Spitsuur: ‘We slapen met het hele gezin in een familiebed en de nachten zijn verrassend rustig’

Jacky en Mike hebben samen dochters Evy (7) en Rosie (4). Ze slapen met z’n allen in een familiebed, kiezen bewust voor responsief opvoeden en proberen vooral te kijken naar wat werkt voor hún gezin. Dat levert soms verbaasde reacties op, maar thuis zorgt het juist voor rust. Een gemiddelde dag? Die bestaat eigenlijk niet.

‘Mijn man werkt wisselende diensten, dus een standaarddag bestaat bij ons niet. Vandaag bijvoorbeeld gaat zijn wekker om 04.00 uur en vertrekt hij naar zijn werk. Mijn wekker gaat om 07.00 uur. Gelukkig heb ik de avond ervoor de broodtrommels al gemaakt en de kleding klaargelegd, want ik ben absoluut geen ochtendmens. Als ik dat ’s morgens nog moet doen, wordt het gegarandeerd stress.

Lees ook: Spitsuur: ‘Op zaterdag mogen de kinderen naar bed wanneer ze willen, al is het na middernacht’

Een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd

Nadat ik de kinderen naar school heb gebracht, begint mijn dag eigenlijk met het huishouden. Eerst probeer ik het huis een beetje op orde te krijgen. Dat klinkt misschien overdreven, maar een opgeruimd huis geeft mij een opgeruimd hoofd. Binnen ons gezin speelt neurodiversiteit een rol. Mijn man en oudste dochter zijn juist behoorlijk chaotisch. Spullen raken kwijt, blijven liggen of krijgen simpelweg nooit een vaste plek. Ik functioneer totaal anders. Zodra het overzicht weg is, raak ik zelf ook vast.

Pas als alles een beetje aan kant is, kan ik me op mijn werk focussen. Ik ben fotograaf en besteed doordeweeks veel tijd aan het bewerken van foto’s. Dat voelt voor mij als tijd voor mezelf. Een podcast aan, een serie op de achtergrond en uren achter elkaar foto’s bewerken. Soms merk ik pas tijdens het werken hoe moe ik ben en doe ik tussendoor een dutje van maximaal drie kwartier.

We kunnen regelmatig terugvallen op mijn moeder. Ze woont drie kwartier verderop, maar maakt altijd tijd voor ons vrij. Soms kom ik thuis en is de was gedaan, de afwas weggewerkt en zijn de kinderkasten opgeruimd. Daar zijn we ontzettend dankbaar voor.

Allemaal hoofden vol

De echte spits begint voor mij pas wanneer de kinderen uit school komen. Dat is zonder twijfel het meest prikkelrijke moment van de dag. Tegen die tijd begint mijn energie vaak af te nemen, terwijl de kinderen juist thuiskomen met een hoofd vol verhalen, emoties en indrukken van de dag. Ze willen allebei tegelijk vertellen wat ze hebben meegemaakt, er moet gegeten worden en soms staat er ook nog een vriendinnetje op de stoep. Dan voelt het alsof iedereen tegelijkertijd iets van me nodig heeft.

Toch probeer ik vast te houden aan de manier waarop wij opvoeden. Wij kiezen bewust voor responsief ouderschap. Veel mensen denken dat onze kinderen daardoor alles mogen, maar dat is niet zo. We hebben juist duidelijke grenzen. Alleen proberen we meer te kijken naar wat er achter gedrag zit dan naar het gedrag zelf. Natuurlijk lukt me dat niet altijd. Als twee kinderen ruzie maken en elkaar pijn doen, reageer ik soms vanuit emotie. Maar uiteindelijk probeer ik ze vooral te leren wat ze wél kunnen doen als ze boos zijn.

Lees ook: Ouderschap is een spiegel: waarom het gedrag van je kind meer over jou zegt dan je denkt

In het familiebed

Aan het einde van de dag brengen we ieder een kind naar bed. Onze jongste valt meestal knuffelend bij mij in slaap. We slapen met het hele gezin in een familiebed. Dat was nooit het plan. Voordat ik moeder werd, dacht ik dat mijn kinderen keurig in hun eigen bed zouden slapen. Net zoals ik dacht dat ze suikervrij zouden opgroeien en nooit schermtijd zouden krijgen. Je kent het wel. In de praktijk bleek samen slapen gewoon veel beter te werken voor ons allemaal. Waarom zou je een kind dat net op deze wereld is, alleen in een bed leggen als volwassenen zelf behoefte hebben aan nabijheid? Wij slapen beter, de kinderen slapen beter en de nachten zijn verrassend rustig.

Lees ook: Bodine (24) en haar partner slapen apart: ‘Hij slaapt bij de oudste en ik bij de jongste’

Wanneer de kinderen slapen, zou ik eigenlijk ook naar bed moeten gaan. Maar juist dan krijg ik energie. Dan komen de ideeën. Dan wil ik tekenen, foto’s bewerken of nog iets voor mijn werk afmaken. Ik neem mezelf iedere avond voor om eerder te gaan slapen en toch kijk ik om 23.30 uur weer verbaasd op de klok. Daar heb ik de volgende ochtend steevast spijt van.

De grootste worsteling

Waar worstel ik op dit moment als moeder het meest mee? Ons telefoongebruik. Vrijwel alles gaat tegenwoordig via een scherm: mijn werk, schoolberichten, de agenda, boodschappenlijstjes. Een kind ziet niet of ik iets voor mijn werk doe of gedachteloos scroll. Die ziet alleen dat mama weer naar een scherm kijkt. Dat vind ik soms best confronterend.

Lees ook: Waarom onze eigen schermtijd schadelijker is voor onze kinderen dan we denken

Toch zou ik mijn leven niet anders willen. Ik ben er trots op dat ik mijn vaste baan heb opgezegd om meer ruimte voor mijn gezin te maken. Ik werk veel, maar ik ben er als mijn kinderen uit school komen. Ik ben erbij tijdens optredens, activiteiten en belangrijke momenten. De was wordt misschien niet altijd opgevouwen en mijn huis is zeker niet perfect, maar dat zijn uiteindelijk niet de dingen die mijn kinderen zich later zullen herinneren.'