Liesbeths bevallingsverhaal: ‘Ik kón niet meer, dus de keizersnede voelde als een cadeau’

‘Net nadat ik uit de douche stapte en me afdroogde, braken mijn vliezen. Dat gebeurde ’s middags rond 15.00 uur, ik was ruim 41 weken zwanger. Gelukkig had het vruchtwater een goede kleur.

We zijn thuisgebleven, hebben nog wat gegeten en gingen op tijd naar bed. Maar je slaapt natuurlijk niet, want je bent alleen maar bezig met: wanneer gaat het beginnen?

Lees ook: Vliezen gebroken? Hier moet je op letten

5 centimeter

Om 03.00 uur ’s nachts begonnen de weeën. Ik had meteen door dat het weeën waren, het voelde echt anders. Om 05.00 uur hebben we de verloskundige gebeld. Ze wilde nog niet komen, maar ik wilde dat per se wel: ik was weeën aan het wegpuffen en wilde iemand met ervaring naast me hebben. Uiteindelijk kwam ze toch, ze was er rond 05.30 uur. Ik zat toen al op 5 centimeter ontsluiting.

Volledige ontsluiting

We zijn naar het ziekenhuis gegaan, de verloskundige is achter ons aangereden. Het was nog een heel gedoe toen we daar aankwamen, want de deur van het ziekenhuis ging niet open: haar badge deed het niet.

Er moest een andere verpleegkundige komen om de deur open te doen. Om 06.30 uur waren we in het ziekenhuis, om 08.45 uur zat ik al op 10 centimeter ontsluiting. Dat gaat goed, dacht ik. Maar toen vielen de weeën weg.

Weeën uit een zakje

Alleen als ik op mijn linkerzij lag, had ik een beetje weeën. De baby lag goed voor het kanaal, maar hij maakte de draai niet goed, hij kwam niet goed naar beneden. Het ziekenhuispersoneel zei: zou je niet gewoon moeten persen nu? Maar de verloskundige raadde het af om dat zonder weeën te doen.

Ik moest naar een andere afdeling om weeënopwekkers te krijgen. ‘Weeën uit een zakje’, noemde ze dat. We moesten nog anderhalf uur wachten voordat ik daarheen kon, want er was nog geen plek.

Lees ook: Ireens bevallingsverhaal: ‘Veertien uur lang bleef ik op 4 centimeter hangen’

Geen airco met 35 graden

Het was de warmste dag van de week, 35 graden. Van tevoren dacht ik: fijn om dan in het ziekenhuis te bevallen, want daar hebben ze airco. Maar die mag niet aanstaan, omdat de baby’s dan op de tocht liggen. Ik heb liters appelsap weg zitten drinken toen ik de weeënopwekkers kreeg. Op een gegeven moment kreeg ik morfine, want het werd steeds heftiger.

Keizersnede

Om 15.00 uur kreeg ik persweeën. Een halfuur heb ik geprobeerd te persen, maar er gebeurde niks. Alle verpleegkundigen moedigden me aan, maar ik wist niet meer hoe ik het moest doen. Het voelde als slaven drijven, ik had geen energie meer. Robert zat klem.

Om 15.30 uur kwam de gynaecoloog: we gaan een keizersnede doen. Dat voelde als een cadeautje. Om 15.45 uur kon ik al terecht. Ik vond dat wel heel moeilijk: met mijn verstand wist ik dat ik mocht stoppen, maar ik kreeg nog wel persweeën.

Meteen verliefd

Om 16.13 uur is Robert geboren. Ik was op slag verliefd. Het eerste contact was wang op wang – daar word je heel stil van. Op de terugweg naar de kamer wilde ik hem gelijk vasthouden, ik heb hem meteen op mijn borst gehad.

Koorts

De dag erna, op donderdag, is hij op de couveuseafdeling opgenomen met 38.6 graden koorts. Hij was de hele dag al niet lekker, ik kreeg hem ook niet goed stil op een gegeven moment. Een zuster kwam binnen en zei dat ik Robert nog even kon vasthouden, voordat ik hem mee moest geven.

Ik mocht niet mee naar de couveuseafdeling, want ik was niet mobiel genoeg. Mijn man mocht wel mee. Ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld als toen. Je weet niet waar je kind heen gaat.

Lees ook: Keizersnede: dit kun je verwachten en alles over het herstel

Kracht uit geloof

Waarschijnlijk kwam Roberts koorts door de temperatuurovergang van een ijskoude ok naar een warme kamer. Ook had hij in het vruchtwater gepoept. ’s Avonds mocht ik naar hem toe in een rolstoel en kon ik hem vasthouden. Toen kreeg ik rust.

Die nacht hebben we het moeilijk gehad, maar we geloven in God en daar konden we kracht uit putten. We ervaarden dat we niet alleen waren. Het was een nacht met een gouden randje.

Jezelf zien te redden

Op vrijdagochtend mocht ik naar hem toe om de moeder-kindband te versterken. Op de couveuseafdeling moet je voor jezelf zorgen, dus ik moest zo snel mogelijk mobiel worden. Ik kon gelijk lopen.

Op zaterdag mochten we naar huis, en daar kreeg ik nog kraamzorg. Maar ik had niet echt het gevoel dat ik kraamvrouw was, omdat ik zelf veel liep. We hadden ook niet echt een klik met de kraamverzorgster. Borstvoeding ging gelukkig wel meteen goed.

Lees ook: Huidhonger en buidelen met je baby: zo doe je dat

Een keizersnede staat gelijk aan een blindedarmoperatie, heb ik gehoord – en om daarvan te herstellen moet je zes weken rust houden. Maar dat kan niet als je moeder bent. Ik had wel wat meer informatie willen krijgen vanuit het ziekenhuis. Nu was het zo van: je moet snel mobiel worden, en zie daarna jezelf maar te redden.

Verwerken

Mentaal is het zwaar. Ik heb een bevalling gehad, en kreeg daarna toch nog een keizersnede. Daarover heb ik me lang schuldig gevoeld, het voelde alsof ik had gefaald.

De dag na de keizersnede is er een verloskundige langs geweest, die zei dat ik ‘falen’ in ‘balen’ mocht omzetten. En ook nu kan ik er met een expert over praten. Want als ik een tweede kind wil krijgen, moet ik dit verwerken.’