'We mogen toch ook wel íéts voor onszelf doen?'
Ik zeg het tegen Jasper terwijl we voor de derde dag op rij naast hetzelfde zwembad liggen. We zijn op Sicilië. Het eiland met witte dorpjes, spectaculaire kliffen, authentieke restaurants en de beste cannoli ter wereld.
Onze kinderen vinden er precies één ding interessant. Het zwembad. 'Ze kunnen zich ook best een keer aanpassen,' zeg ik. Jasper knikt. Vanmiddag gaan we op pad.
De avond ervoor heb ik serieus huiswerk gedaan. Google Maps. TripAdvisor. Een authentiek Siciliaans dorpje. Daarna lunchen we bij een restaurant waar volgens internet een Siciliaanse nonna al veertig jaar dezelfde pasta alla Norma maakt. En als afsluiter nog een beroemde klif.
Hoe lang nog?
Ik heb er zin in. Onze kinderen wat minder. 'Waarom?!' Dat is de eerste reactie als ik vertel wat we gaan doen. Een half uur later zitten we in de huurauto. Buiten is het 37 graden. Binnen blaast de airco op volle kracht.
'Hoe lang nog?' 'Acht minuten.' 'Dat voelt als een uur!' 'Ik sterf hier achterin!' 'Mam ... wonen die mensen echt helemaal boven op die berg?' 'Zij zit op mijn helft!'
Lees ook: Ruzie tussen kinderen: 5 tips om het op te lossen
Er volgt een stomp, een gil en een ruzie over een denkbeeldige middenlijn op de achterbank. Nog voordat we het dorp in lopen, roept mijn dochter: 'Kijk!'
Jasper en ik draaien ons verwachtingsvol om. Een kat. Er worden foto's gemaakt. Er wordt een naam bedacht. Er wordt serieus besproken of hij misschien mee naar Nederland kan. Mijn jongste probeert hem met een stukje brood mee te lokken.
Plastic speeltje
Dan klinkt er ineens nóg meer enthousiasme. 'Ze hebben hier ook Paw Patrol-ijs!' Ik kijk op. Midden in een Siciliaanse gelateria, tussen het pistache-, citroen- en amandelijs, ligt inderdaad een bak felblauw Paw Patrol-vanille-ijs. Inclusief een plastic speeltje. 'Mogen we straks dat ijs?' 'Na de lunch.' 'Beloofd?' 'Ja.' 'Oké. Dan ga ik het niet meer vragen.'
We schuiven aan op een terras met witte tafelkleden en uitzicht over zee. De ober zet dampende borden Pasta alla Norma voor ons neer. Jasper schenkt mijn wijnglas nog eens vol, tikt het zijne er zachtjes tegenaan en zegt: 'Op Sicilië.' Precies op dat moment klinkt vanaf de overkant van de tafel: 'Krijgen we nú dat ijs?'
Mijn dochter rolt één sliert pasta om haar vork, bekijkt hem aandachtig en legt hem weer terug. Mijn zoon is inmiddels voor de vierde keer de trap van het restaurant op en af gelopen.
Na de lunch slaan we de beroemde klif maar over. We lopen rechtstreeks naar de ijssalon voor het blauwe ijs. Op de terugweg vraag ik wat iedereen het leukst vindt aan Sicilië. 'Het zwembad.' 'Die kat.' 'Paw Patrol-ijs.' Ik kijk naar Jasper. Hij kijkt terug. Ik open Google Maps en verwijder de klif uit mijn opgeslagen plekken.
Meer columns van Lauren lezen? Dat kan hier.
