Jills bevallingsverhaal: ‘Het mocht niet van de verloskundige, maar ik ging tóch persen’

‘Bij mijn eerste zwangerschap dachten ze dat ik zwangerschapscholestase had. Dat was uiteindelijk niet zo, maar zo kwamen ze er wel achter dat ik vruchtwatertekort had. Daarom werd ik ingeleid met 39+1 weken. Eerst kreeg ik een ballonnetje, later medicatie.

Weeënstorm

Uiteindelijk duurde het na de inleiding vier dagen voordat er iets gebeurde. Omdat ik op den duur pillen kreeg, moest ik in het ziekenhuis blijven slapen. In die nacht moest ik niezen – en toen braken mijn vliezen. Daarna kreeg ik vrij snel een heel heftige weeënstorm.

Drie uur heb ik pijnlijke weeën opgevangen, maar ik zat daarna nog steeds maar op 3 centimeter. Ik kreeg toen een ruggenprik, waardoor ik kon slapen. De volgende ochtend kwamen ze om mijn ontsluiting te checken: ik was niks opgeschoten.

Lees ook: Weeënstorm, wat is het en hoe ga je ermee om?

Persen zonder weeën

Om 8.00 uur werden de weeënopwekkers opgehoogd, om 10.00 uur zat ik nog steeds maar op 4 centimeter. Ze verhoogden de weeënopwekkers opnieuw – en toen zat ik om 12.00 uur op 10 centimeter.

Ik mocht persen, maar door de ruggenprik voelde ik niks. Ik was een beetje bang om te persen zonder wee, maar we spraken af dat de verloskundige aan zou geven wanneer ik mocht persen. Dat ging goed.

Baby zit klem

Na drie keer persen stond het hoofdje. De wee erna zou ze geboren moeten worden, maar ze kwam niet verder. De baby bleek vast te zitten, maar dat zeiden ze niet. Na nog een keer persen deden ze de McRoberts-manoeuvre. Dan worden je benen naar voren gestrekt, en daarna helemaal teruggeduwd, zodat de baby meer ruimte heeft. Toen floepte Milou eruit.

Toen Milou op mijn borst lag, zag ik dat ze kleurloos was en daarna blauw aanliep. De verloskundige zei: ‘Papa, je moet nú de navelstreng doorknippen!’ Zodra dat gebeurd was, pakten ze haar direct weg. Ik hoorde haar zachtjes wat kreunen, maar ik kreeg er verder weinig van mee – ik zat nog in de adrenaline. Mijn man begon te huilen, hij was erg bezorgd.

Lees ook: Nadia’s bevallingsverhaal: ‘De hel was voorbij dachten we, maar eigenlijk begon die nu pas’

Beademd

In een hoekje van de kamer werd Milou beademd. Ik kon niet goed zien wat er gebeurde, want er stond een verloskundige voor. Mijn man kon het wel zien, hij dacht: ik raak haar kwijt. Ze had een apgarscore van 3, maar gelukkig ging het al snel de goede kant op. De navelstreng zat twee keer om haar nek, wat waarschijnlijk de oorzaak is geweest van het klemzitten en de lage apgarscore.

Ik denk dat ik er niets aan heb overgehouden, omdat ik geen pijn heb gevoeld door de ruggenprik. Voor mij was de weeënstorm het heftigst, en ik voelde me opgelucht toen de kleine eruit was. Milou heeft er wel wat van meegekregen: ze was een enorme huilbaby.

Tweede keer ingeleid

Toen ik een jaar later weer zwanger was, besloten ze me opnieuw in te leiden. Milou was met 53 centimeter een grote baby, terwijl ik zelf maar 1,55 meter ben. De tweede baby zou wellicht ook groot zijn, dus werd ik met 38+1 weken ingeleid.

Lees ook: Inleiden van de bevalling, dit kun je verwachten

Dat duurde uiteindelijk acht dagen. Op dag zes kreeg ik een extra grote ballon en medicatie, en op dag zeven weer medicatie. Ik moest een nacht blijven, en die ochtend daarop braken ze mijn vliezen. Twee uur daarna deed mijn lichaam nog steeds niets, dus ik kreeg een infuus met weeënopwekkers. Daardoor schoot het ineens op: in een paar uur tijd ben ik snel omhooggegaan qua ontsluiting.

Ruggenprik

Op een gegeven moment voelde ik een enorm heftige wee, ik dacht dat het mijn eerste goede ontsluitingswee was. Achteraf denk ik dat dat al een perswee was. Het deed zo’n pijn. Dit houd ik niet lang vol, dacht ik: geef me maar een ruggenprik. Dat mocht, want ik zat op zo’n 4-5 centimeter.

De pijn kwam erdoorheen. Nog geen vijf minuten na de ruggenprik zei ik tegen de verloskundige: ‘Ik moet poepen, ik houd het niet meer!’ De verloskundige zei: ‘Dit kan geen perswee zijn, want je zit nog op 4-5 centimeter en je komt pas net terug van de ok.’ Ik moest de persdrang tegenhouden, maar dat voelde echt niet fijn.

Lekker snel

Ik dacht: ik luister niet naar jou, ik ga toch zachtjes meepersen. Dat heb ik tien minuten gedaan – en toen begon ik te schreeuwen: hij komt nu! In die tien minuten ben ik van 4 naar 8 centimeter gegaan. De verloskundige heeft een collega gehaald, ik mocht verder met persen, en toen was Veerle er na zeven minuten. Dat ging lekker snel. Ik vond het wel lullig voor de anesthesist, die zal wel denken: ‘Ze zeggen allemaal dat ze het niet meer houden van de pijn – en anderhalf uur later is de baby er al.’

Veerle had gelukkig een goede apgarscore. Ze was alleen niet zo groot als Milou: ik had één pakje in maat 44, en ik kon er nog een vuist bij doen als ze die aanhad.’