‘Voor mijn vriendin en ik kinderen kregen, had ik geen duidelijk beeld van hoe het vaderschap zou zijn. Ik ging er heel open in. Ik had vooraf wel bedacht dat ik een heel actieve rol wilde innemen en zoveel mogelijk aanwezig wilde zijn.
Ik had zelf een lastige band met mijn eigen vader vanwege zijn worsteling met het vaderschap, dus ik had me voorgenomen om het anders te doen.
Confrontatie met mezelf
Bij onze eerste vond ik de overgang naar het vaderschap heel geleidelijk gaan. Ik was mijn nieuwe rol nog aan het verkennen. Ik vroeg me in die tijd weleens af of ik iemand anders aan het worden was of dat ik juist meer mezelf werd door het vaderschap.
Zodra je kinderen krijgt, kom je jezelf enorm tegen. Je ontdekt dat je niet altijd datgene kunt geven wat je zou willen en het wordt heel duidelijk waar je kwaliteiten liggen. Die confrontatie met mezelf vond ik ingewikkeld. Ik realiseerde me ineens: oh, dus zo’n prikkelbare en licht ontvlambare ouder ben ik. Ben ik daar eigenlijk wel blij mee?
Lees ook: Ouderschap is een spiegel: waarom het gedrag van je kind meer over jou zegt dan je denkt
Angstaanvallen
Ik vond één kind al best pittig en heb lang getwijfeld of ik een tweede wilde. Mijn vriendin en ik stonden daarin lijnrecht tegenover elkaar, het was echt een oerstrijd. Ik voelde uit de grond van mijn hart dat ik dat niet aan zou kunnen, zij voelde aan alles dat er een tweede moest komen.
Ik had in die periode veel last van angstaanvallen. Er waren heel wat gesprekken nodig om helder te krijgen waar mijn angsten precies lagen en uiteindelijk besloten we toch voor een tweede te gaan.
Weer aan het werk
De eerste maanden na de geboorte van onze zoon verliepen eigenlijk heel soepel. We hebben de kraamhulp zelfs nog eerder naar huis gestuurd omdat het zo goed ging met z’n vieren.
Toen ik na twee maanden weer ging werken, kwam de omslag. We hadden nog steeds korte nachten en ik raakte steeds vermoeider. Door de zorg thuis zat ik al op de top van mijn kunnen, maar ik wilde ook weer alle tijd hebben voor mijn werk, vrienden en mezelf.
Lees ook: Geboorteverlof 2026 (partnerverlof) na de bevalling
Wilde haren
Door de stress van het freelancebestaan, ik ben freelance copywriter, en de oververmoeidheid, verlangde ik steeds vaker terug naar mijn oude leven. Ik wilde mijn wilde haren nog niet helemaal verliezen, maar als je mentaal minder lekker in je vel zit is het lastig om dat allemaal te combineren. Langzaam werd mijn angst bevestigd: ik kon dit niet.
Dat gevoel heb ik lang genegeerd. Ik heb mijn hele leven geworsteld met mijn mentale gezondheid, dus ik had het gevoel dat dit erbij hoorde. De lijn tussen gezond en problematisch gedrag is soms dun. Ik vluchtte steeds meer in mijn werk, ging vaak uit eten of met vrienden wijn drinken tot 05.00 uur op een doordeweekse dag.
Tot ik op een gegeven moment dacht: wat ben ik aan het doen? Dat ik uiteindelijk precies de dingen deed die hoorde bij het clichébeeld van een afwezige, vluchtende vader was heel pijnlijk om toe te moeten geven.
Niet geschikt
Ik leg de lat altijd vrij hoog voor mezelf. Ik wilde het allemaal goed doen en mijn rol als vader pakken, maar tegelijkertijd had ik geen idee wat ik aan het doen was. Ik voelde me steeds tekortschieten. We zijn als maatschappij aan het emanciperen en bezig om zorgtaken beter te verdelen, maar ik had niet het gevoel dat ik op hetzelfde niveau kon zorgen als mijn vriendin.
Veel dingen gingen aan mij voorbij of vond ik lastig. Dat heb ik nog steeds, al gaat het gelukkig veel beter. Het vaderschap is zoiets fundamenteels, je draagt de zorg voor een ander mens. Het gevoel daarin te falen is heel moeilijk. Ik dacht: als ik dit niet kan, ben ik als mens ook niet geschikt.
Hormoonschommelingen
Toen ik steeds meer klachten kreeg, ging ik naar de huisarts. Daar werd de link met de geboorte van onze zoon niet gelegd. Ook de eerste psycholoog met wie ik sprak, legde de link niet. Achteraf is het eigenlijk heel gek dat ik niet één vraag over mijn vaderschap heb gekregen. Als er meer bekend was geweest over postnatale depressie bij mannen, was er misschien sneller duidelijkheid en een behandelplan geweest.
Op mijn 17e ben ik ook depressief geweest, dat was – net als de transitie naar het vaderschap – een overgangsfase met veel hormoonschommelingen. Je voelt paniek en wanhoop in zo’n periode en zoekt naar een verklaring. Het geeft zoveel rust als je weet waar je klachten vandaan komen. Het gaat niet om een label of diagnose, maar om herkenning. Het is een biochemisch proces dat bij ongeveer 10 procent van de mannen voorkomt. Als je het herkent, geeft dat handelingsperspectief.
Lees ook: Somber, prikkelbaar en géén roze wolk: waarom een postnatale depressie bij mannen nog onbekend is
Kwetsbaar ecosysteem
Dat is ook de reden dat ik besloot mijn verhaal te delen op sociale media. Daar kreeg ik zoveel reacties op van mannen die zich herkenden in mijn verhaal, maar het moeilijk vonden zich uit te spreken. Van een man wordt vaak verwacht dat hij gewoon doorgaat. Problemen los je zelf op en je moet vooral geen zorg weghalen bij de moeder.
Dat laatste vind ik uiteraard ook, al geloof ik dat goede zorg voor de vader daar niets aan af hoeft te doen. We zijn als maatschappij continu bezig om ‘het gezin’ te herzien en de meest optimale omstandigheden te creëren. Daarbij moeten we ook naar de vader kijken. Je kunt als gezin zeker in de eerste periode een heel kwetsbaar ecosysteem zijn. Als er problemen worden gemist, kan daar op de lange termijn – zowel in de relatie van de ouders als bij de kinderen – veel schade door ontstaan.
Je plek als vader vinden
Het heeft mij geïnspireerd om een boek te gaan schrijven over vaderschap en mentale gezondheid. In mijn boek beschrijf ik hoe ik het vader worden en de worsteling ervaar en hoe de vaderrol zich door de jaren heen heeft ontwikkeld in de maatschappij.
Dat begint al met de verschillende definities: ben je slechts een ‘verwekker’ of een ‘mannelijke leider van een gemeenschap’? Ergens op dat spectrum moet je jouw plek zien te vinden. Een mooie en uitdagende opgave.’
