‘We wonen in Quito, Ecuador, waar ik mijn eigen touroperator heb opgezet. We hebben ook nog een huisje in Zutphen waar we regelmatig zijn. Voor mijn bevallingen ben ik altijd terug naar Nederland gegaan. In Ecuador bevalt 90 procent van de vrouwen met een keizersnee, dat wilde ik niet. En ik vind het een fijn idee als ik ook mijn kraamzorg gewoon in Nederland kan krijgen.
Eerste twee keer ingeleid
Bij mijn eerste bevalling was ik zes weken van tevoren in Nederland, maar de baby kwam pas bij 41+6 weken. Het was een helse bevalling van meer dan dertig uur, José Miguel woog bijna 5 kilo.
De tweede bevalling ging al een stuk beter. Bij 38 weken wilde ik graag weten of deze baby ook zo groot was – anders wilde ik echt niet zo laat pas bevallen. Sophie was inderdaad ook zo groot, dus we zijn met 38 weken al begonnen met strippen. Uiteindelijk is ze geboren met 39+5 weken.
Lees ook: Gaat een tweede bevalling sneller dan de eerste?
Alleen naar Nederland
Dus bij de derde dacht ik: die baby komt echt niet spontaan, ik zing het zo lang mogelijk uit hier in Quito. Mijn oudste twee zitten hier op school, en als ik naar Nederland zou gaan moest ik mijn man en hen een tijd lang achterlaten.
Ik heb tot het laatste moment gewacht om te vliegen. Gelukkig ging de vlucht prima en was de KLM-crew heel aardig tijdens de reis. Ik vond het heerlijk om alleen te vliegen. Een beetje bijkomen van moeder en zwanger zijn, en tegelijk werken.
Slaapdronken
Mijn man en kinderen kwamen op zaterdagmiddag 13 december aan op Schiphol, ik was toen 39+5 weken. Ik voelde me prima, dus ik kon ze zelf ophalen. Ze hadden een nachtvlucht vanuit Ecuador, dus mijn man had totaal niet goed geslapen.
En toen braken die avond om 23.00 uur mijn vliezen opeens. De kinderen waren helemaal hyper, mijn man was slaapdronken. Hij dacht: wat is dit allemaal? Ik wist het ook niet, want ik had nog nooit een spontane bevalling gehad.
Om middernacht kwam de verloskundige. Die zei dat het allemaal nog wel meeviel, ik had 1 centimeter ontsluiting. Ik wilde toch graag al naar het ziekenhuis. In het Gelre ziekenhuis in Zutphen is de verloskundeafdeling gesloten – te gek voor woorden, want het is een grote gemeente. Voor een bevalling moet je naar Deventer, Doetinchem of Apeldoorn, allemaal minimaal een halfuur rijden.
Lees ook: Lisettes bevallingsverhaal: ‘Ik werd weggestuurd uit het ziekenhuis, er was geen plek’
Nog niet welkom
Ik wilde dus graag alles in gang zetten, ook omdat het mijn derde kind was en het dus snel kon gaan. De verloskundige vond dat niet nodig, omdat het nog lang kon duren en ik nog niet medisch was. Ik heb echt moeten pushen voordat ze het ziekenhuis wilde bellen.
Ook daar, in Deventer, zeiden ze dat ik nog niet mocht komen omdat ik te weinig ontsluiting had. ‘Dan gaan we naar Doetinchem’, zei mijn verloskundige tegen hen – en toen mochten we uiteindelijk tóch komen. Mijn vader kwam om op de kinderen te passen, en mijn man en ik zijn in de auto gestapt. Onderweg voelde ik dat er iets aan het gebeuren was.
Man in ziekenhuisbed
Rond 02.00 uur waren we in het ziekenhuis. De verpleegkundige zei wel dat ik een beetje moest opschieten met de ontsluiting, anders zouden we weer naar huis worden gestuurd.
Mijn man was kapot, dus hij ging in het ziekenhuisbed liggen. Ik ging maar wat rek- en strekoefeningen doen om de bevalling op gang te helpen. Ik vroeg om een yogabal, maar die hadden ze niet.
Achter in de rij
In mijn bevallingsplan had ik aangegeven dat ik weer een morfinepomp zou willen. Om 04.00 uur begon het heel heftig te worden, het werd echt wel tijd om die te gaan gebruiken. Dat mocht, maar toen moest de hele monitor nog worden aangesloten.
Lees ook: Pijnbestrijding bij de bevalling: welke vormen zijn er?
De monitor aansluiten deed zo’n pijn, dat ik het niet meer trok. Rond 04.30 uur zei ik: ‘Geef me nu die pomp!’. Maar, zo zeiden ze, het was hartstikke druk in het ziekenhuis. En omdat ik niet medisch was, stond ik achter in de rij.
Eén perswee
De verloskundige stelde voor om te gaan kijken – en ik bleek al volledige ontsluiting te hebben. De monitor kon eraf en ik mocht persen. In één grote perswee is Sarah geboren, rond 04.45 uur. Dus er kwam ineens een snel einde aan de bevalling. Om 07.00 uur reden we alweer naar huis.
Nog meer stress
Het was mijn derde bevalling, dus ik voelde dat het snel ging gebeuren. Daarom stond ik sterk in mijn schoenen en kon ik extra druk zetten om toch naar het ziekenhuis te gaan. Maar ik vind het niet oké dat een verloskundeafdeling wordt gesloten, en je dan niet zomaar ergens anders terechtkunt. Wil je een bevallende vrouw nog meer stress geven?
Mijn verloskundige vertelde dat sinds de sluiting van de afdeling verloskunde bij het Gelre in Zutphen, meer vrouwen kiezen voor een ziekenhuisbevalling omdat een thuisbevalling nu meer risico met zich meebrengt in verband met de lange reisafstand.
Geluk
Gelukkig heeft het bij ons goed uitgepakt. Op zondagochtend reden we naar huis met een prachtige baby op de achterbank. Wat een geluk: als mijn man een vlucht later had gepakt, was hij er niet bij geweest. Misschien moet ik toch maar in God gaan geloven.’
