Een buik vol met Daisy May (Lentemeisje): ‘Het is nú al altijd een zooi dus ik houd m’n hart vast, haha’

‘De eerste anderhalf jaar van Soe vond ik best wennen en heftig. Ik wist niet of ik nog wel een kind wilde: misschien houden we het hierbij, dacht ik. Maar mijn vriend heeft altijd een groot gezin gewild. Toen we in rustiger vaarwater kwamen, voelde ik meer ruimte. Toen hebben we de keuze gemaakt om mijn spiraal te laten verwijderen.

Elke maand teleurgesteld

Vanaf dat moment was ik ook meteen 100 procent om en wilde ik heel graag zwanger worden. Maar het duurde best eventjes. Dat vond ik een lastige tijd: elke maand waren we weer teleurgesteld. Maar we mogen echt niet klagen, uiteindelijk heeft het acht maanden geduurd.

Minnetje of kruisje?

De teleurstelling elke maand maakte me wat negatiever, dus toen ik een paar dagen niet ongesteld werd, had ik geen hoge verwachtingen. Ik deed een zwangerschapstest in m’n eentje. Er stond een streepje, maar ik wist het even niet meer: moet het niet een minnetje of kruisje zijn? Of is de test kapot? Maar ik was écht zwanger. Emile en Soe waren in de speeltuin – binnen een uur heb ik het ze verteld. We konden het bijna niet geloven.

Het leek niet echt binnen te komen bij Soe, maar een tijdje later heeft ze het verklapt aan mensen. Toen wisten we: jij begrijpt het. Ze is heel lief en zorgzaam. Als ik misselijk ben, zit ze ineens aan mijn buik: ‘Baby!’

Lees ook: Een broertje of zusje op komst: tips om je kind hierop voor te bereiden

Jongetje

Ik dacht dat het weer een meisje zou zijn, maar het wordt een jongetje. Dat vind ik wel even wennen, voor m’n gevoel is het heel anders dan een meisje. Mijn vriend en ik lijken soms ook van verschillende planeten te komen. Maar elk kind is weer anders. Onze dochter heeft best veel temperament, ze is druk en energiek. Van jongetjes hoor je ook vaak dat ze druk zijn, maar ik hoop dat hij wat rustiger is – dat hij gewoon goed luistert en op z’n plek blijft zitten, haha.

Op straat gekotst

Ik voel me gelukkig goed. Bij mijn eerste zwangerschap heb ik echt minder kunnen werken tot 17 weken, omdat ik zo misselijk was. Nu heb ik één keer op straat gekotst, maar dat was het dan ook. Wel ben ik heel erg moe. Een peuter vraagt veel van je, ik heb het druk met werk en ons huis, en mijn vriend is ook druk. We zoeken naar een nieuwe manier om het allemaal te doen, maar het is fijn dat je er de tijd voor hebt.

Ik ben bezig om dingen uit handen te geven voor mijn onderneming, dat moest ik sowieso al doen om te kunnen groeien. Ik heb een virtual assistent en een editor waar ik vaker mee samenwerk. Het is wel schakelen, rusten is al niet mijn sterkste kant.

Lees ook: Waarom we ouderschap als werkervaring moeten zien: ‘Het moet anders’

Nu al een zooi

Ik houd m’n hart vast. Het gaat vast mooi en vet gezellig zijn, maar hoe gaan we het straks regelen? Het is nu al altijd een zooi, en aan het eind van de dag denken we vaak: shit, hebben we weer niet gezond gegeten. Straks krijgen we het nog drukker. Het zal allemaal wennen zijn. Maar andere gezinnen kunnen het ook. En het gaat zoals het gaat.

Huis voor één kind

Ons huis is gebouwd voor één kind. Maar we hebben creatief nagedacht en hebben een muurtje bijgebouwd. We hebben nu een kledingkamer die gaan we halveren, daar komen het babybedje en de commode te staan. Als de baby tegen de twee loopt, gaan onze twee kinderen misschien wel in onze kamer en gaan wij naar de kleinere kamer. Ik weet niet hoelang we hier kunnen wonen, time will tell.

In principe hoeven we niks te kopen, ik heb alles bewaard en krijg ook veel voor mijn werk. Ik heb onwijze nesteldrang, ik wil alles verven, opruimen en afmaken voor de baby er is. Het is een goede motivatie om de slaapkamer af te maken waar we al drie jaar mee bezig waren.

Goede bevalling

Mijn eerste bevalling was heel fijn. Ik ben in het ziekenhuis bevallen, maar het grootste gedeelte waren we thuis. Het lukte me om in mezelf te keren en te focussen op mijn ademhaling. Hopelijk mag het nu weer zo gaan. Ik zou het jammer vinden als ik een keizersnede moet, dat lijkt me heftiger en heeft een langere nasleep. Ik heb daarom ook vet veel respect voor vrouwen die dit hebben ondergaan.

Eerlijk en beleefd

Ik wil mijn kinderen goed leren communiceren, dat ze eerlijk en beleefd zijn. We doen ons best, maar dat hele opvoeden is ook lastig. Zeker nu in de peuterperiode voelt het soms alsof we maar wat doen. Ik vind dit een prachtige periode maar ik heb ook zin in de toekomst. Als ze wat ouder zijn kunnen we ze normen en waarden meegeven. En op korte termijn heb ik zin in de kraamperiode rond de kerstdagen, als Emile ook lekker thuis is.

Lees ook: Spitsuur: ‘Vaak komen er toch weer vissticks op de borden van de kinderen’

Eigen dromen

Ik ben wel een moeder die haar eigen dromen niet opgeeft. Tijdens het eerste jaar met Soe ben ik gestart met ondernemen. Ik wil andere vrouwen ook daarin aanmoedigen: je kan er voor je gezin en man zijn, en tegelijk je eigen leven leiden. Mijn beste vriendin Giulia doet dat ook als geen ander – ze is een lieve goede moeder maar werkt ook superhard. Het is mooi om daarnaast te staan.’