'Mijn partner en ik zijn al 25 jaar samen. Als ik 34 jaar ben, besluiten we dat we een kind willen. We plannen niets, we laten het op zijn beloop. Maar na een jaar ben ik nog niet zwanger. Op internet lees ik ervaringen van anderen en begrijp daaruit dat het best even kan duren.
Toch begint er iets te knagen. Anderhalf jaar later is er nog steeds niets gebeurd. We melden ons bij de huisarts en worden doorgestuurd naar het ziekenhuis. We worden allebei onderzocht. Bij mij vinden ze niets, bij mijn partner is het beeld onduidelijk. We moeten over een halfjaar terugkomen.
Lees ook: Hoelang duurt zwanger worden? Dit zijn de statistieken
Icsi-behandeling
Ook het tweede onderzoek geeft geen duidelijkheid. We worden doorverwezen naar een specialistisch ziekenhuis, en komen op de wachtlijst voor een icsi-behandeling. Ik ben een positief mens, en denk: we gaan het wel zien. En dan breekt covid uit. Alles ligt stil, twee lange jaren. Als we na flink wat onderzoeken eindelijk mogen starten, ben ik 39 jaar. Toch blijf ik positief. Ik richt me op wat er wél is, op wat er mogelijk is.
Ik krijg medicatie, en vind de eerste keer spuiten spannend. Ik kijk filmpjes om zeker te weten dat ik het goed doe en zet talloze alarmen op mijn telefoon om scherp te hebben welke medicatie ik op welk tijdstip moet gebruiken. Ik wil niets verkeerd doen.
Het is stressvol: ik voel me bijna een wetenschapper die medicijnen staat te mengen, maar het is ook hoopvol. De arts vertelt dat ik veel eicellen heb, meer dan verwacht voor mijn leeftijd. Positief nieuws! De eerste ronde levert zeven embryo's op, waarvan er vijf goed zijn. De eerste terugplaatsing mislukt, maar ik weet dat dat kan gebeuren. Dus ik houd moed.
Zwanger!
Bij de tweede terugplaatsing is het raak. Ik kan het bijna niet geloven. Ik ben zwanger! Ik ben voorzichtig blij, want ik weet dat het mis kan gaan. Tijdens de vitaliteitsecho blijkt de vruchtzak voor de embryo te liggen. Het zicht is slecht, dus we komen een week later terug. Op de echo is er geen hartactie te zien. Ik weet dat het kan gebeuren, maar mijn hart ligt in duizend stukken.
Ik wacht tot mijn lichaam het vruchtje zelf afstoot. Ik werk vanuit huis, en denk dat het wel mee zal vallen. Maar het wordt heftig. Ik verlies veel bloed, krijg weeën en val flauw. In het ziekenhuis moet ik me melden bij de afdeling verloskunde. Daar zit ik, tussen de zwangere vrouwen, terwijl ik een miskraam heb. Het vruchtje blijkt vast te zitten en wordt verwijderd met een tangetje. De artsen doen wat ze moeten doen, correct en zakelijk, maar ik voel me leeg. Zo leeg.
Lees ook: Miskraam verwerken: dit kan helpen
Huilen in de Albert Heijn
Ik probeer mezelf bij elkaar te rapen. We hebben nog drie embryo's over, dus ik blijf hopen. Ik geef mijn lijf twee maanden de tijd om te herstellen en begin dan opnieuw. Maar alle drie de pogingen mislukken. Elke keer dat ik bloed verlies, voel ik een stukje hoop wegglippen. Ik bloed, en haal maandverband in de supermarkt. Het maandverband staat precies naast de babyvoeding. Sta ik daar, in de Albert Heijn, te huilen.
Ik besluit een pauze te nemen en een lange vakantie te nemen naar mijn ouders op Bonaire. De hormonen hebben mijn lijf veranderd, ik ben aangekomen en wil weer wat van mezelf terugvinden. Ik wil mijn lichaam sterker maken, om mijn kansen te vergroten. Dan start ronde twee: ik heb zelfs nog meer eicellen en er komen acht embryo's uit, waarvan er drie goed zijn. De arts zegt dat het aantal bijzonder is, op mijn leeftijd. Dat geeft me hoop. Maar ook nu blijft er niets zitten.
Jennifer Aniston
Ik voel me verdrietig, maar het leven gaat ook gewoon door. Het kan zijn dat het er voor ons niet in zit. Misschien word ik nooit moeder. Dan denk ik aan Jennifer Aniston. Als het haar niet is gelukt, met de beste artsen om haar heen, dan kan het bij mij ook zo zijn. Dat idee doet pijn, maar ik probeer te blijven zien wat ik wél heb. Mijn partner. Mijn familie. Mijn leven. Dat houdt me overeind.
Lees ook: Waarom word ik niet zwanger? Mogelijke oorzaken op een rij
Nu staat ronde drie voor de deur. De laatste. Ik ben 42 jaar en al acht jaar bezig met mijn kinderwens. Ik wil niet eeuwig doorgaan, dat voelt niet goed meer. Vorige week kreeg ik de medicatie binnen. Deze maand hoop ik vitale embryo's te hebben en dan ook de eerste terugplaatsing te krijgen. De komende tijd zal uitwijzen of ik moeder mag worden. We gaan het zien.'
