ik één ding heb geleerd sinds ik moeder ben geworden, is het dat alles een fase is. Hoe eindeloos een periode soms ook voelt, uiteindelijk gaat ook deze weer voorbij. Daarom probeer ik mezelf er steeds opnieuw aan te herinneren om af en toe ook voor mezelf te kiezen. Al is het maar een uur. Want juist daardoor kan ik er de volgende dag weer helemaal voor mijn meiden zijn.’