Een buik vol met Anita (@zuster_anita): ‘Ik ben supersnel buiten adem en loop een trap op alsof ik tien pakken shag heb gerookt’

‘Ik heb een zoon uit een eerder huwelijk. Die relatie is helaas na een jaar voorbijgegaan, maar we zijn heel goed uit elkaar gegaan en hebben een prima co-ouderschap. Ik was 24 jaar toen ik voor de eerste keer mama werd, best jong. Daarna was ik een tijdje single en dacht ik: een tweede kind zou heel leuk zijn.

De hamvraag

Twee jaar geleden leerde ik mijn huidige partner kennen. We hebben vanaf het begin gepraat over wat we willen: we zijn begin dertig, de kleine is nu 6, willen we allebei kinderen?

Dat was voor mij de hamvraag: als je dit niet wilt, dan weet ik niet of dit de relatie is voor mij, want ik wil graag een tweede kind. Hij heeft mijn zoon echt in zijn armen gesloten als bonuspapa. Al snel wisten we dat we samen ook een kind wilden.

We woonden nog apart toen we elkaar leerden kennen, maar hij is relatief snel bij mij komen wonen. Vorig jaar in de zomer zijn we verhuisd. Toen speelde de kinderwens al een rol. Waar het bij mijn zoon in één keer raak was, duurde het dit keer een aantal maanden.

Lees ook: Hoelang duurt zwanger worden?

Spanning voor echo’s

Bij de eerste zwangerschap ben je bleu in alles. Ook al ben ik verpleegkundige en weet ik wel het een en ander. Om me heen hebben een aantal vriendinnen helaas een miskraam gehad. Dat speelde allemaal mee: ik ben boven de 30, het is mijn tweede kind, het is een andere man en ik heb een stukje ADHD wat ik met me meezeul. Mijn hoofd draaide overuren.

Zeker tussen week 4 en week 7, voordat ik de eerste echo had, was ik benieuwd. Ik voelde nog niks. Ik leef nu nog steeds naar iedere echo toe, en ook een beetje naar week 24, zodat je weet: als hij nu ter wereld komt, is hij in ieder geval levensvatbaar. Ik zit nu op 16 weken.

Echofoto laten zien

Na de eerste echo hebben we het mijn zoon verteld, hij is bijna 7 jaar. Ik vind hem wijs genoeg om te begrijpen dat er iets in mama’s buik groeit. Ook omdat ik me vanaf week 5 ontzettend beroerd heb gevoeld en alleen maar op de bank lag. Mijn zoon ophalen van school was eigenlijk al een brug te ver. Toen hij thuiskwam van zijn vader, hebben we de echofoto laten zien.

‘Wat denk je dat dit is?’ ‘Onze kat’, zei hij, want we hebben een zwarte kat gehad en de echo is zwart-wit. ‘Nee, dat zit in mama’s buik.’ Je zag hem denken. ‘Er zit een baby in mama’s buik.’ Zijn eerste reactie was: ‘Is het een jongen?’ Daarna vroeg hij: ‘Hoe weet jij dit dan?’ ‘We zijn naar een speciale dokter geweest met een scan.’ ‘Oké, mag ik nu weer op mijn iPad?’

Lees ook: Zwangerschapsaankondiging: hoe vertel je dat je zwanger bent?

In de prullenbak

Nu is hij er dagelijks mee bezig: iedere avond een kusje op mijn buik en ertegen zeggen dat het een jongen moet worden, want hij wil heel graag een broertje. In het begin was het: ‘Je voelt je niet lekker want er zit een baby in je buik, punt.’ Nu zegt hij telkens: ‘Als ik een zusje krijg, dan gooi ik haar in de prullenbak.’

Mensen kijken me eropaan dat ik dat accepteer, maar in zijn beleving is een meisje niet leuk. Hij is een knul van bijna 7 en wil een jongen om mee te voetballen of volleyballen. Hij pakt ook wel eens de kinderwagen uit de babykamer, want ik heb alles van hem bewaard. ‘Als ik dan een broer heb, dan ga ik echt met hem racen door de straat.’

Vermoeidheid

Sinds een week of twee durf ik met zekerheid te zeggen dat ik me goed voel. Waar ik bij de eerste nergens last van had, is deze zwangerschap zo anders. Vanaf week 5 heb ik platgelegen en gespuugd. Ik kon geen luchtjes verdragen, at de raarste dingen op de meest random tijdstippen. Ze zeggen: ‘Je bent niet ziek, je bent zwanger.’ Dat begrijp ik, want ik heb zelf op de gynaecologieafdeling gewerkt met dames die hyperemesis gravidarum hadden.

Ik heb gelukkig niet in het ziekenhuis gelegen, maar ik kreeg wel meer begrip voor hoe zij zich gevoeld moeten hebben. Nu is het vooral nog vermoeidheid en een trap oplopen alsof ik tien pakken shag heb gerookt. Ik ben supersnel buiten adem, maar voor de rest mag ik niet klagen.

Lees ook: 9 maanden extreem misselijkheid: alles over hyperemesis gravidarum (HG)

Switchen van baan

Ik ben per 1 januari van baan gewisseld. Ik werkte bij de ambulancedienst toen ik net zwanger was. Ik had nog veel vakantiedagen staan die me hebben gered. De laatste paar weken moest ik in vijf weken nog zes diensten werken, maar ik heb me uiteindelijk ziek gemeld.

Dat gebeurde nadat ik in week 7 bij een patiënt kwam die in huis had gerookt. Voor niet-rokers stinkt zo’n huis al, maar als je zwanger bent en je moet praten als Brugman om zo’n patiënt mee te krijgen kon ik dat niet hebben.

Dat was het kantelpunt. In goed overleg heb ik het mijn teamleider verteld. Het was perfect getimed; aan het begin van dit jaar was ik 14 weken zwanger en voelde ik me weer vol energie om aan mijn nieuwe baan te beginnen.

Babynamen

We weten nog niet of het een jongen of meisje wordt, maar met de namen zijn we al druk bezig. We hebben een tijdje terug een film gekeken waarin een meisjesnaam voorkwam waar we allebei op slag verliefd op waren. Dus als het een meid wordt, weten we de naam. Voor een jongen zijn we nog aan het discussiëren.

Lees ook: Een babynaam kiezen met AI, hoe doe je dat?

Badbevalling is de droom

Mijn droom is weer een badbevalling. Ik kijk ernaar uit om te bevallen. De eerste weken duurden voor mijn gevoel superlang, ik ben nu bijna op de helft. Laat het kind er maar gewoon zijn, dan kan ik weer lekker aan mezelf gaan werken. Ik kijk er ook naar uit voor mijn partner.

Hij werkt bij een bso en is goed met kinderen, maar als het dadelijk zijn eigen kind is dan smelt ik. En natuurlijk mijn zoon die zijn broertje of zusje vasthoudt. Hij zei: ‘Als het een jongen wordt, ga ik helpen met verzorgen.’ Toen brak mijn hart. Laat het dan maar een knul zijn.’