Een buik vol met Carola Kirschbaum: ‘Door mijn miskraam weet ik dat het niet vanzelfsprekend is dat het goed blijft gaan’

‘Met 18 weken rende ik de halve marathon in Utrecht en ik was 23 weken zwanger toen ik de 10 km van Noordwijk rende. Ook nu ik mijn 28e week inga, sport ik nog veel: vier keer per week, natuurlijk onder begeleiding van een personal trainer, want bepaalde oefeningen lukken niet meer.

Cheerleader

Maar ik voel me goed en fit. Het enige waar ik last van heb, is mijn vriend die met zijn voet in het gips zit, haha! Koen was met een vriend naar de sauna geweest en sprong daarna in een vijver waarvan hij dacht dat die diep was. Het resultaat: een voet waarvan zo’n beetje alles gebroken, verdraaid en losgeschoten is.

Daardoor kan hij helaas veel klussen in huis niet oppakken en zorg ik veel voor hem. Maar Koen zorgt ook voor mij, op zijn manier. Zo boekt hij bijvoorbeeld lekkere massages voor mij. Hij doet wat hij kan en hij is mijn allergrootste cheerleader.

Lees ook: Aanstaand ouderschap, wat is belangrijk om nu al met je partner te bespreken?

Andere wereld

De zwangerschap heeft onze relatie veranderd. Koen en ik zijn samen altijd al heel sterk geweest, maar het lijkt wel of we in een andere wereld terecht zijn gekomen.

Na onze verloving werd ik extra verliefd op hem en zaten we samen in een liefdesbubbel. En nu kijk ik weer op een andere manier naar hem. Alsof ik een diepere laag van hem ontdek. Ik zie hem zoals ik hem nooit eerder zag. Deze week bijvoorbeeld, toen we met onze moeders naar de pretecho gingen. Koen smelt dan volledig als hij de baby ziet.

Onwerkelijk

Ik vind het zelf soms nog heel onwerkelijk dat ik zwanger ben. Ergens kan ik niet wachten tot ons kind er is, maar aan de andere kant vind ik het ook wel fijn dat de baby nog in mijn buik zit. Ik heb het idee dat ik die negen maanden nodig heb om te wennen aan het idee dat ik moeder word.

Voor Koen voelt het soms ook nog ver weg, maar hij is echt een geboren vader. Een kind krijgen is echt zijn grootste droom. Jaren geleden was hij er al klaar voor, maar ik wilde nog even wachten.

Lees ook: Steeds minder Nederlanders willen kinderen of stellen zwangerschap uit

Ongepland zwanger

Zo’n vier jaar geleden ben ik gestopt met de pil. Koen en ik deden het veilig en gebruikten een app om mijn vruchtbare dagen bij te houden.

Op een gegeven moment kwam het onderwerp kinderen weer ter sprake, maar ik zat op dat moment midden in de verkoop van mijn bedrijven en ik ervoer veel stress. Het was voor mij niet het juiste moment om die fase in te gaan. Ik wilde het zonder stress doen en met veel liefde en respect voor mijn lichaam.

Door elkaar geschud

Ik raakte toch zwanger. Het was niet het allerbeste moment, maar het had blijkbaar zo moeten zijn. We waren in shock en tegelijkertijd superblij. Ik voelde me meteen een mommy, maar kreeg helaas een miskraam bij 8 weken.

Dat was een heel heftige periode. Want ik werd eerst compleet verrast door de zwangerschap, daarna voelde ik blijdschap en was ik er helemaal klaar voor en uiteindelijk gaat het dan toch mis. Ik was dubbel overwhelmed, alsof ik door elkaar werd geschud.

Door er met anderen over te praten, kwam ik erachter hoeveel andere vrouwen dit ook meemaken. Dat besef heeft me geholpen het verlies een plekje te geven.

Lees ook: Spontane miskraam: verlies van je zwangerschap

Opnieuw zwanger

Het liefst wilde ik zo snel mogelijk weer zwanger worden, maar dat gebeurde helaas een jaar niet. Tot ik een paar dagen op Curaçao was en opeens besefte dat ik 1 dag overtijd was. Het gekke is: ik wist meteen dat het gelukt was.

De twee zwangerschapstesten bevestigden wat ik al wist en aan mijn lichaam voelde: ik ben zwanger. Natuurlijk was ik superblij, maar omdat ik wist dat het niet vanzelfsprekend is dat het goed blijft gaan, was ik gereserveerd blij.

Ik zit nu in mijn derde trimester en ik voel me niet meer onzeker. Na de 13-wekenecho kreeg ik veel vertrouwen in de zwangerschap. Met 20 weken hebben we het nieuws met iedereen gedeeld.

Trots op lichaam

Ik ben trots op mijn buik en voel me mooi. Mijn borsten worden groter en mijn benen worden voller. Soms vind ik het lastig dat mijn lichaam verandert, maar ik zie er vooral de schoonheid van in. Zo van: dat mijn lichaam dit kan!

Wel hoop ik dat mijn lichaam na de bevalling terug bouncet. Ik ga niets forceren en geen onrealistische doelen voor mezelf stellen, maar ik wil me relatief snel weer fit voelen in mijn lichaam. Dan voel ik me mentaal ook beter.

Lees ook: Ontzwangeren: herstel na de bevalling en zo lang duurt het echt

Babykamer zelf ontworpen

Koens oude kantoor wordt omgetoverd tot babykamer. Voordat Koen zijn voet brak, had hij de ruimte al leeggehaald. Ik heb de babykamer tot in de puntjes ontworpen en wil er helemaal mee uitpakken. De kooflijsten en lambrisering zijn al gemaakt en de muren zijn al geschilderd en behangen. Het is veel werk, want ik wil alles perfect hebben.

Het interieur van ons huis is rustig, maar de babykamer krijgt iets meer kleur en er zijn meer printjes aanwezig. Zo komen er bijvoorbeeld een lamp en stoel met zebraprint.

We hebben een volwassen kledingkast gekocht voor de baby. Die is al in elkaar gezet, maar nog wel leeg. We moeten nog kleding shoppen, maar dat komt wel. We doen het stap voor stap.

Zwangerschapscursus

We zijn pas geleden begonnen met een cursus hypnobirthing. Dat klinkt zweverig, maar het komt erop neer dat ik de bevalling zo veel mogelijk zelf wil doen, met de juiste mindset en ademhaling. Zodat ik weet: ik kan dit.

Lees ook: Zwangerschapscursussen: welke past bij jou?

Een thuisbevalling is niks voor mij. Het idee al, wat een nachtmerrie! Ik heb ook een beetje last van smetvrees, haha. Bloed op de vloerbedekking, ik moet er niet aan denken! Ik wil gewoon na de bevalling in het bevalcentrum van het ziekenhuis thuiskomen in een schoon huis.

Geslacht blijft geheim

Koen en ik weten al wat het geslacht van de baby is. We wisten de naam al voordat we wisten of we een zoon of dochter kregen. Bij de geslachtsecho vroeg de echoscopiste of we wilden weten of ons kind een jongen of een meisje is. Het gevoel dat ik had, klopte.

Soms noem ik de baby al bij die naam. Daar schrikt Koen dan van, maar ik denk dan: we moeten er toch alvast aan wennen?

Ik kijk enorm uit naar het moment dat de baby straks op Koens borst ligt en hij ons kind kan vasthouden. Dat lijkt me zó leuk en mooi om te zien.’