Michelles moeder-geassisteerde keizersnede: ‘Ik mocht mijn hand onder zijn okseltje doen en hem uit mijn buik tillen’

‘Bij mijn eerste wilde ik graag thuis bevallen, in een bevalbad, met zoutlampen eromheen. Maar bij de 20 wekenecho zagen ze dat mijn placenta dicht bij de uitgang lag. Ik vond een gynaecoloog en een team dat een vaginale bevalling alsnog aandurfde, maar bij extreem bloedverlies zou het toch een keizersnede worden.

Lees ook: Placenta praevia: wat is het en wat kun je doen?

Traumatische ervaring

Uiteindelijk werd het een spoedkeizersnede onder algehele narcose. Rond de uitgerekende datum begon ik hevig bloed te verliezen, dus werd ik kunstmatig ingeleid. De ontsluiting vorderde niet voldoende, en tijdens de bevalling dropte de hartslag van de baby meerdere keren.

Ook kwam er een vervelende complicatie bij het zetten van de ruggenprik: tijdens de prik voelde ik ontzettende hoofdpijn opzetten. De anesthesist had in mijn spinale ruimte geprikt, waardoor ik lekkage van hersenvocht had.

Code rood

Bij 5 centimeter ontsluiting voelde ik druk op mijn borst. Ik drukte op het alarm, maar de artsen renden al mijn kamer binnen. De hartslag van de baby was tot het dieptepunt gedaald: ‘Mevrouw, het gaat niet goed met uw baby – het wordt een keizersnede, we rijden u nú naar de ok.’

Een spoedkeizersnede met code rood. Ik liet mij meevoeren met de stroom, wat ontzettend overweldigend voelde. Op de ok bleek de ruggenprik niet te werken, dus moest ik onder algehele narcose.

Lees ook: Eva’s bevallingsverhaal: ‘Het bloed stroomde van de operatietafel, ik verloor 6,5 liter’

Adrenalineschokken

Om 07.44 uur was die drop in haar hartslag, en nog geen kwartier later was Isabelle geboren. Ik werd wakker in de uitslaapkamer, zonder man en baby. Tijdens de operatie was ik 1,5 liter bloed verloren, en ik werd wakker met adrenalineschokken en koorts. Een traumatische ervaring.

Mijn hoofdpijnklachten zijn uiteindelijk opgelost door een ‘bloedpatch’, dan nemen ze zo’n 20-30 milliliter bloed af en spuiten ze dat terug waar ze de ruggenprik hebben gezet. Dat was super intens en heftig, omdat ik naar dezelfde ok moest en Isabelle weer moest achterlaten. De eerste keer lukte niet; later in de kraamweek moest ik wéér naar dezelfde ok. De tweede bloedpatch slaagde gelukkig.

Gentle sectio

Bij de tweede bevalling, twee jaar later, was ik bang dat het weer een traumatische ervaring zou worden. Ik wilde het vaginaal proberen, zonder bijstimulatie. De bevalling begon niet vanzelf: toen ik 42+2 weken was, kreeg ik wederom een ballonkatheter en een oxytocine-infuus.

Ik zat op 5 centimeter toen ze op de CTG zagen dat de baby het niet meer naar haar zin had. Dat werd dus ook een spoedkeizersnede. Elize werd geboren met behulp van een gentle sectio. Bijzonder, want dit keer mochten we haar geboorte zien door het scherm en na de controles lag ze op mijn borst.

Lees ook: Vaginaal bevallen na een keizersnede: dit zijn je opties

Derde keer toch vaginaal?

Na beide keizersneden had ik een lang littekenherstel met verklevingen en pijn. Door dat lange herstel wilde ik bij mijn derde zwangerschap nog een keer verkennen of de vaginale route een optie was. Mijn verloskundige verwees me – op mijn verzoek – door naar gynaecoloog en Ouders van Nu-expert Koen Deurloo in het Diakonessenziekenhuis in Utrecht. Ik voelde me gehoord en heb fijne informatieve gesprekken gehad over de mogelijkheden van een vaginale bevalling.

Met 20 weken bleek de baby heel groot te zijn, en dan is de grens tot afwachten 38 weken. De bevalling begon niet vanzelf – gelukkig maar, want de baby was echt heel groot. Ik heb gekozen voor een moeder-geassisteerde keizersnede, een MAC. Dat was super helend.

Lees ook: Bevallen via een moeder-geassisteerde keizersnede: zo werkt dat

Moeder-geassisteerde keizersnede

Op 3 november hadden we de afspraak in het Diakonessenziekenhuis. Tijdens het voorlichtingsgesprek had Koen een fotoreportage laten zien, dus ik wist enigszins wat me te wachten stond.

Ik kreeg een infuus en ze namen het protocol nogmaals door met mij en mijn man. Je doet het samen als team: je geboortepartner mag je optillen op het moment suprème, de buikdruk zorgt ervoor dat het hoofdje van de baby wat omhoogkomt.

