Er was een tijd waarin ik boeken verslond. In mijn uppie, op mijn balkonnetje in Amsterdam. Ik hield van het gevoel van een verhaal dat me volledig opslokte, van uren waarin niemand iets van me nodig had en mijn gedachten ononderbroken hun eigen weg konden gaan. Ik hield bovendien van takenlijstjes afwerken en het voldane gevoel dat me dat gaf.
Een gefragmenteerd bestaan
Toen ik voor het eerst moeder werd, voelde dat al snel onbereikbaar. Mijn baby was een echte koalababy. Hij sliep vrijwel alleen op mij of lag aan de borst: heerlijk, maar zie maar eens de bladzijde van een boek om te slaan als je baby in je armen ligt. Of überhaupt aan dingen toe te komen naast je baby in leven houden. Als er momenten waren waarop hij wel even rustig zelf lag of kroop, riep het huishouden mijn naam, of moest er eten gemaakt worden.
Mijn dagen werden geen hoofdstukken meer met een duidelijk begin en einde, maar losse alinea’s die voortdurend werden onderbroken. Dat gefragmenteerde bestaan bracht weerstand met zich mee. De jonge, ambitieuze vrouw die ik was, was gewend om controle over haar leven te hebben. En ik probeerde mijn oude leven krampachtig vast te houden.
Lees ook: Eline (33): ‘Op die lange dagen alleen thuis met de kinderen voel ik me soms eenzaam’
Een nieuw tempo
Elk dutje van mijn baby zag ik als een kans om iets van mezelf terug te winnen. Ik dacht dat ik me beter zou voelen als ik weer iets kon afronden. Alsof ik mezelf terug zou vinden in een opgeruimd huis, een bijgewerkte mailbox of een uitgelezen boek. Tot ik me langzaam begon af te vragen: mis ik waar het moederschap om draait? Wat als het probleem niet ligt in de chaos van deze fase, maar in mijn voortdurende poging om haar te laten passen in een tempo dat niet meer het mijne is? Ik rouwde om een versie van mezelf die zich vrij door haar dagen kon bewegen, die haar aandacht onverdeeld kon schenken aan een boek, een gedachte of een plan.
En misschien moest ik daar eerst afscheid van nemen, voordat ik ruimte kon maken voor iets nieuws. Dat omschakelen ging niet van de ene op de andere dag. Het was vooral een kwestie van vallen en opstaan. Langzaamaan voelde ik steeds meer dankbaarheid voor wat er was, en steeds meer enthousiasme om de vrouw die ik aan het worden was te leren kennen.
Lees ook: Brein van zwangeren verandert om voor baby te zorgen
Verwachtingen
Een belangrijke verschuiving begon bij mijn verwachtingen. Niet elke dag hoefde iets op te leveren. Ik leerde mijn dagen kleiner maken. Als ik één ding gedaan kreeg op een dag, was ik blij. Genieten van alle kleine momenten, samen met mijn kind en een middag die gewoon voorbijging zonder dat ik hem had geprobeerd te optimaliseren.
In gesprekken met vrouwen in mijn omgeving kwam ik erachter dat de moeders die alles voor elkaar leken te hebben ook zo hun eigen uitdagingen hadden. En dat ik zoveel had om zelf dankbaar voor te zijn. Ik zocht bewust naar vrouwen die een ander ritme leken te leven. Vrouwen die niet voortdurend optimaliseerden, maar lieten zien dat er schoonheid zit in traagheid, in aandacht en in genoeg (op Instagram de buitenlandse, @hbgoodie, @jonnajinton en @amelia.edmondson en recent nog @mothertide_, en de Nederlandse @thirzaloves, @jaleesaisabellla en @themondaytribe, bijvoorbeeld). Een vriendin zei tegen me: ‘De troep loopt niet weg, en is bovendien het minst belangrijk.’ Ze had gelijk. Ik ontdekte steeds meer hoe het eigenlijk veel beter bij me past om niet te hoeven rennen. Om niet alles te hoeven optimaliseren.
Het blijft een strijd
Ik leerde mediteren met een warm lijfje tegen me aan, zelfs als mijn gedachten nog overal tegelijk waren. En in plaats van mezelf terug te trekken in ‘even snel iets doen’, bleef ik vaker zitten in wat er al was. Al moet ik eerlijk toegeven dat het nog steeds een interne strijd was en blijft: de afwas, dat klusje dat toch echt nog even gedaan moet worden of dat boek. Maar het leek alsof mijn hoofd langzaam maar zeker een andere knop kon vinden.
Lees ook: Opvoeden is nu zwaarder dan vroeger: hoe zit dat?
Nu even niet
Ruim drieënhalf jaar later werd ik opnieuw moeder. De jonge vrouw die voor het eerst moeder werd, was er al niet meer. Ze had in de afgelopen jaren steeds meer geleerd om zich over te geven. Te vertragen. En deze ronde ging dan ook veel makkelijker. Niet omdat mijn baby makkelijker was of omdat de dagen minder vol waren. Ze waren misschien zelfs voller. Maar ík was veranderd. Ik wist wat ik de eerste keer nog niet wist: mijn tijd komt wel weer. Er komt een dag waarop ik weer uren achter elkaar kan lezen, een creatief project kan oppakken en een gedachte kan afmaken zonder onderbrekingen. Ik hoefde er niet meer naar te grijpen, alsof het me was afgenomen. Het was er nog, alleen niet nu. Nu is er iets anders dat mijn volle aandacht verdient.
Lees ook: Bewezen: moederliefde in kindertijd zorgt voor gezondere tieners
Middagen die nergens naartoe gaan
Ik hoefde de slaapjes van mijn baby niet langer te benutten. Ik hoef niets in te halen. En hobbyprojecten hoeven niet vandaag nog af. Samen vlierbloesemsiroop maken met mijn kinderen kost de hele dag. Eerst zoeken we bloemen samen, en ondertussen moet er iemand plassen. Tijdens het dutje van de jongste ben ik minstens een uur de bloemen aan het ontdoen van de stengels. We zetten ze de bloemen in water en koken het mengsel later met suiker. De keuken plakt naderhand aan alle kanten. Maar het is zoveel leuker dan siroop kopen en ik denk: wat is er waardevoller dan een middag die nergens naartoe hoeft en die ik met mijn kinderen mag doorbrengen?
Misschien is dat wat het moederschap mij uiteindelijk heeft geleerd: vertragen is niet hetzelfde als opgeven. Het is erkennen dat sommige seizoenen niet vragen om productiviteit, maar om aanwezigheid. Om een boek dat weken openligt op dezelfde bladzijde. Om een kind dat tegen je aan in slaap valt. Om vlierbloesemsiroop die een hele dag kost om te maken. En om het vertrouwen dat er ooit weer middagen komen waarop je een verhaal in één ruk uitleest. En vandaag? Dat is precies zoals het is, ook al compleet.
Lees ook: Ken jezelf: dit is hoe je een parental burn-out kunt voorkomen
