Misha’s bevallingsverhaal: ‘Ik kreeg op mijn kop van de verloskundige: ‘Focus jij je maar op de weeën’’

‘Een bevalling loopt meestal anders dan je het van tevoren had bedacht, dus ik wilde de komst van onze zoon vooral op me af laten komen. Ik stond overal voor open, maar wilde wel graag in het bevalcentrum van het ziekenhuis bevallen. Daar had ik tijdens de zwangerschap een rondleiding gehad en dat voelde goed.

Dagelijks buikpijn

Met 37 weken begon ik voor het eerst het een en ander te voelen. Het leek een beetje op menstruatiekrampen. Ik wist niet goed wat ik kon verwachten van de eerste weeën en had daarom ook zoiets van: just go with the flow.

Als ik de weeën timede, zakten ze weer weg. Dat bleef zo een periode aanhouden, tot ik op een gegeven moment dagelijks buikpijn kreeg. Het zullen wel harde buiken zijn, dacht ik.

Lees ook: Harde buiken tijdens je zwangerschap: dit moet je weten

Nog geen ontsluiting

Toen ik bij de verloskundige aangaf dat het aan het rommelen was, vertelde ze me dat dat erbij hoort. Ik maakte me er dan ook geen zorgen over.

Maar twee weken later, in het weekend voordat Nox op woensdag 28 januari werd geboren, werden de krampen zo heftig dat ik de pijn echt moest wegpuffen.

Ik heb toen voor de zekerheid de verloskundige gebeld. ‘Ga maar slapen’, zei ze. ‘En bel me als het erger wordt.’ De kramp verdween, maar kwam de volgende dag weer terug. De verloskundige kwam daarom langs en voelde dat mijn baarmoedermond al week was geworden. Ontsluiting was er nog niet.

Slapeloze nacht

Daar baalde ik van, want ik hoopte dat het niet lang meer duurde. Ik raakte gefixeerd op het timen van de weeën. De ene keer kwamen ze om de vijf minuten, de andere keer om de tien minuten.

Rond middernacht is de verloskundige nog eens geweest om de ontsluiting te controleren, maar die was er ondanks de hevige krampen nog steeds niet. Ik heb die nacht bijna niet geslapen.

Afleiding zoeken

De volgende dag ben ik naar de winkels gegaan. Ik wilde namelijk niet thuis blijven zitten en wachten. Ik zocht afleiding van de pijn en mijn vermoeidheid.

Tot en met dinsdag kabbelden de dagen voort. Ik had pijn, was vermoeid en probeerde afleiding te zoeken. Maar dinsdag was ik zo uitgeput van twee weken lang pijn, dat ik huilend bij de verloskundige zat.

Lees ook: Slecht slapen tijdens je zwangerschap: dit helpt

Opgenomen in het ziekenhuis

Zij leefde met me mee en samen besloten we dat het beter voor me was om naar het ziekenhuis te gaan. Daar zou ik een prik met morfine en slaapmedicatie krijgen, zodat ik een nacht kon slapen.

Ondanks de prikangst koos ik toch voor deze oplossing. Het was mijn laatste redding. Omdat ik zo huilde, werd besloten mijn ontsluiting pas in het ziekenhuis te laten controleren.

1 centimeter ontsluiting

Ik had voor de zekerheid al mijn spullen meegenomen naar het ziekenhuis: mijn vluchttas, de Maxi-Cosi. Stiekem hoopte ik dat ik zou gaan bevallen, maar ik had er ook weinig vertrouwen in.

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis, ging ik ervan uit dat mijn ontsluiting werd gecontroleerd. ‘Nee hoor’, zei de verpleegkundige. ‘Dat moet jouw eigen verloskundige doen.’ Dat vond ik raar. Gelukkig kwam ze er later op terug en bood ze haar excuses aan.

Ik had op dat moment 1 centimeter ontsluiting. Nog niet veel, maar ik was in ieder geval blij dat er al iets was veranderd.

Lees ook: De 4 fases van een bevalling: van de eerste wee tot beschuit met muisjes

Kamer delen

Rond 22.00 uur kreeg ik de medicatie die me zou moeten helpen om te slapen, maar ik heb elk uur van de klok gezien. De pijn werd niet minder, ik heb alle weeën gevoeld.

Ik lag op een kamer met een meisje dat de volgende dag ingeleid zou worden. Het was wat ongemakkelijk om een kamer te delen, maar we kwamen er allebei voor één doel: nachtrust. Om die reden mocht mijn man niet bij me slapen, dat vond ik lastig.

Twijfel

‘s Nachts werd de pijn steeds erger. Rond 04.45 uur appte ik mijn man om hem te vertellen dat ik nog steeds niet goed sliep en veel buikpijn had. ‘Moet je niet aangeven dat je meer medicatie nodig hebt?’, stuurde hij terug.

