Zouleika (39): ‘Had ik maar geweten dat iedereen een spoedkeizersnede kan overkomen’

‘Als we de aanstaande bevalling bespraken met de verloskundige, dan ging het altijd over een natuurlijke, vaginale bevalling. De insteek was: laten we niet uitgaan van een keizersnede. Zelf stond ik ook niet stil bij dat scenario. Mijn drie zussen hebben allemaal een vaginale bevalling gehad en ook in films en series gaat het zo. Ik kende niemand die een keizersnede had gehad en hield er totaal geen rekening mee dat ik op die manier zou bevallen.

Er was ook geen enkele reden om te denken dat het anders zou gaan: alle controles waren goed, mijn zoon was ingedaald.

Machteloos en bang

Mijn bevalling begon met onregelmatige weeën die uren aanhielden. Toen ze maar niet doorzetten, ging ik samen met de verloskundige naar het ziekenhuis. Daar duurde het weer uren tot ik volledige ontsluiting had, maar na een uur persen was er nog steeds geen voortgang.

De verloskundige vermoedde dat de baby klem zat. Toen daarna bleek dat hij in het vruchtwater had gepoept, ging het snel. Ik werd op een bed gelegd, verdween met sprintende zorgverleners naast me naar de gang en kreeg een ruggenprik - iets waar ik erg bang voor was.

Het voelde alsof ik van bovenaf naar mijn eigen bevalling keek. Ik was machteloos en bang, en had geen idee wat er gebeurde. Het enige wat ik hoorde: de kleine moet er zo snel mogelijk uit. Een kwartier later was hij er. Dat moment was ondanks alles heel emotioneel, ik voelde me gelukkig.

Lees ook: Charlies bevallingsverhaal: ‘Ik wilde dat ze er alles aan zouden doen om zijn leven te redden’

Waarom kon ik dit niet?

Eenmaal terug op de kamer was er amper tijd om bij te komen van wat er gebeurd was. Ik was aan bed gekluisterd, kon mijn benen niet bewegen en had een katheter. Ondertussen werd de baby aangelegd en snel daarna gewassen door mijn partner. Ook al gunde ik hem dat moment, het deed me verdriet dat ik het zelf niet kon.

Mijn melkproductie kwam niet op gang en in een mum van tijd stond er een lactatie-expert naast mijn bed. Ik kreeg adviezen voor het voeden en ook werd me verteld hoe ik het litteken moest verzorgen.

Lees ook: ‘De moeder lag huilend op de grond, de vader liep heen en weer: waar blijft de ambulance?’

Gevoel van falen

De teleurstellingen stapelden zich op. De bevalling, het wassen, het voeden, allemaal ging het anders dan ik had gehoopt. Toch was er niemand die vroeg hoe het met mij ging, hoe ik de spoedkeizersnede had ervaren. Ik bleef alleen achter met het gevoel dat ik had gefaald.

Eenmaal thuis zat ik na een paar dagen huilend op de bank te kolven, half depressief, omdat er niets kwam. De kraamverzorgende zei toen: oké, nu is het klaar, dit gaat te ver. Dat apparaat verdween in de kast en dat was goed. Ik leerde dat mijn baby nu misschien andere voeding kreeg dan ik voor ogen had, maar hij kreeg nu tenminste te eten.

Dagboek

Die hele postpartum-periode was het in mijn hoofd een warboel. Het duurde een jaar voordat ik tegen mezelf zei: kom op, zorg ook voor jezelf. Vanaf dat moment hield ik ook een dagboek bij. Het was fijn om alles van me af te schrijven.

Ik begon weer te sporten en vond mezelf beetje bij beetje terug. Ook door verhalen van andere vrouwen te lezen op fora. Daar ontdekte ik dat ik niet de enige ben die worstelde met bepaalde gevoelens en vragen.

Lees ook: Inleiden van de bevalling, dit kun je verwachten

De juiste begeleiding

Terugkijkend ben ik blij dat er zoiets als een spoedkeizersnede bestaat. De ingreep kan levensreddend zijn voor moeders en baby’s. Wat ik alleen heel erg heb gemist, is de juiste begeleiding. Zowel voor als na de bevalling. Een gesprek met de verloskundige en een gespecialiseerde zorgverlener in het ziekenhuis was heel welkom geweest.

Ook had het me zeker geholpen als ik vooraf had geweten dat iedereen zo’n ongeplande keizersnede kan overkomen. En dat de impact daarvan, zowel fysiek als mentaal, groot kan zijn. Ik heb veel last gehad van de manier waarop ik ben bevallen. Fysiek was ik er lange tijd slecht aan toe. Ik kampte met gevoelens van falen, angst, schuld en twijfel. Ook kostte het tijd om mijn litteken te accepteren. Inmiddels zie ik het als iets moois en krachtigs, omdat het is gelinkt aan mijn kind.

Lees ook: Herstel na keizersnede, alles wat je moet weten.

Geen persoonlijk falen

Nu neem ik mezelf niets meer kwalijk. Ik weet dat de ingreep een medische noodzaak was en geen persoonlijk falen. Het had me heel erg geholpen als er na de bevalling iemand was geweest die dat tegen me had gezegd.’

Aan de hand van haar eigen dagboek schreef Zouleika Manfrini het boek ‘De kracht van herstel’ (2026). Het is een praktische gids voor vrouwen die net als zij een spoedkeizersnede meemaakten.