De nannyparty is een feest dat je nanny organiseert voor alle andere nanny’s en kinderen en doorgaans in een park gevierd wordt. Ik wist dat ze bestonden, maar toen onze nanny Catherine me vroeg een uitnodiging te maken voor Moses’ tweede verjaardag, voelde het alsof er ineens nóg een feestje bij kwam.
We hadden al een feest gepland voor vrienden en familie, en twee verjaardagen voor een peuter leek me overdreven. Toch gunde ik het Catherine: ze is zo betrokken bij Moses dat het voor haar bijzonder was om hem samen met haar vriendinnen te vieren.
De uitnodiging die verdween
Braaf had ik vier weken van tevoren een uitnodiging in Canva ontworpen, zodat de andere ouders genoeg tijd hadden om een cadeautje te kopen. Catherine kon die uitnodiging delen in de nanny-app. Alleen raakte ze hem kwijt op haar telefoon en werd de officiële uitnodiging pas een week voor het feest verstuurd.
Prima, dacht ik, tot er een berichtje binnenkwam van Monica – een andere nanny die soms ’s avonds op Moses past. Ze was dolblij met de uitnodiging, maar vroeg of ik voor alle nanny’s eten van KFC wilde regelen. Ehm, oké? Ik vroeg Catherine of dit echt de bedoeling was.
Gelukkig vond zij het ook overdreven. ‘Ze proberen het gewoon’, zei ze. ‘Omdat jij een Nederlandse moeder bent, denken ze dat je dat regelt.’ Ik besloot het niet te doen. Als Moses nog een feestje kreeg, dan met hapjes uit mijn eigen keuken, ook al ben ik niet zo’n bakmoeder.
Lees ook: Kinderfeestje organiseren: de complete planning
Nachtelijk bakfestijn
Omdat het feestje op vrijdag viel, stond ik donderdagavond met mijn moeder in de keuken. Gelukkig had ik hulp bij het organiseren van dit onverwachte extra feest: zij kwam binnen met tassen vol ingrediënten voor bananenbrood, cupcakes, fruitspiesjes en minipizza’s. Terwijl zij de recepten voorlas, stond ik te zwoegen met bananen en bakvormpjes. Om 22.00 uur plofte ik uitgeput op de bank. Bakken is niet mijn favoriete bezigheid, maar je doet wat je moet doen voor je kind én je nanny.
De volgende ochtend liet ik trots mijn creaties zien. Catherine keek ernaar en zei: ‘Dit is toch nooit genoeg?’ Ik was verbijsterd. Ze had me niet verteld hoeveel kinderen er zouden komen. Met zweet op mijn bovenlip holde ik naar de supermarkt voor nog meer bananen en bakte een extra lading cakejes.
Lees ook: Inspiratie voor een low budget kinderfeestje thuis
Het feest in het park
Om 14.00 uur zaten we in het park met een tafel vol lekkers en gezonde snacks. Mijn moeder had een koelbox met wijn voor ons meegenomen, want ik had geen idee hoe dit verder moest verlopen. Ik was immers nog nooit bij een nannyparty geweest.
Uiteindelijk kwamen alle kinderen en hun nanny’s opdagen en kreeg Moses een berg cadeautjes. Nu blijft de vraag: wat koop je voor een kind dat je niet kent? Ik heb zelf ook een paar keer voor dat dilemma gestaan. Dan kreeg ik van Catherine een uitnodiging doorgestuurd voor een nannyfeestje van Lily of Hank. Op de uitnodiging staat wel de leeftijd, maar wat koop je voor een meisje van 3? De eerste keer liep ik naar de eerste de beste kledingwinkel en kocht een legging met eenhoorntjes.
Ik kon zien dat deze moeders dit vaker hadden gedaan, want Moses kreeg allemaal leuke educatieve spelletjes en boekjes. Met een grote tas vol cadeaus gingen we die middag naar huis.
Lees ook: Lauren gaf een kinderfeestje: ‘Vijftien kleuters in huis was misschien wat veel’
Een sociale structuur
Het nannyfeestje was een groot succes. Catherine was zelf een beetje overdonderd en wist niet goed hoe ze het moest aanpakken, maar er werd gezongen, gesnoept van de fruitspiesjes en cupcakes, Moses mocht kaarsjes uitblazen en de kinderen speelden urenlang in het park.
Er kwamen ook andere moeders. Sommigen stelden zich netjes voor en met hen heb ik gezellig gekletst. Ik ontdekte dat Moses een paar vaste speelvriendjes heeft die ik nog niet kende. Met hun moeders heb ik telefoonnummers uitgewisseld zodat we binnenkort een playdate kunnen organiseren. Andere moeders kwamen langs, aten wat van de snacks, maar zeiden verder niets.
Eenmalig
Na afloop hadden Catherine en ik nog even de tijd om na te praten. Ik kwam tot het inzicht dat zo’n nannyparty laat zien hoe groot de rol van nanny’s is in de sociale wereld van je kind. Het laat zien dat opvoeden niet alleen iets van ouders is, maar ook van de mensen die dagelijks met je kind optrekken. Ze vieren mee, ze zijn trots en ze brengen hun eigen vriendinnen mee. Voor mij betekende het twee dagen feest.
Het was intensief, leerzaam en soms ook chaotisch. Maar Moses genoot zichtbaar van alle aandacht en cadeautjes. Catherine en ik kwamen tot de conclusie dat dit eenmalig was. Volgend jaar, als Moses 3 jaar wordt, doen we gewoon één feestje thuis met familie en vrienden. Al vermoed ik dat Moses stiekem wel weer twee feestjes zou willen.