Maar ik twijfelde of ik de verpleging moest bellen. Ik wilde het andere meisje niet wakker maken en bovendien zei de verpleegkundige dat ik op de knop moest drukken als ik moest plassen. Niet als ik pijn had.

Spugen in papieren zakjes

‘s Ochtends om 07.30 uur was mijn man bij me. Vlak daarna werd ik aangesloten op de CTG. Op het scherm was duidelijk te zien dat ik weeën had. Ik had zo veel pijn en nog steeds maar 1 centimeter ontsluiting.

Ik snapte er niks van en wilde naar huis, naar mijn eigen omgeving. Er werd mij yoghurt aangeboden voor het ontbijt, maar ik kreeg geen hap door mijn keel. Op een lege maag stapte ik met mijn man de auto in, terug naar huis.

We waren nog maar net onderweg toen ik supermisselijk werd. Op dat moment reden we toevallig langs een McDonald’s. Ik vroeg mijn man of hij daar papieren zakjes kon halen zodat ik erin kon spugen. De hele rit naar huis, die zo’n half uur duurde, heb ik overgegeven.

Lees ook: Waarom overgeven tijdens de bevalling eigenlijk een heel goed teken is

Paniek

Op mijn billen zitten in de auto lukte niet want ik had veel pijn daarbeneden. Ik raakte volledig in paniek.

Rond 09.00 uur waren we thuis. Eenmaal thuis ben ik onder de douche gestapt. Normaal gesproken ben ik gek op douchen, maar nu hield ik het nog geen minuut vol. Ik kon niet meer zitten of staan. Mijn man begeleidde me naar bed.

Persdrang

Een half uur later belden we de verloskundige. Inmiddels was ik een slijmprop verloren. Ook bloedde ik. De pijn en misselijkheid bleven daarnaast aanhouden. Dit is niet goed, dacht ik.

De verloskundige adviseerde me om de weeën te timen, dus dat hebben we netjes gedaan. Niet lang daarna kreeg ik persdrang. Aan alles voelde ik: mijn lichaam is hard aan het werk om de baby eruit te krijgen. De weeën voelden niet meer als de kramp van voorheen, maar meer als druk vanonder.

Mijn moeder, die al in de auto door mijn vriend was gebeld, arriveerde op hetzelfde moment. Meteen toen ze binnenkwam zag ze dat ik aan het bevallen was.

Volledige ontsluiting

Rond 11.30 uur was de verloskundige bij ons. Ze liep zonder spullen naar boven. Die Misha gaat niet zo hard, zal ze vast hebben gedacht.

Toen de verloskundige boven was, controleerde ze mijn ontsluiting. Ik had verwacht dat er nog niet veel gebeurd zou zijn, maar wat ze toen zei, vergeet ik nooit meer. ‘Nou Misha, je hebt volledige ontsluiting. Je gaat nu bevallen.’

Kraampakket

Maar ik wilde niet thuis bevallen, ik wilde naar het ziekenhuis. Ik was ook helemaal niet voorbereid op een thuisbevalling. De inhoud van mijn kraampakket lag verspreid door het huis. Dat moesten mijn man en moeder allemaal bij elkaar gaan zoeken.

Lees ook: Bevalling voorbereiden: waar moet je allemaal aan denken?

Lag ik hen daar met 10 centimeter ontsluiting aanwijzingen te geven. Ik kreeg op mijn kop van de verloskundige: ‘Focus jij je maar op de weeën.’

Mijn man was in alle paniek vergeten de kraamverzorgende te bellen, dus ik was extra blij dat mijn moeder er was. Ze heeft mij ondersteund, foto’s gemaakt en de rol van kraamverzorgende op zich genomen. Wat ben ik haar dankbaar.

Vliezen gebroken

Halima, de verloskundige die bij me was, was superlief. Zij heeft me tijdens de bevalling goed begeleid.

Omdat mijn vliezen nog intact waren, moest Halima mijn vliezen nog breken. Dat deed ze tijdens een wee, waardoor het geen pijn deed.

De verloskundige heeft samen met mij nog een oefenperswee gedaan en daarna kon het echte werk beginnen. Ik heb eerst twee keer op de baarkruk geperst, maar daarna ben ik toch weer op mijn zij in bed gaan liggen omdat het voelde alsof ik zou uitscheuren.

Opluchting

Na twintig minuten persen was onze kleine man er. Wat was ik blij dat de bevalling voorbij was!

Omdat Nox maar 2375 gram woog, moesten we na de bevalling naar het ziekenhuis. Daar hoefden we gelukkig maar één nachtje te blijven. Daarna mochten we als gezin van drie naar huis.’