Een buik vol met Shar uit Croos: ‘Ik werd wakker in een plas bloed, mijn vriend en ik dachten: dit was het dan’

‘Een paar weken geleden werd ik ’s nachts wakker in een plas bloed. Ik maakte mijn vriend wakker, we keken naar elkaar en dachten: dit was het dan. De verloskundige heeft naar het hartje geluisterd en verwees ons door naar het ziekenhuis. Daar zagen ze nog meer stolsels, en ze ontdekten dat mijn placenta aan de voorkant zit. Dat bloedverlies kan van alles zijn, waarschijnlijk een oud stolsel. Gelukkig hebben we daarna een goede echo gehad en zijn we gerustgesteld: ons kind is hartstikke gezond. Het is een drukke baby.

Het bloedverlies heeft vier weken geduurd, ik heb me intens veel zorgen gemaakt. Nu zijn de bloedingen gelukkig eindelijk gestopt, maar er zijn nog steeds zorgen. Ik heb het strenge advies gekregen om heel rustig aan te doen. Dat komt me ook goed uit, vaak wil ik ook alleen maar slapen. Ik voel mijn lichaam bijna groeien.

Eerdere miskraam

Twee jaar geleden hebben we een miskraam meegemaakt in week 5. Dat heeft me mentaal en lichamelijk best een klap gegeven. De vruchtzak wilde niet uit mijn lichaam, daar heb ik vijf maanden mee gelopen. Ik voelde me niet meer echt mens – vijf maanden moest ik een luier om vanwege het bloedverlies. Ik wilde en durfde niet meer zwanger te worden, ik zei tegen m’n vriend: aan mijn lijf even geen polonaise. Dat heeft anderhalf jaar geduurd.

Lees ook: Annemieks miskraamverhaal: ‘Zo raar om die pillen te slikken, alsof ik er zelf voor koos’

Plotseling zwanger

Al die tijd heb ik de pil doorgeslikt. Afgelopen februari voelde ik me mentaal oké genoeg om over een zwangerschap na te denken, vanaf september. Ik besloot een maand te stoppen met de pil, en ‘m vanaf dan met pauzes ertussen te slikken. Die maand ben ik één dag thuis geweest – en toen was het raak. Het was onverwachts, maar we vinden het fijn dat het zo gelopen is. We hebben niet in de agenda hoeven kijken. Ik ben een vruchtbare vrouw, blijkt wel.

Deze zwangerschap is totaal niet te vergelijken met mijn eerste twee – die verliepen perfect. Toen was ik 20 jaar, nu 34. Ik heb nu minder energie, ik denk dat dat ook een beetje meetelt. Omdat de placenta aan de voorkant ligt, moet ik misschien een keizersnede. Dat zou ik wel apart vinden, omdat mijn eerste bevallingen ook heel relaxt waren. Maar wat doe je eraan – ik ben allang blij dat al die technieken er zijn.

Lees ook: Wat is de beste leeftijd om zwanger te worden?

Broodje frikandel

Mijn drinken moet ijs- en ijskoud zijn. En soms denk ik om 23.00 uur ’s avonds: ik heb zin in een broodje frikandel. Dan gaat mijn vriend dat gewoon halen – hij vindt het allemaal heel grappig. Ook drink ik gigantisch veel melk, nu bijna een liter per dag. Toen m’n vriend laatst thuiskwam met de boodschappen, heb ik gelijk uit het pak staan drinken. Zo erg is het, ja.

Obsessed met papa

Het wordt een meisje, ik denk dat het heel mooi is voor ons gezin. Mijn dochter eiste een meisje, mijn zoon wilde graag een jongen. Mijn vriend is heel lief, ik gun hem echt een klein popje dat obsessed is met papa. Bij mijn zoon is alles ‘mama mama mama’. Maar nu met Robin denk ik: hier hoort een meid bij.

Mijn vriend heeft geen ouders meer, we willen onze baby graag vernoemen naar zijn moeder. We hebben al een naam bedacht en besproken met onze kids. Ik zou het niet eens zo erg vinden als ze zich verspreken – bij de eerste twee was de naam een soort staatsgeheim. Ik vind het ook wel mooi om al een beetje te praten over het kind met de naam, alsof het er al is.

Lees ook: Dilemma: ‘Zullen we de naam van de baby al delen voor de geboorte?’

Kleurenblind

We wonen vrij klein, dus we moeten gaan verbouwen. Gelukkig hoef ik niks zelf te doen, ik kan een beetje wijzen en meedenken over kleuren. We krijgen superveel, dat is zo bijzonder. Zelf wilde ik ineens een picknicktafel kopen, dat vond ik leuk voor de kinderen. Maar toen bedacht ik: dat kind kan twee jaar lang nog niet aan een picknicktafel zitten.

Het hoeft voor mij niet allemaal perfect, misschien omdat het de derde is. Voor mij hoeft het ook niet allemaal roze. Mijn vriend is kleurenblind, het is de grote vraag of hij überhaupt wel ziet wat hij doet en of het er normaal uit gaat zien als hij het kind aankleedt.

Niet streng, wel duidelijk

Ik hoef mijn kinderen nooit echt te corrigeren of met stemverheffing te praten. Mensen denken dat ik het tegenovergestelde ben, maar dat is niet zo. Bij ons kan overal over gepraat worden, met respect. Dat geschreeuw en gedreig vind ik maar niks.

Ik ben niet streng, maar wel duidelijk: nee is nee. Kom gewoon hier, ik ga niet uitleggen waarom ik dat wil. Als Rotterdammers kunnen we dat niet of zo, dat zit niet in ons. Als je kind je tegenspreekt, is het van: wie denk je dat je bent, kleine dwerg? Als ik iets zeg, gaan we dat doen. En dat heeft goed uitgepakt, het zijn hele chille kinderen. Ze hebben ook leuke familie en vrienden om zich heen, ik denk dat dat hen ook vormt.

Lees ook: It takes a village: moeten we opvoeden niet veel meer als gezamenlijke taak zien?

Liefde in het gezin

Veel mensen klagen over die slapeloze nachten en zo, maar ik wil het niet negatief benaderen. Ik heb er vooral veel zin in, ik vind het alleen maar leuk om vier keer per week naar de kinderboerderij te gaan. Ik kijk er ook naar uit hoe Robin straks als vader is. Hij heeft geen familie in Nederland, dus hij kan al z’n aandacht focussen op de baby.

Mijn zoon en dochter sliepen letterlijk hand in hand. Dan kan ik wel janken van geluk. Ik kan niet wachten om te zien wat voor liefde dit kind gaat brengen. Ik had het niet meer verwacht, maar dat ik dit nu weer mag ervaren, is het allermooiste.’