Danielles bevallingsverhaal: ‘Tussen de persweeën had ik amper tijd om op adem te komen’

‘Rond 00.30 uur ’s nachts werd ik wakker, ik was 39+3 weken zwanger. Het voelde gek, heb ik in mijn broek geplast? Twee uur later moest ik weer naar de wc, ik voelde weer dat ik vruchtwater was verloren. Volgens mij is het begonnen!

Ik mocht mijn ouders of een vriendin bellen zodra het was begonnen. Ik voelde het rommelen, maar zolang ik geen weeën had wilde ik het afwachten. Gelukkig kon ik nog wat slapen.

Telefoonstoring

’s Ochtends vroeg besloten we dat mijn vriendin Marieke die dag bij me thuis zou werken. Ondertussen was er een telefoonstoring: ik kon de verloskundige niet bereiken.

Na een paar keer proberen kreeg ik haar toch te pakken en kon ze langskomen. Ze bevestigde dat de bevalling was begonnen. ‘Als je straks regelmatige weeën hebt, bel me dan weer’, zei ze.

Lees ook: Wanneer moet je de verloskundige bellen? De 3 alarmsignalen die je niet mag negeren

Naar het ziekenhuis

Rond 09.00 uur was Marieke hier. Ik moest al aardig puffen en kreeg geen hap door m’n keel, de weeën kwamen al elke twee à drie minuten. De verloskundige was er weer om 10.30 uur, ik bleek op 3 centimeter te zitten. De weeën namen zo snel toe, dat de verloskundige besloot om al naar het ziekenhuis te gaan. Gelukkig kon ik terecht in Deventer.

Van tevoren keek ik erg op tegen de autorit, maar gelukkig ging het heel goed. Het TENS-apparaat was mijn lifesaver. Mijn andere vriendin Sanneke kwam rechtstreeks naar het ziekenhuis. Toen we daar binnenkwamen, dacht ik: om 17.00 uur zit ik met een Maxi-Cosi in de lift, dan gaan we vanavond sushi eten en feest vieren. Maar het liep anders.

Weeënstorm

Ik kwam in een flinke weeënstorm terecht. Ik zat op 6 centimeter, maar bleef daar anderhalf uur op hangen. Het was niet te doen, op een gegeven moment heb ik toch gevraagd om een ruggenprik – ook al wilde ik dat eerst niet. Dat was heel fijn, ik kan het iedereen aanraden. Ondertussen kreeg ik weeënopwekkers.

Er was één randje in mijn baarmoedermond dat niet goed verweekte. Ik moest daarvoor af en toe gaan verliggen of verzitten. Dat duurde lang, maar ik was relaxed: door de ruggenprik voelde ik niks. Aan het eind van de middag gingen mijn vriendinnen eten halen. Ik ging even anders liggen, en toen kwam er een drop in de hartslag van mijn dochter.

Is daar iemand?

Die hele middag was ik zo afwezig, dat ik niet wist waar de noodknop was. Omdat er niet meteen iemand op het gepiep af kwam, ben ik gaan roepen. ‘Is daar iemand?’ Uiteindelijk kwamen mijn vriendinnen terug, die hebben snel iemand gehaald.

Er werd rond 18.00 uur een zendertje op het hoofd van mijn dochter geplaatst, zodat ze haar beter konden monitoren. Ze stabiliseerde vrij snel, maar het moest niet lang meer duren voordat ze geboren werd. Ik kreeg uit voorzorg antibiotica, omdat ik verhoging had door de ruggenprik.

Lees ook: De voor- en nadelen van een ruggenprik bij de bevalling

Persen

Kort daarna mocht ik gaan persen. Ik lag in de ongemakkelijke rughouding met mijn benen in beugels, zodat ze mijn dochter goed in de gaten konden houden. Ik kwam weer in een weeënstorm: tussen de persweeën had ik amper tijd om op adem te komen. Ze hadden al gezegd dat ze haar misschien met een vacuümpomp zouden moeten halen.

Ik heb drie kwartier geperst, ondertussen fluctueerde haar hartslag. ‘Je moet er nú uit, miens’, zei ik – ik noemde haar altijd ‘mini’ en ‘miens’. Later hoorde ik dat ik ook ‘Ik wil nu naar huis!’ had geroepen.

Vast met de vacuümpomp

Uiteindelijk is ze met de vacuümpomp gehaald, maar ze bleef vastzitten. ‘Kijk, je dochter is geboren’, hoorde ik – dus ik kwam omhoog. Maar ze zat vast, en ik kon niks. De pijn die ik toen voelde kan ik niet omschrijven, maar het was zó heftig. Ik heb me achterover laten vallen en me overgegeven aan alle mensen die er waren. Ze gooiden mijn benen in de lucht en hebben haar zo weten te draaien dat ze eruit is gekomen.

Lees ook: Nadia’s bevallingsverhaal: ‘De hel was voorbij dachten we, maar eigenlijk begon die nu pas’

Toen Daé was geboren, werd ze op mijn borst gelegd. Ze huilde niet meteen, maar ik keek haar aan en voelde dat het goed zat. De navelstreng werd meteen doorgeknipt. Ik dacht: ‘Hee, die wilde ik laten uitkloppen’ – maar ik besefte dat dit niet kon en dat ze mee moest. Daarna vond ik dat prima, dan hoefde ik niet te bedenken wie de navelstreng zou moeten doorknippen.

Niet alleen

Marieke is met Daé mee geweest naar de kamer ernaast. Daar kreeg Daé zuurstof en is ze op gang geholpen. Ze is gelukkig geen seconde alleen geweest, dat vond ik heel belangrijk. Sanneke bleef bij mij.

Na tien minuten mocht ik Daé even knuffelen. Daarna moest ze mee naar neonatologie om verder ondersteund te worden. Op foto’s en filmpjes zag ik achteraf dat ik heel lief en alert tegen mijn dochter heb gepraat: ‘Wat een happening he, ons avontuur samen mag beginnen.’

Naar de ok

Ondertussen was het tijd voor mijn placenta, maar die kwam er ook niet vanzelf uit. Ik moest naar de ok om hem te laten verwijderen. Ik was helemaal high van de nieuwe ruggenprik en maakte grapjes. Halverwege de operatie besefte ik ineens: ik ben net mama geworden!

Anderhalf uur later was ik eindelijk bij mijn meisje. Ik mocht met haar knuffelen en voor het eerst echt samen met haar liggen. Ze keek me aan alsof ze meteen wist wie ik was. Sindsdien zijn we echt een team.

Arm om je heen

Het heeft wel een heftige nasleep gehad. Het was niet mijn eerste beslissing om het alleen te doen, maar ik had geen andere keuze. Met zo’n heftige bevalling mis je iemand die er voor jou en je kind is. Die een arm om je heen slaat en zegt: ‘Wat heb je het goed gedaan.’

Lees ook: Na een relatie van elf jaar wordt Brenda (31) verlaten tijdens haar zwangerschap

Lekker met de meiden

Ik kan mijn vriendinnen en ouders niet genoeg bedanken hoe ze er voor ons zijn geweest. Mijn ouders waren in het ziekenhuis vlak voordat ik naar de ok ging, en zijn daar de hele avond geweest. De eerste weken hebben mijn ouders en Marieke elke nacht bij me geslapen zodat ik kon herstellen.

Als ik zie hoeveel liefde Daé krijgt van de mensen om haar heen, maakt dat veel goed. En ze zat vanaf moment één in een girlsquad – ze is gelijk lekker met de meiden geweest.’