‘Ik heb het ouderschap altijd als heavy ervaren. Een fulltime job, het huishouden en drie kinderen (inmiddels allemaal dertigers) putte me uit. Ik wilde me meten met mijn eigen moeder, die thuis alles op orde had omdat ze daarnaast niet werkte, en dat was eigenlijk niet te doen.
Thuis en op mijn werk in het speciaal onderwijs stond ik altijd aan. Ik ging maar door en was aan het overleven. Er was heel weinig rust.
Nog steeds onrustig
Op een gegeven moment had ik vermoedens dat twee van mijn eigen kinderen ADHD hadden. Dat kwam mede doordat ik er veel van weet door mijn werk. Toch had ik nooit gedacht dat ik het zelf misschien ook heb.
Dat veranderde twee maanden geleden. Ik merkte dat ook nu de kinderen het huis uit zijn, ik nog steeds onrustig was. Voor het eerst in jaren was er ruimte om mezelf vragen te stellen over waar dat vandaan kwam.
Lees ook: Deze 7 adviezen kunnen ouders met (een vermoeden van) ADHD of autisme helpen
Puzzelstukjes
Ik luisterde naar de podcast The Diary of a CEO van Steve Bartlett waarin de Amerikaanse psychiater Daniel Amen sprak over ADHD en alle puzzelstukjes vielen in elkaar. Ik heb geluk dat ik werk met psychologen, dus ik vertelde een collega over mijn vermoedens en vroeg haar wat zij dacht. Ze zei niet veel, maar gaf me het telefoonnummer van een psychiater.
Daarna ging het snel. Ik kreeg de diagnose en medicatie voorgeschreven. Ik herinner me nog dat ik dat voor het eerst nam en aan mijn echtgenoot vroeg: ‘Goh, is het in jouw hoofd altijd zo stil?’
Er volgde een rouwproces, omdat ik besefte dat mijn leven zo anders had kunnen zijn als ik het eerder had geweten. Niet dat mijn leven slecht is, maar ik heb heel erg geworsteld.
Drukte vanbinnen
Mensen denken vaak dat ADHD gepaard gaat met hyperactiviteit, maar dat doet het vaak niet bij vrouwen. Hoe beweeglijk jongens met de diagnose vaak zijn, bij meisjes en vrouwen zit die drukte vanbinnen. Je hoort ze niet, maar in onze hoofden is het nooit stil.
Ik kan van slag raken als iemand me mailt me morgen te willen spreken. Ik móét weten waarover dat gaat, anders kan ik niet slapen. Ik voel mensen en plekken feilloos aan, stem altijd af op mijn omgeving en ben een enorme peoplepleaser. Dat is enorm vermoeiend, helemaal als niemand ervan weet.
Lees ook: Symptomen van ADHD en ADD bij je kind: hoe herken je het?
Meer verbonden
Mijn hele leven heb ik mijn best gedaan om gewenst gedrag te vertonen. Nu pas heb ik het gevoel dat ik mezelf kan zijn. Eindelijk weet ik wie ik ben. Dat voelt zo goed dat ik het van de daken schreeuw. Mijn diagnose omarmen en uitspreken is als uit de kast komen. Het helpt mij, maar ook de mensen om me heen, waarmee ik me sindsdien veel meer verbonden voel.
Als ik het eerder had geweten, was ik milder geweest voor mezelf en mijn kinderen. Niet qua regels en eisen, maar ik zou zachter zijn in mijn oordeel over gedrag, omdat ik had geweten waar het vandaan komt.
Eindelijk rust
Opmerkingen over een woedeaanval, of een chaotische situatie, zou ik niet meer persoonlijk opvatten waardoor het minder zou kwetsen. Andersom had ik mijn kinderen in soortgelijke situaties willen zeggen: ‘Het is oké, er is niets mis met je, ook al gedraag je je misschien anders dan anderen’.
De diagnose helpt me om eindelijk rust te vinden in mezelf. Ik merk dat ik veel meer energie heb. Had ik het maar eerder geweten, dat had me juist in de jaren dat de kinderen klein waren enorm geholpen.’
We publiceren iedere zondag een nieuwe aflevering in deze rubriek, eerdere interviews lees je in ons dossier Had ik maar. Heb je ook een levensles over het ouderschap die je wilt delen met andere ouders? Mail oproep@oudersvannu.nl