Ruimte voor emoties

Ik merkte dat mijn eerdere verdriet en trauma de overhand namen, maar het team was superbegripvol en er was ruimte voor emoties. Op de ok werd ik ook goed begeleid. De ruggenprik vond ik het spannendst. Ontspanning hielp hierbij en gelukkig mocht mijn man mijn handen vasthouden tijdens het plaatsen.

Vervolgens moest ik plat gaan liggen en werden mijn buik, borst en handen steriel gemaakt. Het team hielp mij met een steriele halve ok-jas en handschoenen. Daarna moesten mijn handen achter het steriele doek blijven. De gynaecoloog, Koen, stelde mij regelmatig gerust door mijn hand vast te houden en mij rustig uit te leggen wat er gebeurde. Dat gaf steun: het komt goed.

Lees ook: Bevallen via een moeder-geassisteerde keizersnede: zo werkt dat

Eigen bubbel

In de reflectie van de ok-lamp zag ik hoe ik daar openlag, dat voelde bijzonder genoeg goed. Het team, met name de gynaecoloog en de anesthesist, hielpen mij er continu doorheen. ‘We gaan nu even snijden, als we de vliezen breken voel je een plopje’. Ik voelde dat ze aan het duwen waren, zeker omdat de baby groter was. Ze legden hem goed en toen mocht ik mijn handen op zijn hoofdje houden.

Ik voelde de warmte van mijn kind. ‘Nu mag je rustig met hem meebewegen en zijn hoofdje geboren laten worden. We hebben alle tijd.’ Iedereen stond stil. Mijn man en ik zaten in onze eigen bubbel, het voelde heel intiem. Op een gegeven moment mocht ik mijn hand onder het okseltje doen, en mocht ik Berend eruit tillen. Ook mocht ik gelijk helpen om hem op mijn borst te leggen. Dat was zo’n contrast: mijn andere kinderen had ik na de geboorte niet gezien, of alleen vanachter een scherm.

Helende ervaring

Berend gaf een kick, maar huilde nog niet voluit. Ik mocht hard wrijven over zijn rug, zodat hij goed wakker werd. Ook daarin waren ze heel ontspannen. Ik mocht zelf de navelstreng doorknippen, daarna werd ik rustig gehecht. Berend mocht op mijn borst liggen en ik mocht hem zelf de borst geven. Het was een ontzettend mooie, helende ervaring.

Continue pijnsteek

Ik heb erna helaas wel veel pijn gehad. Zes uur na de keizersnede moet je gelijk mobiliseren, maar ik had zóveel pijn. Je krijgt geen morfinepompje meer na de operatie, maar oxycodone in tabletvorm in combinatie met paracetamol en ibuprofen. De pijn na deze derde keizersnede heb ik daarom echt als het meest heftig ervaren.

Nu blijkt dat er – na mijn eerdere keizersneden – een zenuw bekneld is tussen het litteken, een acnes. Ik heb continu pijn en met een bepaalde beweging voel ik een extra pijnsteek daar, dat is zo heftig. Nu zit ik bij de pijnpoli waar ze een pijnblokkade kunnen toedienen, waarbij een grote kans bestaat dat de zenuw ‘reset’.

Lees ook: Herstel na keizersnede, alles wat je moet weten

Hulp bij post-partumherstel

Ik ben nog steeds herstellende. De kosten voor het post-partumherstel na een keizersnede zijn hoog, en in Nederland wordt er weinig advies over gegeven. Na een eigen zoektocht kwam ik terecht bij De Postpartum Fysio, een osteopaat, de Keizersnede Club en een fijne psycholoog. Ook heb ik een fijne siliconenpleister van Scarban, en mijn man helpt me veel.

Voelde als falen

Mijn dochters en zoon werden geboren via een keizersnede. In het begin voelde dat als falen. Een keizersnede zou niet zijn ‘zoals de natuur het bedoeld heeft’. Ben ik dan niet goed genoeg? Maar een keizersnede ís een bevalling. Ik heb geluisterd naar mijn gevoel én naar de deskundigheid van de artsen. Binnen die veilige kaders ben ik dicht bij mezelf gebleven. Dat is geen falen, dat is kracht. Het heeft tijd gekost om dat echt te voelen en om zachter te worden naar mezelf. Langzaam maakte het gevoel van falen plaats voor trots.

Geboorte van een moeder

Een bevalling is niet alleen de geboorte van een kind, maar ook van een moeder. Vanuit mijn ervaring als coach hoop ik in de toekomst meer te betekenen voor vrouwen in deze matrescentiefase. Dat ze door mijn ervaring ontdekken: met voorbereiding en hulp durven vragen kom je uiteindelijk bij fijne zorgprofessionals die met je mee willen en kunnen denken in mogelijkheden.’