Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Sannes bevallingsverhaal: 'Twee keer persen, daar is ze. Eindelijk'

Bevallen met koorts, het klinkt verre van ideaal. Maar Sanne (30) kan met haar 40+1 weken maar aan een ding denken: de baby komt. Eindelijk!

Advertentie

Geen dweil nodig

‘Yves? Kom eens kijken! Terwijl zijn voetstappen dichterbij komen, staar ik naar het troebele water in de wc-pot van de badkamer. Is dit wat ik denk dat het is? We googelen wat en besluiten de verloskundige te bellen. Zij weet het meteen zeker: dat is vruchtwater. Mijn vliezen zijn gebroken! In de wc zelfs. We hoefden niet eens te dweilen.

“Ga maar rustig slapen,” zegt de verloskundige, “als er iets is, dan bel je me.” Maar de spanning en adrenaline gieren door mijn lijf. Dit is het moment waarvan we hebben gedroomd. Zwanger worden ging bij ons niet vanzelf, we hadden een beetje hulp nodig.

Is het echt waar?

De dag voordat mijn eileiders doorgespoten zouden worden in het ziekenhuis, deed ik voor de zekerheid een zwangerschapstest. De uitslag was onwerkelijk. Ik kon alleen maar staren. Snapte er niks van. Was ik echt zwanger? Volgens het ziekenhuis was de kans op succes die maand nihil. Yves is zelfs nog naar de supermarkt gereden om nieuwe tests te kopen, maar ze hadden allemaal dezelfde uitslag.

Lees ook: Bevallingsverhaal: ‘Nog één keer persen. Het voelt warm. Daar komt hij!’

Centimetertje erbij

Ik doe geen oog meer dicht. Yves woelt naast mij in bed. Pittig om nu al een nacht over te slaan, we zijn nog niet eens echt begonnen. Rond 2:30 uur komt de verloskundige langs voor een controle. 2 centimeter ontsluiting. Verder is het afwachten. Weeën opvangen. De verloskundige komt de uren daarna een aantal keren terug. Telkens een centimetertje ontsluiting erbij. Het ziekenhuis blijkt inmiddels al aardig vol te lopen. Wat zullen we doen? Alvast gaan?

Advertentie

Alvast oefenen

De koffer met spullen staat klaar. Met het eerste pakje, natuurlijk. Als het aan mij lag, had ik haar hele kledingkast ingepakt. Ik pak het kettinkje met haar naam erop. Cadeautje voor mijzelf. Zolang we weten dat het een meisje is, heet ze voor ons al Ninthe.

We rijden achter de verloskundige aan. De maxicosi staat al achterin, waardoor ik met mijn knieën in mijn nek zit. Mét weeën. Yves rijdt heel rustig, maar eh, zijn we er al bijna? In het ziekenhuis starten we in een verloskamer. Onze bevalkamer is nog bezet, gelukkig heeft de kamer een gewoon bad. Dus hup kleren uit, lekker het warme water in. Alvast oefenen voor in het echte bevalbad straks.

Forever now van Michael Bublé klinkt uit de radio. Het is ons liedje voor Ninthe. We zingen allebei mee. Ik in het bad. Yves ernaast. Best wel relaxed zo. Als je de weeën wegdenkt, is het net alsof de bevalling nog niet begonnen is.

Bevallingsverhaal

Advertentie

Ineens medisch

“Jullie kunnen naar de andere kamer!” wordt er al snel gezegd. Eh, oké. Maar hoe kom ik in hemelsnaam uit dit bad? Yves pakt mij stevig beet. “Ik takel je er wel uit hoor,” lacht hij.

In de nieuwe kamer verandert alles. Ik blijk koorts te hebben en er is infectiegevaar, omdat de vliezen al lang gebroken zijn. Dat wordt dus geen badbevalling. Als je me dit van tevoren had verteld, had ik dikke stress gehad. Maar nu: geen bad? Ook prima.

Door mijn koorts wordt het direct een medische bevalling. De gynaecoloog, de verloskundige, een verpleegkundige: de kamer staat meteen vol. Ik krijg een infuus met antibiotica en moet aan de CTG. Zoveel slangetjes ineens. Waar laat je die dingen?

Doorzetten

‘Je weeën moeten wel sterker worden, anders krijg je weeënopwekkers,” zegt de verloskundige. Haar woorden galmen na. Meteen een dikke wee. Het is een serieuze. De verloskundige kijkt, zegt met een glimlach: “Had ik dat maar eerder gezegd.”

Lees ook: Waaraan kun je denken ter voorbereiding op de bevalling?

Kin op je borst

Oh jeetje, wat gaat het nu ineens snel. Die weeën zijn niet meer te houden. Ik moet persen. Benen omhoog. Mijn voeten tegen de buik van de verloskundige. Dadelijk breek ik haar ribben nog. U2 klinkt uit de radio. “Zet je kin maar op je borst,” zegt ze. “Ben je er klaar voor?”

Persen! Het is alsof mijn onderkant in brand staat. Nog één keer. Daar is ze al! Yves pakt haar aan en legt haar meteen op mijn borst. Ze kijkt me met grote ogen aan. Tranen lopen over mijn wangen. Yves huilt ook. Onze grote wens. Ninthe is er.’

Naam: Ninthe • Lengte: 51 cm • Gewicht: 3135 gram

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Janou Zoet, Fotografie: Mirjam Cremer

Artikelen van Ouders van Nu ontvangen in je mailbox? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.