Dirk Lotgerink (1985) schrijft, is docent Spaans en werkt als tolk in de internationale voetbalwereld. Hij woont samen met Kayleigh in Beek (bij Nijmegen). Thorre en Lizzie, hun driejarige tweeling, vormen de inspiratie voor zijn columns.
'Papa, stop!' Paniek op de achterbank. 'Thorre heeft het zeehondje weggegooid', legt Lizzie uit, vlak voordat zij het op een huilen zet. 'Wat gebeurt er als ik mijn knuffel uit het raam gooi?' Ik probeer de boel luchtig te houden. 'Was je dat aan het onderzoeken?' 'Dan is ie weg.'
Het krijsen bereikt een hoogtepunt, maar naast hem begint Lizzie mee te doen.
Uitleggen dat we op de gekste rotonde van Nederland rijden, het Keizerkarelplein in Nijmegen, heeft weinig zin. 'Papa kan niet stoppen', probeert Kayleigh naast me uit te leggen. 'Wel!' schreeuwt Thorre, 'jij kunt wél stoppen!'
Lees ook: Waarom een knuffel zo belangrijk is voor je kind
Gedeeld smart
Wat volgt, zijn waarschijnlijk de langste 20 minuten uit een pril mensenleven. Gedeelde smart? Wat doet dit met hun onderlinge band?
Onderzoek gaat bijna alleen over eeneiige tweelingen. Nurture of nature? Lijken ze op elkaar en komt dat door de genen, of door opvoeding en omgeving? Enfin. De emotionele ondersteuning voor haar broertje in zo'n jonge levensfase kan niet anders dan het begin van een diepe band zijn.
Elkaars zinnen afmaken, telepathie. Dezelfde pijn voelen. Fysiek gezien is het laatste onmogelijk, in telepathie geloof ik niet en elkaars zinnen afmaken is ook zo’n cliché waar je geen tweeling voor hoeft te zijn. Waar ik wel van overtuigd ben, is dat Lizzie op dit moment psychisch door hetzelfde dal gaat als Thorre. Zulke emoties op je 3e levensjaar delen en onafscheidelijk zijn, moet iets met je emotionele bewustwording doen.
Lees ook: Ontwikkelingpsycholoog en tweelingdeskundige Coks Feenstra over tweelingen
Trauma compleet
We rijden door en komen bij opa en oma, waar ze gaan logeren. Op de bank krijgt de tweeling nog een keer hetzelfde lesje: 'Wat gebeurt er als je je knuffel uit het raam gooit?' Kort erna rijden we zonder kinderen weer naar huis. 'Ga eens kijken of ie er nog ligt', zegt Kayl. Na driekwart rotonde zien we iets op straat liggen. 'Kun je stoppen?' vraagt Kayl. Alsof ik nog niet duidelijk genoeg was geweest tegen mijn kinderen. Vooruit, ik stop toch net voor invoegend verkeer. Binnen 10 seconden is Kayl terug. Het knuffeltje is vies. Pikzwart van de autobanden. Oogjes ontbreken. 'Zullen we hem zo teruggeven?' grap ik. 'Trauma compleet', antwoordt Kayl.
Na een wasbeurt en een bliksembezoek aan de poppendokter besluiten we de lievelingsknuffel ietwat gehavend terug te geven. 'Je moet nooit iets uit de auto gooien', proberen we een dag later een laatste keer uit te leggen. Het geluk is zichtbaar in de ogen van mijn zoon. Ook onze dochter lacht haar liefste lach. 'Papa en mama zijn toch omgedraaid!' schreeuwt ze. Thorre grist het beest uit de handen van Kayl. 'Ik had toch gezegd dat je wél kon stoppen?'
Meer lezen van Dirk? Dat kan in zijn dossier.
