Wij hebben vier kippen. Ze heten Olga, Gonnie en de andere twee namen vergeet ik steeds. Ze hebben zachte pluimstaartjes, leggen eieren, scharrelen door de tuin en komen soms op schoot zitten.
Af en toe haal ik samen met een van de kinderen de eieren uit het hok. Dan pakken we een bak, doen onze laarzen aan en zoeken we samen naar eieren tussen het zaagsel. Ik vind dat een heel knus ritueel.
Lees ook: Huisdier voor je kind: welk dier past het best bij jullie gezin?
Proefversie van een ei
Laatst lag er tussen de negen gewone eieren een piepklein exemplaar. Een mini-eitje. Een soort proefversie van een ei. Mijn middelste kind pakte het héél voorzichtig op. ‘Een kuikentje!’, riep ze.
‘Nee schat’, zei ik. ‘Voor een kuikentje heb je eerst een haan nodig. Die haan moet dan op die kip springen en, naja, wij hebben alleen maar kippen. Dus er kan geen kuikentje in dit ei zitten.’
‘Nee hoor, wel bij deze’, zei ze resoluut. En weg was ze. Met het eitje in haar hand rende ze de trap op.
Afblijven
Ik dacht er verder niet meer over na. Er moesten nog boterhammen gesmeerd, tanden gepoetst en sporttassen gezocht worden. In een gezin met drie kinderen verdwijnen gebeurtenissen soms noodgedwongen naar de achtergrond.
Tot ik een paar dagen later haar kamer opruimde. Onder haar bureau lag een berg fleecedekens, wintertruien en kussens. Daarbovenop lag een elektrische deken die op vol volume aanstond. ‘Afblijven!’, riep mijn dochter zodra ze me zag. ‘Pas op voor het kuiken!!’
Lees ook dit eerdere avontuur van een kip van Lauren: ‘Onze kip is gekidnapt, door een puber op een fatbike’
Onder de elektrische deken
Voorzichtig sloeg ik de dekens open. Onder de eerste elektrische deken lag een tweede elektrische deken. Opgerold tot een soort nest. En in het midden daarvan: het piepkleine eitje van onze kippen.
Al vier dagen lang probeerde mijn dochter een kuiken uit te broeden met behulp van fleece, wintertruien en een dikke elektriciteitsrekening. Ik had allerlei praktische vragen, maar die bleken niet welkom. Ik werd opzij geduwd en het nest werd weer zorgvuldig dichtgestopt.
Nog één keer probeerde ik het. ‘Maar lieverd, zonder haan komt er echt geen kuikentje.’ Ze zuchtte diep, en zei: ‘Dat zeg jij.’ En daarmee was de discussie voor haar gesloten.
Lees ook: Seksuele voorlichting geven aan je kind, zo pak je dat aan
Onverminderd geloof
Inmiddels zijn we anderhalve week verder. Het ei ligt er nog steeds. Meerdere keren per dag gaat ze even boven kijken. Dan tilt ze voorzichtig een hoekje van de deken op en controleert ze hoe het met haar kuiken gaat. Soms zit ze er gewoon een tijdje naast op de grond. Geduldig wachtend op iets wat volgens mij nooit gaat gebeuren.
Een paar keer heb ik overwogen het eitje stiekem weg te halen. Niet omdat ik bang ben dat er een kuiken uit komt, maar omdat ik bang ben voor wat er uiteindelijk wél uit komt.
Mijn dochter gelooft onverminderd in haar kuiken. Ik geloof onverminderd dat we binnenkort een geur uit haar slaapkamer gaan ruiken waar zelfs onze kippen van achteruit zouden lopen. Tot nu toe staat het één-één.
Meer columns van Lauren lezen? Dat kan hier.
