‘Ik kreeg een telefoontje van mijn kraamzorgbureau dat een moeder met 24 weken was bevallen. Haar vliezen waren spontaan gebroken; hun zoontje was overleden.
Paar uur kraamzorg per dag
Ze mochten de baby mee naar huis nemen. Vier dagen hebben ze hun zoon bewaard in zo’n kom met water erin. Ik heb de ouders een paar uur per dag verzorgd en ondersteund, het was de eerste keer dat ik dat deed bij ouders van een overleden baby. Ik deed de controles die ik normaal ook doe, maakte ontbijt klaar, deed huishoudelijke taken en zorgde dat de moeder zich verwend voelde.
Lees ook: De watermethode: een liefdevol afscheid na een miskraam
Tafel versierd
Ze hadden een mooi tafeltje voor de baby ingericht, versierd met babyspullen, bloemen en lichtjes. Hij lag zo mooi in dat water. Je kon de handen, voeten en oogjes goed zien. Vader ververste elke dag het water met ijs.
Er kwamen die dagen veel mensen langs om afscheid te nemen van de baby. Ook kwam er na een paar dagen iemand langs van de uitvaartzorg om te bespreken hoe ze de uitvaart wilden doen. Ze zochten een kist uit, een deken en mutsje. Ik vond het zo zielig voor ze.
Papa en mama
Ik ben gewend om de kraamouders altijd aan te spreken met ‘papa’ en ‘mama’. Zo vroeg ik ook aan deze vader: ‘Papa, wil je dit even pakken?’ Hij vond dat heel mooi om te horen – hij werd er emotioneel van. Hij had het gevoel dat hij vader was geworden. ‘Wil je dat alsjeblieft de hele tijd zeggen?’ vroeg hij. Ook de moeder gaf aan dat ze dat graag wilde. Dat raakte me heel erg.
Vooral mama was heel verdrietig, maar ze kon haar gevoelens uiten bij mij. We praatten als ze er behoefte aan had, ze kon bij mij huilen. Ik vond het fijn om haar te kunnen troosten en omhelzen. Daarom ben ik ook zo blij met mijn werk. En het mooie is: deze vrouw is nu weer zwanger, ze is binnenkort uitgerekend.’
Liefhebber van onze rubriek Kraamwerk? Eerder gepubliceerde Kraamwerken vind je in ons dossier. Liever op papier? Dat kan! De bijzonderste afleveringen zijn gebundeld in een boek.
